PRZEBUDZENIE – NIE DLA PSA KIEŁBASA – cz. 2
„Możesz być geniuszem, mieć wielką wiedzę i umieć ją przekazywać; ale i tak większość ludzi uzna że to bełkot, po czym pójdą w swoją stronę, pełnego cierpień koszmaru sennego. Możesz być geniuszem słowa, logiki i szyderstwa jak Osho, możesz obnażyć ludzkie wady z każdej strony – a mimo to znajdzie się wielu, którzy to wyszydzą i wyśmieją, nie rozumiejąc ani słowa. Możesz mieć wszelkie talenty, by opisać polityków, religie i wszelkie instytucje jako pająki które nas niszczą, ale ludzie i tak Ci nie uwierzą. Napiszesz prosto, będzie że masz ich za idiotów, za trudno – że jesteś głupi i skrywasz to za maską trudnych pojęć. Świata nie zmienisz, odpuść sobie. Zmień siebie tak, byś czerpał z życia maksimum szczęścia i satysfakcji, to Twój cel. Inni sobie poradzą bez Ciebie; będą wchodzili w toksyczne relacje, konflikty, cierpienia i przywiązanie uważając, że poznali całą prawdę i tylko prawdę. Będą bardzo cierpieć i umierać w otępieniu. To może się wydawać negatywne, ale stanowi wielką naukę dzięki której kiedyś doznają przebudzenia” [ecoego.pl]
Oto co dzieje się, gdy świadomy człowiek wraca do kajdaniarzy ze słynnej metafory jaskini Platona! Takich metafor jest mnóstwo, mają różne formy i powtarzane są przez wielu nauczycieli duchowych, co sprawia że jedni wolą słuchać/czytać: De Mello, Osho....., a drudzy – Tolle, Moji itd. W gruncie rzeczy, wszyscy oni mówią o tym samym różnymi sposobami, byś potrafił zauważyć ten jeden wspólny element. Na jednych zajęciach z historii filozofii nowożytnej, moja koleżanka kompletnie nie mając argumentów, zaczęła krytykować filozofię myślicieli nowożytnych takich jak chociażby Fryderyk Nietzsche, tylko dlatego, że jego filozofia i kilku innych, neguje istnienie ukrytego sensu w życiu człowieka. Kobieta dostała prawie ataku szału, bo jakiś gość sto pięćdziesiąt lat temu podjął się radykalnej krytyki chrześcijaństwa. My tu sobie chcemy posłuchać o różnych punktach widzenia, a kobieta z podniesionym głosem zmusza nas to wysłuchiwania jej „mądrości chrześcijańskiej.” Profesor się wkurwił (notabene też katolik) i mówi coś takiego: „Proszę Pani, co tydzień w niedziele jestem w kościele, choć na czas kazania się wyłączam, bo nie mogę słuchać tych pierdół o których mówi farosz, ale my nie jesteśmy teraz w kościele albo na lekcji religii; Ja tu prezentuję myśli filozoficzne różnych filozofów, by mogła Pani wychwycić od nich te elementy, które się Pani spodobają. Z żadną filozofią nie można się zgodzić do końca i trzeba zbudować swoją własną, a Pani na razie jest zamknięta w dogmatach.” Później była awantura na 100 tysięcy fajerek i kobita powiedziała, że obali te wszystkie filozofie, że się przygotuje na następne zajęcia i dowiedzie, że jest ukryty sens. Próbowało tego setki filozofów przed nią poświęcając na to całe życie, no ale cóż, może jej się uda, nie wiadomo?
Przebudzenie duchowe, duchowość, nie ma nic wspólnego z religiami, dogmatami, systemami wierzeń, różnymi filozofiami! Gdy bezkrytycznie przejmujesz jakiś system wierzeń, stajesz się robotem, którego się programuje! Stajesz się kajdaniarzem w jaskini Platona! A wiecie co Wam powiem moi drodzy kajdaniarze? Powiem Wam, że jestem takim samym kajdaniarzem, bo gdy moja koleżanka chciała w szale pozabijać wszystkich, którzy źle mówią o Panu Bogu, to u mnie skoczyło ciśnienie i już chciałem jej tłumaczyć, że nie ma racji! Widzicie co się stało? Dwie małpy z różnymi teoriami, które są w stanie się pogryźć w ich obronie! Na szczęście jestem w stanie to zauważyć, co oznacza że do przebudzenia ho ho ho i jeszcze trochę.
Jednym ze znaków przebudzenia jest to, że nikomu nie chcesz nic tłumaczyć i dobrze Ci z tym; po prostu akceptujesz ludzi takimi jacy są i nie chcesz ich zmieniać. Możesz jedynie tańczyć swój taniec – jak mawia De Mello. Potem ktoś widzi, że dobrze Ci to idzie i się do Ciebie przyłącza. Tańczycie sobie razem, jest fajnie. Później ten ktoś odchodzi, a Ty tańczysz sam i dalej jest fajnie. Potrafisz sobie to wyobrazić? Potrafisz sobie to wyobrazić bez tych wszystkich „rzeczy”, które zgromadziłeś; matki, ojca, żony, męża, dziecka, domu, samochodu, zdrowia...? Potrafisz zachować radość życia bez tego wszystkiego? Straciłeś jedną z tych rzeczy i już nie potrafisz się odnaleźć. Nie martw się, Ja też nie potrafię, jestem takim samym kajdaniarzem, który boi się utraty tych rzeczy, szczególnie zdrowia. Pewna moja znajoma miała wypadek na motocyklu; dziewczyna leżała w łóżku ze złamanym kręgosłupem, bo kobieta wymusiła jej pierwszeństwo – pisała sobie esemesa. Dziewczyna po AWF-ie, bardzo aktywna fizycznie, straciła jedną z ważnych rzeczy – zdrowie. Inni sobie jeżdżą na nartach, biegają, pływają, a ona leży. Potraficie sobie wyobrazić co działo się w głowie tej dziewczyny, po wypadku? Bo Ja nie. Pomyśl; leżysz sobie i zadajesz pytanie: będę chodziła czy nie? Potem okazuje się, że lekarze nie wiedzą, a każda operacja, to ogromne ryzyko. Budzisz się rano i marzysz tylko żeby znowu była noc i znów zasnąć; pragniesz spać jak najdłużej, by nie odzyskać świadomości. Jesteś jak w wiezieniu z którego nie da się uciec. I tylko płaczesz sobie cichutko w nocy – jesteś sam. I co powiesz takiemu człowiekowi; nie martw się, jakoś to będzie? Gdyby mi ktoś coś takiego powiedział, to bym go wyrzucił za drzwi, że sobie drwi ze mnie! I zaczyna się dramat; potworna depresja i obwinianie – „przez tą kobietę nigdy już nie będzie tak jak było, życie potraktowało mnie okrutnie, dlaczego?” Niesamowity żal za straconym zdrowiem. To jest etap, który następuje i nic na to nie poradzisz. Ja, gdy to piszę, jestem mądry, bo jestem zdrowy – ciekawe czy byłbym taki mądry, gdyby mnie coś takiego spotkało? Nie chcę jednak zaspokoić mojej ciekawości, obym nie musiał tego sprawdzać. Z drugiej jednak strony wiem, że gdy zatrzymasz się na nieustannym obwinianiu, i żalu, nie zaakceptujesz niejako tej sytuacji, wtedy pozostaje już tylko depresja i oczekiwanie na śmierć;
„więzień, który stracił całą wiarę w przyszłość – w swoją przyszłość – był skazany na zagładę. Wraz z utratą wiary w przyszłość tracił swoją duchową orientację. Rezygnując z walki o samego siebie popadał w psychiczną i fizyczną ruinę. Upadek ten był zwykle nagły i przyjmował formę kryzysu, którego symptomy były oczywiste dla bardziej doświadczonych więźniów. Zazwyczaj zaczynało się od tego, że pewnego ranka odmawiał ubrania się, umycia i wyjścia na plac apelowy. Nie pomagały wówczas żadne błagania, kary ani groźby. Nieszczęśnik po prostu leżał na pryczy i ani drgnął. Jeżeli przyczyną załamania była choroba, więzień odmawiał również przeniesienia „na rewir” i odrzucał wszelkie inne próby udzielenia mu pomocy. Najzwyczajniej się poddawał. Leżał nieruchomo na pryczy, w kałuży własnych ekskrementów, i nic nie mogło wyrwać go ze stanu otępienia.” [fragment z książki „Człowiek w poszukiwaniu sensu” - Viktor E. Frankl]
Dlatego mimo wszystko należy zaakceptować tę sytuację i po prostu – żyć dalej, walczyć; poddać się rehabilitacji, spróbować jakiejś aktywności, oczywiście adekwatnej do stanu zdrowia. Wielu ludzi po poważnych wypadkach i innych tragediach odnajduje sens i nabiera szacunku do życia. Odnajdują swoiste zadowolenie. Z innej jeszcze strony, nie wiem jaką aktywność może podjąć osoba całkowicie sparaliżowana, która mruga tylko oczami? I tu pojawia się problem eutanazji, bardzo trudny, kontrowersyjny problem, ale o tym nie dziś. Wracając do mojej koleżanki, na szczęście dziewczyna była pod opieką dobrych, włoskich rehabilitantów (bo wypadek był we Włoszech) i już chodzi, chodź nigdy już pewnie nie będzie to to samo co wcześniej; narty, kitesurfing itd., a może...? Zdrowie to jedna z wielu rzeczy do której się przywiązaliśmy i myślimy, że nam się to po prostu należy od tak. W ogóle na to nie zwracamy uwagi - „szlachetne zdrowie, ten tylko Cię doceni, kto Cię stracił.” Czyż tak nie jest? Zwracasz w ogóle uwagę na to, że masz głowę albo rękę? Nie, dopiero sobie to uświadamiasz kiedy boli Cię głowa, albo skaleczysz się w rękę; na co dzień w ogóle nie myślisz o swojej głowie i ręce. Dlatego Epikur zaleca czerpanie przyjemności z każdej chwili, w której brak cierpienia, bo ono i tak przyjdzie wcześniej czy później. Niektórzy uważali Epikura za hedonistę. Ciekaw jestem jaki to hedonista, skoro gość był chory na reumatyzm bodajże i czerpał przyjemność z wylegiwania się w słońcu w ogrodzie, gdy go nie bolało. Niezły hedonista, co? Epikur mimo swojej choroby i cierpienia, mógł być człowiekiem szczęśliwym – miał swoją szkołę filozoficzną, czyli miał coś w czym się realizował. To jest ważne żebyś miał coś! Swoją pasję – to są te momenty, kiedy wchodzisz w rzeczywistość, jesteś w tu i teraz, czas znika. Robisz coś, a potem okazuje się, że minęło 5 godzin, a Ty nawet tego nie zauważyłeś – tak jak Ja dziś pisząc i zawaliłem wizytę u alergologa hehe, pójdę jutro ;) Moja Pani alergolog znowu mnie okrzyczy ;). Ludzie mówią, że rzeczywistość to praca, problemy, dzieci itd. Tak, w większości przypadków tak jest i to Ci ludzie najwięcej właśnie narzekają. To jest ich rzeczywistość. Moja rzeczywistość, to są te momenty, kiedy bawię się z przyjaciółmi na disco, kiedy robię muzykę, kiedy piszę i wiele fajnych innych rzeczy. „Pracuj po to, by żyć” a nie na odwrót. Niektórzy nazwą mnie pewnie hedonistą i idiotą nierozumiejącym co jest ważne! A skąd oni niby wiedzą co jest ważne? Pasja jest ważna, wędka – zwykły kawałek kija i siedzisz sobie na brzegu, odpoczywając od zmierzłej żony ;) Po co ludzie to robią? Ano po to, bo coś chyba jednak nie gra w tej rzekomo „normalnej” rzeczywistości. Moja matka po śmierci ojca, „narodziła” się na nowo; kupiła sobie rower i jeździ sobie z koleżankami po lesie i opowiada mi gdzie to i kiedy była. Kobieta, która pracuje na targu, marznie w zimę sprzedając jakieś tandetne chińskie ubranka, opowiada mi z uśmiechem na twarzy, że sobie coś tam z koleżanką robiły po pracy. Można tak? Jak się okazuje można. Gdy jedna pasja się kończy, zaczynasz drugą. Gdy uległeś wypadkowi lub poważnej chorobie i nie możesz tańczyć, wtedy zaczynasz, czytać, pisać, rzeźbić, malować, cokolwiek... w innym wypadku umrzesz za życia. Ja zawsze chciałem zostać sławnym muzykiem, nie zostałem, dziś jestem Sławnym Filozofem, a jutro nie wiem kim będę? ...Mistrzem świata w uwodzeniu kobiet? To by było coś. A może ulegnę poważnemu wypadkowi i będę mógł mrugać tylko oczami? Wtedy dopiero pomyślę, co robić dalej, a tymczasem dziś cieszę się tym co mam i tak jak Epikur – delektuję się brakiem cierpienia oraz budowaniem mojej filozofii. Musisz to zrobić, musisz odnaleźć coś adekwatnego do Twojej aktualnej sytuacji i to coś żeby Cię cieszyło. Jak Cie nie cieszy, spokojnie idziesz dalej i szukasz, bez szarpaniny.
Przebudzenie jest możliwe na dwa sposoby; musisz się na cierpieć i sięgnąć dna, żeby się od niego odbić – nacierpieć tyle żeby powiedzieć: mam już tego dość! Jeśli chodzi o drugi sposób, wcale nie musisz cierpieć, wystarczy umiejętna obserwacja, otwartość na nowe, porzucenie dogmatów.
Chciałbym jeszcze wrócić do jaskini Platona i powiedzieć co może się jeszcze dziać, gdy człowiek świadomy przychodzi do kajdaniarzy i głosi im dobrą nowinę. Część kajdaniarzy zaczyna się tym interesować, skupiają się wokół tego, który mówi te rewelacje. Popularność świadomego człowieka rośnie; dodatkowo zaczyna on głośno krytykować obowiązujące systemy wierzeń i dogmaty. W racjonalny sposób argumentuje i wskazuje błędy. Bardzo nie podoba się to ludziom, którzy sprawują akurat w tym momencie władzę; polityczną, religijną czy jakąkolwiek, bo ich popularność maleje, a dodatkowo nie potrafią odeprzeć argumentów. Popularność człowieka świadomego rośnie, gdyż ludzie intuicyjnie wyczuwają, że ten człowiek ma coś w sobie dobrego i też chcą to mieć. Wtedy eliminuje się takiego człowieka w obawie o utratę wpływów – tak uczyniono z Sokratesem, który sam się otruł w więzieniu i prawdopodobnie (tak sobie wymyśliłem) z Jezusem Chrystusem, którego w najzwyklejszy sposób zamordowano w majestacie prawa. Potem się buduje legendę o tym człowieku i powstaje kolejna nic nie warta organizacja religijna, czy jakaś inna sekta. Sens, który przekazywał ten człowiek jest zafałszowany i skupia się uwagę ludzi na nic nie wartych symbolach, obrzędach religijnych, za które się płaci. Nie zastanawiało Was nigdy, dlaczego o Chrystusie tak mało wiadomo? W sensie historycznym wiadomo o nim nie wiele. Dlaczego o Platonie, Arystotelesie i innych wiemy tak dużo, a o Jezusie możemy przeczytać jedynie w Biblii? O życiu Chrystusa w latach od 12 do 30 roku życia, nic nie wiadomo! Czyżby młody Jezus uganiał się wtedy za dziewczynami? A może jest szereg ciekawych dokumentów skrzętnie przechowywanych w tajnych sejfach w Watykanie, albo gdzie indziej? Być może takie są, a Franciszek to tylko kukiełka i o niczym nie wie? Bohaterów domu wielkiego brata dobiera sztab najlepszych psychologów – speców od wywierania wpływu. Potem mamy w tv gwiazdy; Gulczas, Frytka itd. Gó....no prawda! To są gwiazdy dla mas przed telewizorami, skrupulatnie wyselekcjonowane, by były interesujące dla widzów. Te właściwe „gwiazdy” kontrolują przed monitorami sytuację, i z podłym uśmieszkiem zacierają ręce, a konto puchnie od $. Jak myślisz, czy Kuria Rzymska ma swój sztab psychologów? Czy ci spece wykreowali zwycięzcę kolejnego odcinka – Franciszka? Mówi się o kryzysie w kościele, a to oznacza odejście wiernych i co za tym idzie? A co Ty byś zrobił gdybyś kierował potężną organizacją i obroty by ci zaczęły spadać? Ja bym właśnie ludziom dał to czego oni chcą! Dałbym im bohatera, który zrobi porządek z Kurią i z całym tym syfem. Bohatera, który jeździ tramwajami, jest skromny i uśmiechnięty. Później bym podawał do informacji publicznej, to co ludzie chcą usłyszeć; że papież w końcu zabrał się za nich! Oooo! taki papież jest spoko, swój chłop, super! Wreszcie mamy solidnego papieża! I wierni są znów zadowoleni i machają chusteczkami do obcego faceta w okienku, a goście przed monitorami dalej ich trzepią z kasy i się śmieją. Trzepią kajdaniarzy! Pokazują im cienie na ścianie. Zastanawiałeś się kiedyś kim jest dla Ciebie papież? Ja widziałem Wojtyłę kilka razy w tv i jakoś nigdy nie powiedział nic, co by mnie zainteresowało – więcej nauk usłyszałem od dzieci w szkole. Wszyscy się podniecali, że przyjeżdża papież do Polski. Na mnie nie robiło to żadnego wrażenia. Facet jak na jakimś wiecu opowiada głodne kawałki w wyniosły sposób o miłości bliźniego. Super! Ale co Ci ludzie zrozumieli ze słów tego człowieka? Czym jest w ogóle ta miłość, czy papież byłby łaskaw mi to wytłumaczyć? Czy ta miłość to tylko wtedy, gdy machamy do Pana chusteczką i balonikami Panie Papieżu? A potem wsiada się w samochód i ma się wszystko w dupie, pisze esemesa i innemu człowiekowi niszczy życie? Panie Papieżu jak Pan ich uczy tej miłości? Większość włochów twierdzi, że są katolikami. Ta włoszka, która złamała kręgosłup mojej koleżance też pewnie była. Perzcież tą „miłość” widać wszędzie gołym okiem; ojciec rodziny dba o swoją żonę, dzieci i psa. Dlaczego? Bo jest z nimi związany. Dlaczego nie jest uczciwy w pracy wobec swojego kolegi? Dlaczego bierze łapówkę? Dlaczego nie skarci swego dziecka, gdy zrobi coś złego, np. po pijanemu przejedzie pieszego, tylko opłaca adwokatów i sędziego, żeby nie zgnił w więzieniu? Dlaczego nie pozwoli mu ponieść konsekwencji swojego czynu? Panie Papieżu dlaczego? Przecież on też chodzi do kościoła co niedzielę, dlaczego więc oszukuje? Gdzieś jest błąd Panie Papieżu i być może Pan został dokładnie tak samo zmanipulowany jak my wszyscy. Myślę, że Pana kumpel Józek mógł to dostrzec i powiedział, że już ma tego serdecznie dość. Teraz siedzi sobie w ogródku z piwkiem i ma tylko żal, że tak późno to zauważył, a całe jego życie było kłamstwem. Więc czym jest ta miłość bliźniego o której tak dużo mówicie? Czy naprawdę to tak trudno zauważyć, że nie tędy droga? Ja Panu powiem Panie Papieżu czym wg mnie jest miłość. Gdy jadę samochodem i widzę, że kierowca pisze esemesa albo rozmawia przez telefon, to moim zadaniem jest zjebać go jak psa, niezależnie od tego czy jest moim kolegą, nieznajomym, moją matką! Niestety Panie Papieżu nie potrafię tego zrobić, bo nikt mnie tego nie nauczył. Boję się o utratę relacji z tym kimś albo że nieznajomy się zatrzyma i obije mi mordę. Tego zostaliśmy nauczeni; strachu i braku reakcji, gdy w autobusie bity jest jakiś gość, bo zwrócił uwagę młodzieży, która zaśmiecała autobus. Brakuje nam mądrych ojców i matek, a nie papieży! Te systemy, które są nam proponowane, nie zdają egzaminu, trzeba poszukać gdzie indziej.
ZAGADKA FILOZOFICZNA
Siedzi sobie buddysta, katolik i żyd w jakiejś knajpie. Żaden z nich nie wie o wyznaniu pozostałych. Oglądają sobie mecz, jedzą orzeszki i piją piwko. Śmieją się, emocjonują meczem, w przerwie podrywają kelnerkę i rozmawiają o dziewczynach, które siedzą przy stoliku obok. Leci druga połowa, drugie piwko, trzecie piwko – jest naprawdę miło, po prostu spędzają świetnie czas w swoim towarzystwie. Po meczu widzą jakąś relację z ataku protestantów na katolików w Irlandii Północnej. Dziewczyny ze stolika obok poszły już do domu i zaczynają się tematy religijne; dowiadują się o swoich wyznaniach, i jeden drugiego próbuje przekonać do swoich racji. Jako że są już po kilku piwkach na słowach się nie kończy, a cała impreza kończy się bijatyką. Kto wygrał?
a) buddysta – bo umie karate
b) żyd – bo jest przebiegły i poczekał aż buddysta i katolik się wykończą nawzajem
c) katolik – bo jego Bóg poświęcił pistolet za pomocą kropidełka kapelana wojskowego, by mógł zabijać wrogów.
To tylko historyjka wymyślona na szybko przeze mnie. Ale czy tak nie jest w życiu? Przecież tych ludzi w Irlandii uczyli miłości bliźniego. Gdzie ona jest? Nosz Kurwa Mać! Co się jeszcze musi wydarzyć żeby to zauważyć? U mnie na zajęciach już dwa razy kobitki wychodziły wkurwione, po sprzeczce z profesorem! Przyszły zadowolone, a wyszły wkurwione! Przecież to jest głupie. Wyobrażasz sobie? Przychodzisz gdzieś żeby było fajnie, a wychodzisz wkurwiony, albo nawet pobity, hehehe. Widzicie co z nami zrobiono? Wbili nam coś do głowy, a my jesteśmy w stanie się o to pobić i strzelać do siebie na wojnie. Zamiast siedzieć w knajpie i podrywać małolaty, to Ja dostanę rozkaz od jakiegoś dowódcy albo ministra żeby zabijać w imię jakiejś głupiej idei. To Ja jestem idiotą, czy oni wszyscy?
Koniec cz. 2
Słynny Filozof - Facebook
Komentarze (2)
najlepsze