@petla_sprzezenia: Książka wspaniała, ale tylko pod warunkiem, że pozostałych części trylogii się nie dotkie. Część druga jest jeszcze jakkolwiek do doczytania, ale trzecia to był dla mnie rak z przeżutami ( ͡° ͜ʖ ͡°)

@TicoTicoTico: > Gdy po raz pierwszy poczułem się dobrze, miałem wrażenie, że coś jest ze mną nie tak. Nie potrafiłem zrozumieć tego uczucia i autentycznie zastanawiałem się, czy się czymś nie naćpałem przez przypadek.
Od dziecka cierpię na depresję egzogenną i po ustawieniu odpowiedniej dawki leku (leczyć zaczęłam się bardzo późno, bo jako 27-latka) też się przestraszyłam dobrego samopoczucia. W ogóle na początku bałam się, że jakiś epizod maniakalny mam,Pokaż całość

@Niemamrigczu: Nawet nie chodzi o cieszenie się p--------i, ale o brak czucia się źle. O po prostu stan normalny - bez zadręczania się, bez myśli o bez nadzieji, czy też bez dojmujacego smutku bez powodu. Radość dopiero wtedy można autentycznie poczuć - przynajmniej ja tak miałam, bo jak wspominałam choruje od dziecka i było mi to obce. Największym szokiem był stan neutralnego/dobrego/spokojnego samopoczucia, nie znałam czegoś takiego i stąd strachPokaż całość

@Niemamrigczu: zmniejszyłam sporo dawkę, ale jako, że mój mózg nie produkuje serotoniny praktycznie wcale to jednak wątpię w całkowite odstawienie.

@Niemamrigczu: miałam rezonansy robione, badania hormonalne i do takich wniosków szanowne gremium z oddziału endokrynologi doszło ( ͡° ͜ʖ ͡°)

@TicoTicoTico: jak najbardziej rozumiem takie kompensowanie sobie poprzez zatyranie. Ja z kolei większość życia starałam się pomagać, stawiając zawsze potrzeby wszystkich w okół ponad moje własne. Dawało mi to niesamowite poczucie bycia potrzebną i ściana się pojawiała zawsze kiedy nie mogłam bardziej pomoc, bo już wszystkie flaki dla kogoś sobie wyprułam. Moja rodzina wykorzystywała to do granic absurdu, jeszcze podsycając we mnie przekonanie o tym jak to jestem odpowiedzialna zaPokaż całość