@magenciorek: @kantek007: Dla mnie to #!$%@?ństwo ze względu na ofiary żeby coś takiego bez edycji puścić w tv. Ciekawe co sobie mysli rodzina tego chlopaka zabitego na korytarzu. Rozumiem jakby to wypłynęło w odmętach Internetu. Rosja to jednak stan umysłu.
Chyba kwestia czasu kiedy wypłynie film z monitoringu w szkole. Na razie po ruskim VK.com smiga króciutki filmik z oględzin zwłok Roslakowa w bibliotece, nic poza tym co było na zdjęciach. #krym #rosja #ukraina #zamach #szkolnestrzelaniny #kryminalne
Dzisiaj przynosimy się do gorącego Teksasu. Przybliżę Wam postać Charlesa Whitmana, który dokonał jednej z bardziej znanych, przynajmniej w Stanach masakr, nie szkolnej, ale na terenie uniwersytetu. Charles urodził się w lipcu 1941 roku na Florydzie. Jego matka zajmowała się domem, ojciec utrzymywał rodzinę. Przyszły masowy morderca od najmłodszych lat wykazywał duży potencjał intelektualny. W wieku 6 lat testy wykazały, że jego IQ oscyluje w granicach 139 punktów. Rodzice zachęcali go do postępów w edukacji, jednocześnie ojciec ostro karał za każdą porażkę życiową. Przemoc w rodzinie Whitmanów ze strony ojca była obecna w wielu sytuacjach. On sam był miłośnikiem broni palnej i od najmłodszych lat zabierał Charlesa i jego rodzeństwo na polowania. Dzięki temu chłopak w wieku kilkunastu lat posiadał bardzo dobre umiejętności strzeleckie. Jego ojciec przechwalał się że Charles potrafi z dalszej odległości trafić wiewiórkę w oko. Pod koniec szkoły średniej, Charles postanowił w tajemnicy przed despotycznym ojcem, zapisać się do marines. Odsłuży tam 18 miesięcy. Wcześniej od dziecka udzielał się w skautach, gdzie według świadków już jako opiekun grupy wykazywał agresywne skłonności w stosunku do tych nad którymi miał sprawować pieczę. Po odbyciu służby w wojsku zapisał się na studia inżynierskie, gdzie jednak radził sobie przeciętnie. Uniwersytet w Austin do którego uczęszczał na swoim terenie miał dużą wieżę widokową, z 28 piętrami, była ona miejscową atrakcją turystyczną. Na 4 lata przed masakrą Whitman pół żartem pół serio, powiedział do swojego kolegi, że jeśli ktoś by na nią wszedł i zaczął strzelać to długo mógłby odpierać atak calej armii ze względu na ukształtowanie terenu. Charles w 1962 ożenił się, a rok później armia ponownie upomniała się o niego. Po odbyciu służby, zatęsknił za życiem studenckim i ponownie zapisał się na teksański uniwersytet w Austin. W tym samym czasie przyznał swojemu koledze, że uderzył raz czy dwa swoją żonę. W 1966 roku matka Charlesa postanowiła odejść od męża despoty i przenieść się do Austin, gdzie podjęła pracę. 31 lipca 1966 roku, Charles notuje w swoim dzienniku, że postanawia zabić swoją żonę, matkę i samego siebie. Mgliście pisze dlaczego postanawia zabrać ze sobą dwie najbliższe mu osoby. W swojej notatce wspomina o irytujących glosach i myślach w jego głowie, których nie może już znieść. Narzeka też na chroniczny ból głowy. Prosi o autopsję po swojej śmierci w celu wykrycia zmian w mózgu, oraz notuje coś na wzór testamentu. Po spisaniu, jedzie do domu matki, gdzie ją atakuje, dusi i zadaje pięć ciosów nożem. Następnie kładzie zwłoki matki na łóżku i przykrywa je prześcieradłem. Po wszystkim spisuje notatkę w której zawiera nadzieję, że matka trafi do nieba.
Dzisiaj mija osiemnasta rocznica najsłynniejszej strzelaniny szkolnej w historii USA. 20 kwietnia 1999 dwóch uczniów Eric Harris i Dylan Klebord po godzinie 11 otworzyło ogień na schodach przed szkołą High School Columbine do której uczęszczali, następnie kierując się do samego budynku. Napastnicy byli uzbrojeni w dwa shotguny, karabin Hi-point i pistolet maszynowy Tec-9 oraz ponad 100 małych ładunków wybuchowych własnej roboty. Pierwotnie sprawcy planowali #zamach bombowy, który miał przebić w ilości ofiar zamach bombowy w Oklahomie. Do tego celu skonstruowali dwie bomby które umieścili w sportowych torbach. Jednak z powodu wadliwej konstrukcji, nie eksplodowały one o wyznaczonej porze. Harris zaplanował detonację w momencie gdy w stołówce szkolnej gdzie zostały one umieszczone miało znajdować się około 500 osób. Dodatkowo sprawcy liczyli, że w wyniku eksplozji zawali się biblioteka znajdująca się nad stołowką. W momencie eksplozji sprawcy mieli oskrzydlić budynek szkoły i strzelać do osób którym udało się przeżyć. Gdy minęła godzina w której bomby miały eksplodować, a stołówka nadal byla zapelniona nieświadomymi niczego uczniami, obaj nastolatkowie postanowili mimo to przeprowadzić swój atak. Około godziny 11:27 weszli do biblioteki szkolnej, gdzie w ciągu kilku minut dokonali prawdziwej rzeźni strzelając do ukrytych pod stolikami uczniów, śmiejąc się przy tym i ich wyzywając. Gdy się znudzili zeszli do stołówki gdzie próbowali zdetonować obie duże bomby. Udało im się to tylko czesciowo z jedna z nich, ale powstały ogień szybko ugasił system przeciwpożarowy. Sprawcy jeszcze kilka minut bezcelowo włóczyli się po korytarzach po czym wrócili do biblioteki w której pozostały tylko zwłoki i kilku ukrytych w schowku pracowników szkoły. Po krótkiej wymianie ognia przez okna biblioteki z policją i SWATEM, Harris i Klebord popełnili samobójstwo. Pozostawili za sobą 13 ofiar śmiertelnych i kilkudziesięciu rannych oraz złamane życie bliskich ofiar. Zbrodnia ta cały czas fascynuje wiele osób na całym świecie. Obaj sprawcy zostawili po sobie pamiętniki oraz tzw. The basement tapes, taśmy wideo nagrywane głównie w piwnicy gdzie swój pokój miał Harris w których mieli oni pokazywać swój arsenał oraz ujawnić powody tej zbrodni. Taśmy jednak do tej pory nie zostały ujawnione opinii publicznej istnieje tylko transkrypt, który pozostawia wiele do życzenia. Po Columbine zaczęła się ogólnoświatowa dyskusja na temat szkodliwości gier komputerowych, filmów, muzyki i Internetu. Columbine do dziś przewija się popkulturze. Utwory nawiązujące do zbrodni wydał min. M. Manson i Nightwish. Gus van Sant nakręcił Słonia luźno opierając się o całą historię. Wydano również wiele książek o sprawie w tym wspomnienia matki Kleborda. Pomimo że, później doszło do strzelanin w szkołach i na kampusach w których zginęło więcej ludzi niż w Columbine, to tragedia ze stanu Kolorado nadal pozostaje najbardziej znaną tego typu zbrodnią.