Aktywne Wpisy
![Clefairy](https://wykop.pl/cdn/c3397992/Clefairy_FoNEwXg8wm,q60.jpg)
Clefairy +280
Kolejny konfiarski @kleopatrixx, najpierw wtapianie się w środowisko i udawanie różowego paska, a teraz #!$%@? topornej incelsko-konfiarskiej propagandy xD
Nawet w trollowniach wiedzą, że wyborcy konfederacji to sfrustrowane prawiczki, które wyplusują wszystko co niby napisze mityczna "szara konserwatystka dla anonka".
#bekazkonfederacji #neuropa #bekazprawakow #konfederacja #bekazpisu
Nawet w trollowniach wiedzą, że wyborcy konfederacji to sfrustrowane prawiczki, które wyplusują wszystko co niby napisze mityczna "szara konserwatystka dla anonka".
#bekazkonfederacji #neuropa #bekazprawakow #konfederacja #bekazpisu
![Clefairy - Kolejny konfiarski @kleopatrixx, najpierw wtapianie się w środowisko i uda...](https://wykop.pl/cdn/c3201142/460602661e606894ee363a2d2e707ab78b03e65e01ccd1311da2dc1338c2bc4d,w150.png?author=Clefairy&auth=d4f2543212e62d89f40683c7251378de)
źródło: kolejnydebil
Pobierz![SuperN0vak](https://wykop.pl/cdn/c0834752/b61c092167d3ed03bcd07d761f2828aed55ec2c1fcf78e7288d085a71ba56df6,q60.jpg)
SuperN0vak +67
Tusek i spółka przejęli władzę więc i wróciły stare peowskie taktyki. A tak #neuropa jęczała o policję za pisu myśląc, że tusek coś zmieni xDD Posłowie z konfederacji, z których tak się śmiejecie już dawno mówili, że będzie tak samo a Tusek to wcale nie jest wybawiciel narodu. Nawet aborcji nie możecie przepchnąć po cichu, bo tyle warta jest wasza koalicja xDD #bekazlewactwa
#polityka #sejm #protest #ukraina #polska
#polityka #sejm #protest #ukraina #polska
![SuperN0vak - Tusek i spółka przejęli władzę więc i wróciły stare peowskie taktyki. A ...](https://wykop.pl/cdn/c3201142/0cbf140986ef62421dd271eeb6f4e87164b35f5a7c82d383a30ee7fabcb6097f,w150.png)
źródło: TUS EK
Pobierz
Kemono no Souja Erin (2009), TV, 4-cour
studio Production I.G
Powodowały mną proste założenia – serial nieco dłuższy, do oglądania w tle, niespieszny, o raczej niezobowiązującym tonie. Z listy wygrzebałem produkcję w domyśle dla młodszej widowni, tak dla odmiany. Kemono no Souja Erin spełniło pokładane w nim nadzieje jak najbardziej, chociaż zaskakiwało co krok. Po pierwsze primo, abyście nie wpadli zupełnie zbytecznie w sidła – jak na serial dla młodszej widowni, skala przedsięwzięcia, cierpka wymowa, a także batalistyka, nieco przeczą metryce. Po drugie primo, to naprawdę wygląda dokładnie jak na screenach i nie zmienia się ni w ząb. Po trzecie primo, pomimo niespieszności i częstokroć powtykanego ponoć humorystycznego filleru dla ponoć uśmiania buzi, intryga zazębia się tu dość wcześnie i drastycznie przyspiesza w drugiej połowie.
Rzecz się ma w krainie stylizowanej mocno na domyślną wuxię (znać rodowód – Erin to dzieło twórcy Seirei no Moribito). Święte królestwo Ryoza podzielone jest raczej nierówno na ziemie królowej, jak i na ziemie wielkiego księcia. W Koronie mieszka się dostatnio i spokojnie, a na Litwie tak sobie, ciągłe bitwy z sąsiadami zmieniły tę dzielnicę w obszar stricte zmilitaryzowany. Rzeczpospolita Obojga Anime ma jednak asa w rękawie – oddziały jaszczurzej kawalerii. Jaszczury touda są hodowane w litewskich wioskach, których to wiosek tryb życia jest hodowli całkowicie podporządkowany. W jednej z takich wiosek pracuje jako naczelny hodowca matka tytułowej Erin. I byłoby to może wcale zaszczytne i poważane zajęcie, gdyby nie jej matki pochodzenie.
Soyon ma silnie zielone oczy, co znamionuje przynależność do Plemienia Mgły, kręcącego się po Ryouzie doglądając Bóg wie czego i kryjącego liczne sekrety. Plemię porzuciła dla młodego hodowcy touda, którego uratowała pewnego razu w lesie, a z którym założyła w wiosce rodzinę. Mąż zmarł, Soyon pozostała w wiosce z dzieckiem-mieszańcem, wygnana na dobre, zatem zajęła się zawodowo hodowlą touda, nie zważając na jawne szykany ze strony Litwinów. Jej świetna ręka do zwierząt i wielka plemienna wiedza jeszcze bardziej zrażają innych hodowców, stąd wreszcie przyjdzie jej wyzionąć ducha w wyjątkowo paskudnej egzekucji za niedopilnowanie spraw dla hodowli kluczowych. Na świecie pozostaje samotna Erin, w dniu śmierci matki dziesięcioletnia.
Serial to jedna wielka kronika życia Erin, od wciąż błogiego dzieciństwa w litewskiej wiosce, przez egzekucję matki, po trafienie na obczyznę i wychowanie przez pszczelarza. Swój własny kąt znajduje na dobre dopiero w wieku lat czternastu – śledzimy jej dorastanie z arcu na arc. Dziewuszka to od małego ciekawska i pojętna, a szczególnie dobre jest jej ucho do muzyki. Uczy się wcale sprawnie grać na mini-harfie, która to umiejętność pomoże jej obłaskawić bestię do tej pory uważaną szeroko za niemożliwą do obłaskawienia – oujuu, gigantyczne skrzyżowanie wilka z orłem, święty symbol dynastii panującej, w domyślne jedzący z ręki boskim potomkom królowej Je (którzy nie praktykują tego, bo jeszcze ich bestia chapnie). I tu intryga zazębia się raz jeszcze.
Litwinom wcale nie w smak tłuc się i umierać gdzieś na wschodzie, podczas gdy w Koronie życie ma się spokojnie i przyjemnie. Niechęć Litwinów do Polaków jest umiejętnie podsycana przez podejrzanych typów, a wojsku wielkiego księcia grozi podział między królewskich lojalistów i reformatorów, którzy najchętniej wzięli jaszczurczą kawalerię i ruszyli na Kraków, aby skończyć ten jawnie niesprawiedliwy podział. Tak się składa, że touda reagują wręcz histerycznie na widok znacznie od nich większych i silniejszych oujuu. Pewne krakowskie stronnictwo słusznie stwierdza, że władza nad oujuu jest kluczowa, aby Litwinów trzymać w szachu, a jednocześnie legitymizować w najlepsze polską koronę. Tutaj wkracza młodziutka Erin, ucząca się w akademii dla hodowców zwierząt, a która wychowuje od pisklaka/szczeniaka schwytane oujuu. W czyje dziewczyna wpadnie szpony?
Powyższy opis dalej uważam za nadmiernie ogólnikowy. KnSE to po prostu diablo rozbudowana historia, o dziesiątkach bohaterów, którzy wszyscy dorzucają swoje trzy grosze. Dorastanie Erin oglądamy stale i uczymy się doskonale rozumieć dziewczynę i jej pobudki, a reszta pojawia się i znika w jej życiu z różnych powodów, na zawsze zmieniając jej samej postrzeganie świata, ale i swoje, w wyniku spotkania z dziewczyną. To dosłownie pępek świata – komu się ta konwencja nie spodoba, ten z serialem długo nie wytrzyma. Ba, sam bym go chętnie cisnął w kąt po piątym czy szóstym odcinku, ale ścierpiałem, i dobrze. Nakładające się na siebie ludzkie spotkania i mrowie rozmaitych wydarzeń targających Rzeczpospolitą nadają KnSE imponującej skali, mimo że wciąż bardzo ludzkiej. Nie łudźcie się jednak, że to serial psychologicznych wolt, wszystko jest wybitnie waniliowe, a morał to: żyj i dać żyć innym, zgodnie z twoją i ich naturą.
Koniec tego bełkotu, pora się powyzłośliwiać na temat natury serialu. Brzydactwo straszliwe! Miało to w domyśle przypominać swoją schematycznością dziecięce rysunki, a jednak średnio to wychodzi. I tak tła mamy pastelowe, o kredkowanych wręcz konturach i silnych kolorach, zaś postaci bardzo proste i łatwo rozpoznawalne. I te smerfy z dziwacznymi nochalami będziemy podziwiać przez pięćdziesiąt odcinków, rozprawiające o przyjaźni i wojnie. Głosowe wyczyny – żadne. To absolutnie nie jest serial jednej aktorki, bo paradoksalnie właśnie główna bohaterka wypada zawsze tak sobie. P. Hoshii nie występuje w anime w ogóle, ten casting przyszedł znikąd i nigdy od tamtej pory jej nigdzie nie uświadczyliśmy. Zdarza jej się dukać z kartki i jakby dziwnie interpretować kwestie, a my akceptujemy to bez słów, bośmy dziewuchy słuchali już ze sto lat, od czasów biegania jej bohaterki po lesie jako dzieciak, aby wreszcie słyszeć ją grającą młodą kobietę po dwudziestce, z równym drewnem w głosie. Absurdalny pokaz, ubawiłem się wybornie.
Niespodziewanie mało tu recapów, które to zawsze mają formę kogoś opowiadającego o przeszłych wydarzeniach. Filler bywa, o ile nie ma się nijak do Erin. Odcinki ukazujące ją samą przeżywającą jakieś drobnostki to wcale nie filler, choćbyśmy na rzęsach ustali – wszystko kiedyś zatacza koło. Ta gigantyczna obszerność, a jednocześnie świadomość przeszłych wydarzeń robi całe show – to naprawdę sprawny scenariusz, i chętnie obejrzałbym go w innej interpretacji. Ta konkretna, produkcji I.G, bywa śmiesznie dęta, jednak nigdy nie bywa śmiesznie słaba. To dobra produkcja, i polecę ją przede wszystkim miłośnikom bildungsroman i wuxii, przy czym główna bohaterka to nie wojowniczka! Oglądamy przede wszystkim życie cywili, a w tle ich życia rodzi się wojna domowa. Warto poświęcić kilka miesięcy na oglądanie ukradkiem.
źródło: comment_1587215905r9S9XGhdlr5tEYhFd8u1fm.jpg
Pobierz@tobaccotobacco: Bardzo dobry serial. Jeśli macie różowe pokochają go.
A tak na serio, właśnie przerabiamy Ano Natsu de Matteru i te wszystkie postacie poddane recyklingowi zaczynają mi się zlewać.