Styczniowa noc, niewielkie miasteczko gdzieś na zachodzie kraju. Smętnie, brudno, ponuro. Gradient szarości spowity mieszaniną mgły i smogu. Z bramy jednej z pobliskich kamienic niemrawo wyłoniła się jakaś sylwetka. Mężczyzna średniego wzrostu, w ciemnym kapeluszu i długim, czarnym płaszczu. Drzwi bramy głucho stuknęły tuż za nim. On jednak nie wydawał się być jeszcze gotowym do wyjścia na ulicę. Spojrzał do góry na niebo. Ledwie kilka chmur przysłaniało księżyc w pełni. Wziął głęboki wdech i wypuścił powietrze. Parę z ust momentalnie ścięło zimne powietrze.
- Mroźno – burknął do siebie pod nosem, poprawiając wysoki kołnierz płaszcza.
- Tak jak lubiłaś... – kontynuował monolog, tajemniczo go urywając, zachowując jakby dla siebie resztę swoich myśli.
Noc rzeczywiście zapowiadała się długa i samotna. Po chwili ruszył w dół ulicy, przenikając w światłach ledwo jarzących się latarni. Po kilkuset metrach skręcił w boczną alejkę, by po chwili znaleźć się w parku. Tak miejscowi nazywali ten skrawek zieleni na końcu osiedla, choć daleko było mu do miana reprezentacyjnej części miasta. Nawet za dnia można było tu częściej spotkać biednych pijaczków o żółtych gałkach ocznych raczących się tanim winem, aniżeli matki z dziećmi. On jednak znał doskonale ten skrót, więc czuł się pewnie, pomimo nieciekawej okolicy. Z oddali dostrzegł jakąś sylwetkę. Masywna postać była dobrze widoczna w tych odmętach ciemności, gdyż wpatrzona była w ekran smartfona, który oświetlał ją swoim jaskrawym światłem. Zbliżała się coraz szybciej. Z tej odległości mógł już stwierdzić, że to wysoki, łysy mężczyzna, co najmniej o głowę wyższy od niego, ubrany w dresy lokalnej drużyny piłkarskiej. Serce naszego bohatera zabiło mocniej. Doskonale zdawał sobie sprawę, że takie spotkanie nie ma prawa dobrze się skończyć.
- Mroźno – burknął do siebie pod nosem, poprawiając wysoki kołnierz płaszcza.
- Tak jak lubiłaś... – kontynuował monolog, tajemniczo go urywając, zachowując jakby dla siebie resztę swoich myśli.
Noc rzeczywiście zapowiadała się długa i samotna. Po chwili ruszył w dół ulicy, przenikając w światłach ledwo jarzących się latarni. Po kilkuset metrach skręcił w boczną alejkę, by po chwili znaleźć się w parku. Tak miejscowi nazywali ten skrawek zieleni na końcu osiedla, choć daleko było mu do miana reprezentacyjnej części miasta. Nawet za dnia można było tu częściej spotkać biednych pijaczków o żółtych gałkach ocznych raczących się tanim winem, aniżeli matki z dziećmi. On jednak znał doskonale ten skrót, więc czuł się pewnie, pomimo nieciekawej okolicy. Z oddali dostrzegł jakąś sylwetkę. Masywna postać była dobrze widoczna w tych odmętach ciemności, gdyż wpatrzona była w ekran smartfona, który oświetlał ją swoim jaskrawym światłem. Zbliżała się coraz szybciej. Z tej odległości mógł już stwierdzić, że to wysoki, łysy mężczyzna, co najmniej o głowę wyższy od niego, ubrany w dresy lokalnej drużyny piłkarskiej. Serce naszego bohatera zabiło mocniej. Doskonale zdawał sobie sprawę, że takie spotkanie nie ma prawa dobrze się skończyć.
- Mroźno – burknął do siebie pod nosem, poprawiając wysoki kołnierz płaszcza.
- Tak jak lubiłaś... – kontynuował monolog, tajemniczo go urywając, zachowując jakby dla siebie resztę swoich myśli.
Noc rzeczywiście zapowiadała się długa i samotna. Po chwili ruszył w dół ulicy, przenikając w światłach ledwo jarzących się latarni. Po kilkuset metrach skręcił w boczną alejkę, by po chwili znaleźć się w parku. Tak miejscowi nazywali ten skrawek zieleni na końcu osiedla, choć daleko było mu do miana reprezentacyjnej części miasta. Nawet za dnia można było tu częściej spotkać biednych pijaczków o żółtych gałkach ocznych raczących się tanim winem, aniżeli matki z dziećmi. On jednak znał doskonale ten skrót, więc czuł się pewnie, pomimo nieciekawej okolicy. Z oddali dostrzegł jakąś sylwetkę. Masywna postać była dobrze widoczna w tych odmętach ciemności, gdyż wpatrzona była w ekran smartfona, który oświetlał ją swoim jaskrawym światłem. Zbliżała się coraz szybciej. Z tej odległości mógł już stwierdzić, że to wysoki, łysy mężczyzna, co najmniej o głowę wyższy od niego, ubrany w dresy lokalnej drużyny piłkarskiej. Serce naszego bohatera zabiło mocniej. Doskonale zdawał sobie sprawę, że takie spotkanie nie ma prawa dobrze się skończyć.
źródło: comment_161221627101I13M9oXd91TZDrJfDiEl.jpg
Pobierz