Kiedy małżonka posła PiS Łukasza Zbonikowskiego odkryła, że ma on kochankę, i przetrząsała dom w poszukiwaniu dowodów zdrady, odkryła rękopis męża - przepis na żonę.

Treść: „...ma być ładna, żeby s--s nie był przymusem. Niewysoka, z płaską głową, żeby można było na niej postawić szklankę z piwem. Do tego posłuszna, inteligentna i w miarę majętna. Powinna być katoliczką – by wiedziała, gdzie jej miejsce. Dobrze, aby była naiwna, bo uwierzy w co trzeba”.

– Zrozumiałam, że to przepis na mnie – mówi Monika Zbonikowska. Bardzo ładna brunetka, niewysoka, inteligentna (dwie podyplomówki plus doktorat z ekonomii), katoliczka, całe życie była posłuszna mężowi. Tyle że w drugim roku trudnego rozwodu pożegnała się z naiwnością.

– Po setce przepłakanych nocy już wiem – i mogę o tym mówić spokojnie – że Łukasz zrobił ze mnie element swego wizerunku doskonałego polityka prawicy. Od początku mnie oszukiwał. Umieszczał nasze wspólne zdjęcia z dzieckiem na swoich plakatach wyborczych – patrzcie, oto doskonała rodzina! – i w tym samym czasie zdradzał ze stażystką. Nazywał mnie „krową”. Upokarzał, poniżał, wyśmiewał. A jednocześnie chodził na pielgrzymki do Częstochowy, jeździł na zloty Radia Maryja, zamawiał msze święte w naszej wspólnej intencji. Pan zauważył, że ma zawsze różaniec na przegubie?"

[...]

" – Przy okazji kilometrówek przekonałam się po raz kolejny, jak dobrze mąż zdołał się ustawić przez te wszystkie lata – mówi żona. – Miał przyjaciół nie tylko w PiS, ale też w PO, w prokuraturze, na policji, w urzędach. Wykonał sto telefonów i dopiął swego.