Zauważyłem, że tak naprawdę w niczym nie jestem dobry, to co u innych można potraktować jako poziom startowy, u mnie przychodzi (w zależności od trudności danej umiejętności) po kilku dniach lub tygodniach treningu, a potem robienie jakiegokolwiek progresu jest no cóż powolne. Przykład pierwszy z brzegu gra w szachy. Pogrywam sobie od jakichś dwóch miesięcy tak dla zabawy, od jednej do kilkunastu partii dziennie i w tym czasie zdobyłem ranking, który dlaPokaż całość

Jeżeli ktoś teorytycznie w hierarchii stoi wyżej, ale musi to podkreślać i dążyć do dominacji, na zasadzie "jestem lepszy, ja mam racje, to ja jestem wyżej" - może to ujawniać kompleksy takiej osoby. Pamiętajcie, że bycie aroganckim nie ma nic wspólnego z prawdziwą pewnością siebie. Grunt to mieć nie tyle co wysoką samoocenę, ale stabilną i realną.

Prawdziwy autorytet to jest ta osoba, która wbrew pozorom jest czasami wręcz sceptycznie do siebie nastawiona. No bo tylko przy takim podejściu można jednocześnie być gotowym na to by umieć wysłuchać ludzi czy po prostu, przyjąć chociaż częściowo ich punkt widzenia. Zdrowa komunikacja nie polega na dominacji.

Nie wiem jak wy, ale ja w szkole miałem wiele takich sukowatych nauczycielek. A nauczyciele płci męskiej byli spoko ziomkami. Jak myślicie, którzy nauczyciele lepiej uczyli, z którymi łatwiej było się dogadać, ale jednocześnie tak, że byli dalej nauczycielami i nie dali sobie wejść na głowę? Pytanie retoryczne oczywiście. No bo nie sztuką jest "rządzić" - sztuką jest dogadywać się z ludźmi. Mam taką teorie, może trochę to płytkie, że tak na to patrzę, ale ja naprawdę w to wierzę - że te wszystkie kobiety nauczycielki, które były takie sukowate, wredne i egocentryczne po prostu tak naprawdę były zakompleksione. One musiały sobie udowodnić, że mają jakąś moc i robiły to linią najmniejszego oporu. Czyli nie był to autorytet wyrobiony naturalnie tylko w sposób sztuczny, odgórny.

APokaż całość