Operator zbyt wolno pracuje
Tyranie na dźwigach to czysta rozkosz. Swego czasu trafiłem na budowę gdzie polecono mi przed wejściem na dźwig udać się do biura budowy po kask. Biuro było spore. W jego wnętrzu znajdowały się drzwi, za którymi schowano jakieś malutkie pomieszczenie. Chyba jakiś składzik na miotły. Akurat wchodził tam chudy kieras w białym kasku i w jasnej koszuli. Przywitał mnie drugi z nich. Był wysoki i miał szerokie bary. Przez okno pokazał mi mój dźwig, a potem zaczął narzekać na poprzedniego operatora. Jak on powoli pracował. Ruszał się jak rozwielitka w oleju. Jakby ślimak ruchał łódź podwodną. Nasłuchałem się czego miałem, dostałem kask i ruszyłem na żuraw.
Na górze cisza. Radio było włączone i milczało. Na dole wszyscy pracowali. Nikt niczego ode mnie nie chciał. Czysta bajka. Jakim w ogóle cudem poprzedni operator pracował powoli, skoro tam się w ogóle nie pracowało? Leżałem sobie na fotelu gdzie robiłem może jeden ruch na godzinę. Ale to operator powoli pracował.
Po przerwie zaczęliśmy zamykać ściany z poprzedniego dnia. Długie, proste szalunki złożone z samych mamutów. Żadnych połamańców, kątów czy łuków. Dwa długie proste odcinki. Banalna robota. Ułożenie tych kilku brakujących mamutów, każdej innej ekipie zajęłoby dziesięć minut i to ze zbiciem i posmarowaniem. Tam trwało to kilka godzin. Robiłem może kilka ruchów na godzinę. Ale to operator powoli pracował.
Jakoś po piętnastej przyjechała gruszka z betonem. Ekipa zahaczyła kibel i zaczęliśmy wylewkę. Na pierwszy ogień poszedł słup. Najprostsza robota. W normalnych warunkach wylewka słupa to kwestia niecałej minuty. Operator podjedzie z betonem nad słup, ekipa otwiera zawór aż szalunek się wypełni. Piętnaście sekund i po wszystkim. Tamci robili wylewkę jednego słupa przez czterdzieści pięć minut. W tyle czasu, w ile można całą gruszkę wylać. Mieli tam płacone od godziny? Nie wiedziałem tego. Wiedziałem tylko jedno. To operator powoli pracował.
Słup był duży i jeden kibel nie wystarczył. Zazwyczaj wylewka ścian i słupów to kwestia otwarcia zaworu i chuj. Niech się leje. Dopiero, kiedy szalunek zaczyna się wypełniać, ekipa zwalnia tempo. Chcąc wlać do środka odpowiednią ilość betonu i go nie przelać, przy końcu wylewki robią to powoli. Tamta załoga z jakiegoś powodu od samego początku lała jak emeryt z poszerzoną prostatą. Podjechałem do nich z drugim kiblem. Dolewka trwała kolejne piętnaście minut. Ci ludzie w całą godzinę zdążyli zalać tylko jeden słup. Ale to operator powoli pracował.
Kiedy dolaliśmy słup trzeba było wylać drugi. Tempo bez zmian. Załoga potrzebowała czterdziestu pięciu minut na wylewkę jednego kibla. Oznaczało to, że do końca roboty czekało mnie jeszcze jakieś ponad pięć godzin pracy. Wtedy jak na zawołanie podjechała druga gruszka. Tak oto dzień pracy miał wydłużyć się do godzin dwudziestu. Zadzwoniłem do Kadrowej i kiedy odebrała, przypomniałem jej o mojej niedorzecznej zachciance pracy w zgodzie z przepisami, czyli osiem godzin, ewentualnie do godzin dziesięciu. Powiedziała, że ogarnie.
Chwilę potem zadzwonił wysoki kierownik. Bardzo „uprzejmie" kazał mi siedzieć na dupie i się z dźwigu nie ruszać. Nie dał mi dojść do słowa. Kiedy się zmęczył, po prostu urwał połączenie. Haki w górę, operator w dół. Zaraz potem znowu zadzwoniła Kadrowa z pytaniem, czy może jednak nie zostałbym tam dolać. Oczywiście odmówiłem. Była zmartwiona. Jeszcze raz powiedziała, że coś ogarnie. Jakieś dwie minuty później oddzwoniła z informacją, że ktoś zaraz na dźwigu się stawi i mogę wracać do domu. Teraz tylko spakować plecak, pokręcić bekę z kierownika, który wcześniej nabijał się z powolnego operatora, oddać mu kask i do domu.
Święty gniew
W biurze ponownie było dwóch kierasów. Tym razem, zaraz po tym jak się przywitałem, ten wielki wlazł do składziku na miotły. Chudy w jasnej koszuli był dziwnie przyjazny. Zapytał mnie czy naprawdę byłoby takim wielkim problemem zostać tą godzinę dłużej?
- Jak oni jeden słup tam godzinę wylewali, to te dwie gruszki będziecie lali do jutra rana. A tamten kieras co wlazł do składziku na miotły śmiał się, że wczoraj ponoć to operator powoli pracował. Wy tu wcale lepszego nie potrzebujecie. Skoro ekipa przez cały dzień pół ściany tylko zbiła i przez godzinę lali jeden słup to po co wam szybszy operator?
Kieras w pomieszczeniu z miotłami chyba stał z uchem przyklejonym do drzwi. Wyparował stamtąd w istnej furii i podleciał do mnie drąc się wniebogłosy. Moje dłonie od razu wylądowały w gardzie.
- A jakby tamten operator nie zgodził się wejść na twój dźwig!? TO COOOOO!?! Co ja bym z tym betonem zrobił!?
No nie powiem wystraszył mnie chłop.
- Ale przyszedł. Co za problem?
- Kurwa przyszedł! Za ciebie gościu przyszedł! Jakie przyszedł?! A jakby kurwa nie przyszedł? Co ja bym kurwa z tym betonem zrobił!?
- Nic. Przyszedłby ktoś inny.
Kieras robił się czerwony.
- Jaki inny?! Skąd inny?! Gościu! Jaki kurwa inny?! A jak by nie było innego to co?!
- To nic. Jutro byście wylali.
Aż się włosy w nosie zjeżyły mu się ze wściekłości.
- Jakie co? Jakie jutro?! Pojebało jutro!? Gościu! Kurwa teraz beton przyjechał to trzeba wylać! Kurwa! Żadne jutro! Jakie jutro!?
- I tak będziecie to lali do jutra.
W kierasku coś jakby pękło. Za to ten drugi oparty był o stół z uśmiechem na twarzy.
- Jakiego jutra?! Gościu! Kurwa! Za godzinę będzie wylane! Co jutra!? Jakiego jutra!?
- Mógł ktoś przecież sprawdzić roboty przed zamówieniem betonu.
Kieras zrobił się cały fioletowo bordowy. Energia kurwiczna promieniowała od niego z taką mocą, że cieknąca z jego pyska piana mogłaby wypalić dziurę w podłodze.
- Jakie sprawdzić!? Gościu! Kurwa! Jakie sprawdzić! Co kurwa sprawdzić?! Kurwa beton zamówiony jest to trzeba wylać!
- Przepisowy czas pracy operatora to osiem godzin, a ja i tak przerobiłem dziesięć. Rozumiem, że w ramach podziękowania dostanę jakąś premię.
Ze wściekłości żyły wyskoczyły mu na całym kierowniku. Jakby ciśnienie jego błękitnej krwi równe było warunkom spotykanym na dnie rowu mariańskiego przy zetknięciu z pustką kosmosu.
- Kurwa! Jakie osiem godzin!? Jaki kurwa przepisowy czas!? Weź nie pierdol gościu! Weź mnie nie wkurwiaj! Kurwa! Beton przyjechał to trzeba wylać! Kurwa!
- To weźcie operatora na drugą zmianę.
Jego sina wcześniej twarz zaczęła mienić się różnymi kolorami. Na przemian była ona czerwona, zielona, niebieska i biała. Zlewała się wtedy z kontrastującym przedtem kaskiem i na białej kuli widoczne były tylko jego żółto-czerwone ze wściekłości oczy. Te znikały w momencie, kiedy twarz kierasa na powrót czerwieniała i siniała. Nadymał się bardziej niż ryba rozdymka. Niemal wypełniło kierownikiem całe biuro.
- Kurwa jaką … kurwa co? Drugą co? Kurwa gościu! Jaką kurwa drugą zmianę!? Weź nie pierdol gościu! Kurwa! Beton przyjechał to trzeba wylać! Kurwa Gościu! Jaką drugą zmianę!?
Rozmowa z praktycznie każdym białym kaskiem wygląda w ten sam sposób. Różne mogą być co najwyżej ich reakcje. Nie każdy musiał się tak samo pienić. Czasami udają stoików, a swoje żale wylewają w kreatywnych skargach.
Niezmienny pozostaje jeden drobiazg. Cokolwiek by powiedział operator, nie ma najmniejszego znaczenia. Żadna z jego sugestii nie będzie brana pod uwagę, gdyż nie ma co się nad nią w ogóle głowić. Wszystko traciło znaczenie w obliczu betonu. Argument betonu jest jak Liberum Veto w przedrozbiorowej Polsce. Ludzie się śmieją, że betony mamy w polityce, wojsku czy w policji. Pojęcia nie mam dlaczego to porównanie nie pojawia się w budowlance. Może dlatego, że to wcale nie byłoby porównanie? Białe kaski w naszej nadwiślańskiej ojczyźnie mają najebane betonu pod sufitem w sensie dosłownym. Nic w ich smutnym życiu nic nie jest ważniejsze niż beton. Choćby Areczek na raka umierał i umówiony był na ostatnią wizytę u lekarza, która mogłaby mu dać cień szansy na ratunek, wizyta ta nie miałaby najmniejszego nawet znaczenia. Nie w obliczu przyjazdu betonu. Beton przyjechał, trzeba wylać. Oni chyba puszczają sobie tą zapętloną frazę podczas snu. Warunkują się jak u Huxleya. Nie znajduję innego wyjaśnienia tego fenomenu.
Za plecami furiata stał ten chudy kierownik. Opierał się o stół i kręcił głową rozbawiony do rozpuku. Widać nie raz miał okazję oglądać wybuch tego nadmiaru bólu dupy. Na jego widok i mi się humor poprawił.
- To ostatecznie dalibyście chłopakom jakąś jajecznicę, żeby mieli siły i wylalibyście ten beton wiaderkami.
Twarz kierasa przybrała koloru, którego ludzkie oko nie mogłoby wychwycić. Szajbus promieniował w zakresie fal czerwonych i ultrafioletowych. Gdyby wtedy w punkcie libracyjnym Lagrange’a 2 orbitował sobie teleskop Jamesa Webba i skierował swoje złote zwierciadła na planetę ziemia, gorąc bijący z pewnego gdańskiego biura budowy uszkodziły delikatną aparaturę tego urządzenia. Ciśnienie mało nie rozerwało kierasa na strzępy. Biały kask na jego czaszce zaczął się kołysać i drgać. Zupełnie jak pokrywka na garnku gotujących się kartofli. Przekrwione oczy wyskoczyły mu z orbit. Na jego szyi zaczęłą pulsować potężna tętnica, która prowadziła aż na skroń gdzie rozdwajała się na kształt litery „Y”. Jak żyła na fiucie. Pulsowała ona rownomiernie do szybkości jego napierdalającego w wściekłym szale serca. Już prawie miał paść na zawał. Nadymał się jeszcze bardziej próbując chciwie zaciągnąć powietrze w płuca. Z trudem wypluwał pojedyncze sylaby.
- Jakiego co? Jak? Jakie … jakie wiaderka? Kurwa! O czym ty … co ty gościu pierdolisz?
Wykasływał słowa przez zmiażdżone gardło. Zupełnie jakby jego wściekłość przybrała ludzką formę i założyła mu mataleo.
- Kurwa wiaderka? Weź już … weź się kurwa. Weź już wypierdalaj z mojego biura co? Nie chce mi się z tobą gadać. Wyjazd mi stąd. No już! Won!
- Jeszcze raport.
Podsunąłem pojebowi kartkę z moimi dziesięcioma godzinami do podpisu. Kieras, niby nadmiernie dmuchany balonik, zaczął dosłownie rosnąć. Nadymał się jakby pompowano powietrze nie tylko w jego płuca, ale też pod skórę i kości. Z powodu rozrostu jego organizmu chyba zaatakował go niedobór krwi, bo skóra na jego ciele zrobiła się bardziej biała niż kask na głowie. Wystarczyło nakłuć go igłą żeby wybuchł jak napełniony helem. Kieras chyba chciał coś powiedzieć, ale zapowietrzyłsię tak, że zdołał wykrztusić z siebie takie ciche:
- Kurfa …
- Daj. Ja ci podpiszę. - Powiedział ten chudy z tyłu. Był w zaskakująco dobrym nastroju.
Minąłem nadymanego draba. Wręczyłem chudemu raport i biały kask. Podpisał go i pięknie się pożegnałem. Duży chyba nadepnął na pinezkę bo jakby ciśnienie z niego uszło.
Kiedy wychodziłem z biura, już całkiem spokojnie, raz jeszcze zadał mi pytanie, czemu nie zostałem dolać im tego betonu. Naprawdę miał trudności z przyswajaniem informacji. Postanowiłem zebrać się na szczerość. W dwóch zdaniach opowiedziałem mu o kilku akcjach, kiedy zostawałem po godzinach, a i tak kończyło się na skargach i obelgach ze strony kierasów. Dodałem, że nie miałem zamiaru nigdy więcej nadstawiać za kierowników dupy. Duży kieras znowu jakby chciał się nadymać, ale chyba zabrakło mu sił. Ciśnienie poszło uszami.
- Skoro masz jakieś urazy to powinieneś iść do psychiatry.
- Każdy doświadczony operator powinien iść do psychiatry, ale kierownik … żaden.
Kieras chyba jednak znalazł w sobie pokłady siły na drugą rundę. Sam za to życzyłem mu przyjemnego wieczoru i wyszedłem. Mogłem odhaczyć kolejny udany dzień. A w drodze na parking minęła mnie wjeżdżająca na teren trzecia gruszka z betonem. … Beton jest to trzeba wylać …
Drogie Mirki ... jest to fragment z książki którą wreszcie udało się napisać. Bolek i Lolek byli moją muzą. pamięta ktoś? :D Gdyby ktoś chciał więcej takich historii i wesprzeć wydanie papierowe zapraszam na:
dzonyoperator.pl
Ciąg dalszy nastąpi :D
Komentarze (20)
najlepsze
Najgorszy typ człowieka to ktoś kto jest na wysokim stanowisku, myśli że ma większe kwalifikację na budowie niż ty.
Tak naprawdę kiedyś pracował na budowie krótki okres góra jako pomocnik a potem jakimś cudem stał się kimś.
Nic nie wie na temat sztuki budowlanej, jaka może być ciężka praca i jak wygląda