(...) Za komuny nie bylismy tak zniewoleni jak teraz. To jest hańba dla naszego narodu co się teraz dzieje. I ludzie to widzą.

Wraz z bohaterką powieści, reporterką o nazwisku Tabor (będącym anagramem nazwiska autorki), piętrowym pociągiem osobowym wjeżdżamy "do krainy, gdzie noce są czarniejsze, zima przychodzi już w listopadzie", a "lodowaty deszcz pada z taką zaciekłością, że wydaje się nierealny niczym filmowa scenografia".