Aktywne Wpisy
![janek_kombajnista](https://wykop.pl/cdn/c3397992/janek_kombajnista_74FjkqLuOF,q60.jpg)
janek_kombajnista +176
![janek_kombajnista - #dziendobry #codzienneokay](https://wykop.pl/cdn/c3201142/ce7037caf8f9cb633456f658a9f874474831a5f34aac7d801183da9ff2100044,w150.png?author=janek_kombajnista&auth=f62de4a26f51ff004762806ba86688d5)
źródło: itsokaytobewhite
Pobierz![kinkykylie](https://wykop.pl/cdn/c0834752/18ea6847602e106d9f2655f9d556f81f3e5bf640456add6ffab822e4c51da062,q60.jpg)
kinkykylie +105
Od razu człowiek czuje się bezpieczniejszy, widząc takie łapanki na kierowców, którzy przy pustej drodze nie zatrzymali się do zera, tylko zwalniali do 5 km/h na znaku stop. Przeklęci kryminaliści ( ͡° ͜ʖ ͡°)
#policja #polskiedrogi #polska #bekazpodludzi
#policja #polskiedrogi #polska #bekazpodludzi
![kinkykylie - Od razu człowiek czuje się bezpieczniejszy, widząc takie łapanki na kier...](https://wykop.pl/cdn/c3201142/94f92cd5fc8c091042a109913198634d9566c24411f86c40c99603b6eb669fca,w150.png)
źródło: xddd
Pobierz
Tytuł: Miłość w czasach zarazy
Autor: Gabriel Garcia Marquez
Gatunek: książka
★★★★★★★★☆☆
Książkę czytałem na raty: najpierw, zanim dopadł mnie szał maturalnych przygotowaniań, całkowicie odbierający chęć na jakąkolwiek beletrystykę, przeczytałem gdzieś tak połowę, resztę natomiast skończyłem, kiedy czasu okazało się być tyle, że stało się to zaledwie formalnością.
Czytanie owej powieści Marquezowskiej było przyjemne, bo czasami aż miło dorwać w ręce książkę, w której dialogi są całkowicie podporządkowane prowadzonej narracji i służą w niej głównie jako ściano-teksto-łamacz oraz chwyt urozmaicający życie czytelnika, nie przemieniając w ów sposób powieści w dramat z nadzwyczaj rozbudowanymi didaskaliami, co zwykło maskować autorskie braki w umiejętności opowiadania historii.
Fabuła, w przeciwieństwie do „Stu lat...”, nie zapętla się w nieskończoność i idzie z jednym skokiem w tył, co jako zabieg jest bardzo dobre, gdyż już na samym początku książki otrzymujemy wydarzenia końcowe, jednakże bez ich przyczyn i uzasadnień; jeżeli czytelnik chce je odkryć, musi dotrzymać prawie do końca powieści.
Tematyka (jak to historie o miłości) w swej istocie winna się okazać ostatecznie mocno kiczowata, ale na szczęście taki pisarz jak Marquez potrafi tak wpisywać opisy, motywy, wydarzenia, iż cały ciężar gatunkowy, iż każdy aspekt romansidła dla doktorowej zostaje przełamany czy to przez elementy turpistyczne w opisach, czy to niespodziewanie (naprawdę) zwroty akcji.
Z technikaliów narrator trzecioosobowy, bezduszny, podobny więc do tego „Stu...”, choć tam, nie wiem czy z racji tłumaczenia, czy z celowego zabiegu autora, czytało się to trochę lepiej; głównym mankamentem były wplecione w narrację kwestie dialogowe: w „Stu…” wyglądały jakby odrobinę naturalniej, tutaj spotykałem się non stop z konstrukcją: „Powiedział: „...””, a to na dłuższą metą męczące.
Osiem gwiazdek, bo trochę mniej emocji we mnie wzbudziła, niż dziewięciogwiazdkowe „Sto lat samotności”.
#bookmeter
źródło: comment_l6MaeJZBAwsVWGFJSlwqkjOggInuKIwa.jpg
Pobierz