#anonimowemirkowyznania
Dlaczego ludzie ze środowisk #blackpill, #przegryw tak bardzo przeceniają wartość wyglądu? Na tagach można nieraz przeczytać bzdury w stylu np. "jak masz mniej niż 180 wzrostu to żadna kobieta cię nie pokocha" - wy naprawdę w to wierzycie? Rozmawiacie o jakichś nadludzkich szerokich szczękach, odpowiednich oczach, wymaganym zarysie mięśni itp. Jak wytłumaczycie to, że większość mężczyzn i kobiet wygląda totalnie przeciętnie i jakoś nie ma problemu ze znalezieniem sobie kogoś? To nie jest czasem tak, że wygląd ma głównie znaczenie w początkowej fazie zapoznawania się, a wy macie po prostu zryte łby, nie macie pewności siebie i żadnych męskich cech charakteru i przez to nie radzicie sobie z kobietami?
---
Kliknij tutaj, aby odpowiedzieć w tym wątku anonimowo
Kliknij tutaj, aby wysłać OPowi anonimową wiadomość
Dlaczego ludzie ze środowisk #blackpill, #przegryw tak bardzo przeceniają wartość wyglądu? Na tagach można nieraz przeczytać bzdury w stylu np. "jak masz mniej niż 180 wzrostu to żadna kobieta cię nie pokocha" - wy naprawdę w to wierzycie? Rozmawiacie o jakichś nadludzkich szerokich szczękach, odpowiednich oczach, wymaganym zarysie mięśni itp. Jak wytłumaczycie to, że większość mężczyzn i kobiet wygląda totalnie przeciętnie i jakoś nie ma problemu ze znalezieniem sobie kogoś? To nie jest czasem tak, że wygląd ma głównie znaczenie w początkowej fazie zapoznawania się, a wy macie po prostu zryte łby, nie macie pewności siebie i żadnych męskich cech charakteru i przez to nie radzicie sobie z kobietami?
---
Kliknij tutaj, aby odpowiedzieć w tym wątku anonimowo
Kliknij tutaj, aby wysłać OPowi anonimową wiadomość
Bulwa, kobietom nie dogodzisz. Mamy z żoną 2-uletnią córkę. Żona na początku po urodzeniu się dobrze trzymała, po pół roku zaczęła bardzo tęsknić za pracą. Córka jadła z cycka, więc zaczęliśmy uczyć ją jeść z butelki. Gdy dziecko w końcu oduczyło się cycka z bólem serca odszedłem z roboty, bo wiecie ile złego słyszałem od żony o tym jak to ciężko z dzieckiem samemu. Żona poszła do roboty. Na początku musiałem się nauczyć żyć zgodnie z cyklem dziecka, gdy dziecko śpi to śpię ja itd. Zawsze miałem problemy ze snem a jakoś się nauczyłem szybko zasypiać. Po miesiącu zacząłem ogarniać tak dobrze, że było cudownie. Dosłownie chillera.
I wszystko było by zajebiście gdyby nie to, że żona nie wytrzymuje w pracy i chce się wymienić ze mną. Tylko że ja nie mam możliwości powrotu do poprzedniej firmy, bo się zwyczajnie zwolniłem i jestem w kropce. Spodobało mi się zajmowanie domem i córką.
Może nie jestem uberfanem sprzątania czy gotowania, zabawy z dzieckiem też się z czasem nudzą, ale nie ma tego stresu, deadline'ów, fakapów, głupich spotkań z których nic nie wynika. Poza tym kim byłem w tym korpo, nie tworzyłem nic fajnego, typowe bullshit job, Satysfakcja z kształtowanie małego człowieczka jest dla mnie zdecydowanie większa niż tworzenie raportów w excelu..
Co zrobilibyście na moim miejscu? Czy powinienem "walczyć" o swoje czy przystać na propozycję żony? Znów boję się, że jeśli się zgodzę to niedługo znów żona wpadnie w depresję i będzie znowu wymiana. Chciałbym już stabilności albo wóz albo przewóz.