Miejsce Odosobnienia w Berezie Kartuskiej obóz pracy przymusowej, zorganizowany i prowadzony przez władze II Rzeczypospolitej w Berezie Kartuskiej w ówczesnym powiecie prużańskim, istniejący w latach 19341939. Powstał głównie w celu izolowania oraz psychicznego i fizycznego dręczenia oponentów

90 lat temu, 17 czerwca 1934 roku, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Ignacy Mościcki podpisał rozporządzenie w sprawi

Wyczerpanie, kurza ślepota, nieustanna biegunka i… zakazane wizyty w ubikacji. Więźniów Berezy Kartuskiej traktowano nieludzko. Czy tak też ich żywiono? Obóz w Berezie Kartuskiej funkcjonował od 12 lipca 1934 roku aż do wkroczenia we wrześniu 1939 roku na jego teren Armii Czerwonej

Dla wrogów polit, Piłsudski potrafił być bezwzględny. Po zamachu majowym z 1926 nowe władze zmuszały krytyków do emigracji, zamykały, albo zsyłały do miejsca odosobnienia w Berezie Kartuskiej. Czy podobnie wyglądał los człowieka, który zbrojnie przeciwstawił się puczowi –prezydenta Wojciechowskiego?

Obóz w Berezie Kartuskiej zapisał się czarnymi zgłoskami w polskiej historii. Praca ponad siły. Głodowe racje żywnościowe. Drakońskie kary oraz brutalność strażników. W przedwojennej Polsce to „miejsce odosobnienia” nieraz określano mianem „obozu koncentracyjnego”. Robili to nawet jego zwolennicy.

17 czerwca 1934 r., powołano obóz w Berezie Kartuskiej. Do dziś to jeden z najbardziej kontrow. momentów w dziejach międzywoj. Polski. Trafiali tam nie tylko przeciwnicy istnienia państwa polskiego z nielegalnej Komunistycznej Partii Polski i ukraińscy terroryści, lecz również krytycy rządów sanacji

"Celem obozu izolacyjnego w Berezie Kartuskiej jest — według oświadczenia jego komendanta Grefnera — bicie fizyczne i moralne aresztantów. Dla więźnia opuszczającego Berezę, będą tylko dwie drogi — na cmentarz lub do szpitala ."