nikt nie spodziewa się poezji zbigniewa herberta w nocy

Oto pieśń sprzed potopu, echa dawnych dni,
orety

Oto pieśń sprzed potopu, echa dawnych dni,

papieżowa #2137

dzwoni do mnie myszka miki

wstałem dziś co za c--j

must be luck

Twojej buty i pychy nie zniosę już więcej,
Oddaj mi srebro, oddaj moje pieniądze!

Od teraz miedzi od ciebie nie wezmę w swe dłonie,

Eridu... Bad-tibira... Larag... Zimbir... Shuruppag...

W Bad-tibira tron nowy postawiono,
En-men-lu-anaś rządy tam ogłosił.
Potem En-men-gal-ana sarsy liczył długie,
Aż Dumuzid Pasterz objął berło w dłonie.
On, co z Inanną miłość swą splatał,
Zanim go mrok podziemi na zawsze pochwycił.

Woda wezbrała, niebo pociemniało,
Zmyły się miasta i sarsy tysiące.
Została tylko pieśń w glinie zapisana,
O królach sprzed potopu, których czas pochłonął.

Bad-tibira upadła, Larag tron przejęło,
En-sipad-zid-anaś rządy tam zaprowadził.
Lecz i on przeminął w pyłach zapomnienia,
Aż Zimbir zastał króla En-men-dur-anę.
Onbył mędrcem, co czytał z wątroby zwierząt,
Z kropli oleju na wodzie wróżbę wyczytał,
Sekrety bogów w sercu swym ukrywał.

Lecz Zimbir upadł, tron w Shuruppag powędrował,
Gdzie Ubara-Tutu ostatni raz zasiadał.
Ojciec Utnapisztima, co przeżył potop wielki,
Ostatni z królów przed końcem świata...

Oto pieśń sprzed potopu, echa dawnych dni,
Gdy czas płynął wolniej, a bogowie byli tu.

Jaśniej niż słońce Szamasza lśni prawda

Oddaj mi srebro.

Posłańców wysyłam, by odzyskać swój stan,
Lecz ty ich odprawiasz – takś ułożył ten plan.
„Bierzcie co dają lub idźcie stąd precz!”
To nie jest handel, to zwykła rzecz...
Wysyłasz ich z powrotem przez ziemię wroga,
Gdzie śmierć i niebezpieczeństwo czeka na drogach.