albo gdy w myślach prowadzę rozmowę z rodzicami i staram się przedstawić wartość każdego z nich, znaczenie tej pracy, którą przez lata włożyli, że żadna z tych wykonywanych rzeczy nie była mniej ważna i myślę: w końcu może siebie nawzajem docenią i uszanują, gdy zobaczą tę perspektywę - perspektywę dziecka, a sobie: teraz na pewno im to powiem i to będzie przełom
to jest moje łuskanie fasoli

nawet to co przeżyte wspólnie, pozostawia w każdej z dwóch osób zupełnie różne wspomnienia, a ich zbiór jest tak samo nieskończony

fajnie jak sobie podchodzi taki wędkarz do wędkarza i rozpoczyna wymianę zdań nie żadnym "cześć, co słychać", tylko konkretnym "nie za wcześnie jeszcze na ryby" czy coś, potem tacy wędkarze wymienią kilka uwag dotyczących wędek i każdy rozchodzi się w swoim kierunku. Podobnie jest z grzybiarzami

już w słowie "zakochać" tkwi pewniej czasowy chaos.
"zakochiwać" to już totalny mindfuck

bierny, beznamiętny stosunek do świata i spraw życiowych

czasem chciałabym znowu sprzedawać książki

zamiast piwa dzisiaj PIW i proza dalekiego wschodu

najgorzej to poznać chłopaka z mieszkaniem

wszystko już było dotykane

kocham swoje wnętrze i to, jakimi ścieżkami podążają moje myśli

Nikt nie powie, że brązowe tęczówki są najpiękniejsze. No chyba że zjawia się miłość

w sierpniu leżę w wannie

myślę o tej bułce

polskie miasta jako obszar kompozycji emocjonalnej