Wszyscy jesteśmy przyzwyczajeni do mitu (powstałego całkiem niedawno, bo… w XX wieku), że Polska istnieje dopiero od daty chrztu. Czyli od 966 roku. A wcześniej? Z jednej strony mówi się nam, że osadnictwo Słowian zaczęło się aż 10.000 lat temu.

A z drugiej strony – aż do 966 roku naszej ery – nic, zero, null, biała plama. Jakby żadnych struktur państwowych tam nie było.

W takim razie, jeśli Słowianie byli, cytuję: “nieokrzesanymi dzikusami” bez własnego pisma, to czemu tych terenów nie zajęło Imperium Rzymskie, które przez wieki musiało się zadowalać co najwyżej wyprawami handlowymi na nasze ziemie? I to też w ograniczonym zakresie?

Ojcem medycyny zwany jest Hipokrates (ok. 460-377), główny przedstawiciel słynnej koskiej (z wyspy Kos) szkoły lekarskiej. Naukę lekarską oparł na zasadach racjonalnych, stosował wnikliwą obserwację w diagnozach i logiczne wyciąganie wniosków prognostycznych, znana jest jego troska o chorego (naczelna zasada: Primo non nocere: po pierwsze nie szkodzić). Wskazywał iż ludzie w swej przesądności i niewiedzy mają częste skłonności do przypisywania chorobom boską proweniencję, dodając: „Ale jeśli wszystko,

Wojny albigeńskie wyryły się w ludzkiej pamięci z wielu powodów. Jednym z nich było stosowane podczas tej wojny okrucieństwo, wyjątkowe nawet jak na średniowiecze. Kościół, by zachęcić króla i rycerstwo francuskie do walki z herezją, przyrzekł władzę nad podbitymi ziemiami północnofrancuskiej szlachcie oraz królowi Francji, którzy działali jako katoliccy najemnicy, zdobywając dla Francji regiony, które w tym okresie kulturalnie i językowo bliższe były Katalonii. Krucjata albigeńska odegrała znaczącą rolę w tworzeniu i organizacji zarówno zakonu dominikanów, jak i średniowiecznej inkwizycji.

Kościół katolicki zawsze gorliwie zajmował się walką z gałęziami chrześcijaństwa uważanymi za heretyckie, lecz przed XII wiekiem grupy te składały się z niewielkiej liczby członków, wędrownych kaznodziei i małych lokalnych sekt. Katarzy w Langwedocji reprezentowali całkowicie odmienny ruch, który miał charakter masowy. Takiego fenomenu Kościół katolicki nie widział od czasów arianizmu i marcjonizmu, znanych u zarania chrześcijaństwa.

W dwunastym wieku większość tego, co dziś stanowi południową Francję, było pod wpływem katarów, a wiara ta wciąż się rozprzestrzeniała na sąsiednie obszary. Kataryzm wraz z innymi ruchami religijnymi tego okresu, takimi jak waldensi, pojawiał się w nowo zakładanych miejscowościach. Pomimo że idee katarów nie powstały w Langwedocji, która była jednym z najbardziej ludnych obszarów Europy tego czasu, to jednak tam katarska teologia odniosła największy sukces.

Katarzy byli szczególnie liczni w rejonie, który obecnie stanowi południowo-zachodnią Francję, a wówczas była to część królestwa Aragonii. Zwano ich także albigensami, od miasta Albi. Były ku temu dwa powody – pierwszy, to sama obecność ruchu w mieście i w okolicach, a drugi to sobór kościelny z roku 1176, który miał miejsce w pobliżu miasta i na którym doktrynę katarów określono mianem herezji. Władza polityczna nad ówczesną Langwedocją podzielona była między miejscowych wielmożów a rady miejskie. Przed krucjatą na wspomnianym obszarze władza nie ciążyła mieszkańcom, a rozwój kulturalny był dość zaawansowany. Jednak słaba zależność feudalna uniemożliwiła wytworzenie się powinności wojskowych wasali wobec seniora. Skutkiem tego było duże rozpowszechnienie się najemników (zwanych w Langwedocji routiers) ściągających także z zagranicy (np. z Hiszpanii) którzy w okresie pokoju dopuszczali się licznych grabieży i napadów.

Kościół wywierał niszczycielski wpływ na społeczeństwo. Od momentu, w którym wziął na siebie rolę przywódcy narodów, załamała się aktywność na polu medycyny, techniki, nauki, edukacji, sztuki i handlu. Rozpoczął się mroczny okres w historii Europy. Chociaż w tym czasie Kościół zgromadził ogromne dobra, większość tego, co określa się mianem rozwoju cywilizacji, zniknęło z powierzchni ziemi. W V wieku, w wyniku powtarzających się na¬jazdów germańskich Gotów i Hunów, upadło Imperium Rzymskie na Zacho¬dzie, a rzymskie prowincje w Afryce załamały się pod naciskiem Wandali. Za to, co się wydarzyło, wielu ludzi obciążało religię chrześcijańską. Krytyka wobec nowej religii przybrała na sile, kiedy w 410 roku chrześcijańscy Wizy¬goci splądrowali „wieczne miasto”, Rzym, który dotąd trzymał się mocno od 620 lat. Jedna z najsłynniejszych prac świętego Augustyna, „Miasto Boga”, napisana została w celu obrony chrześcijaństwa przed takimi oskarzeniami

W lepszym położeniu znalazła się wschodnia część Imperium Rzymskiego, zwana także Cesarstwem Bizantyjskim. Za panowania Cesarza Justyniana (527-565) odtworzyła znaczną część swojej dawnej siły, wyzwalając Włochy spod panowania Ostrogotów i tereny afrykańskie z rąk Wandali. Justynianowi i jego żonie Teodorze przypisuje się wielkie zasługi w odrodzeniu literatury, sztuki i architektury oraz uporządkowaniu prawa rzymskiego. Niestety, rozkwitająca kultura bizantyjska nagle załamała się, kiedy w roku 540 epidemia dżumy dymieniczej uderzyła ze zjadliwością nie spotykaną w całej historii ludzkości. Mówiono, że w samym tylko Bizancjum epidemia zabierała dziennie 10 000 ludzkich istnień. Sił tej epidemii trudno jest pojąć, uważa się iż pochłonęła 100 milionów ofiar . Imperium Rzymskie nigdy się już nie odtworzyło. Późniejsza epidemia czarnej śmierci, szalejąca w pierwszej połowie XIV wieku, pochłonęła „tylko” 27 milionów istnień ludzkich, czyli 1/3 całej populacji ówczesnej Europy.

Niemniej epidemia, która wybuchła w VI wieku, miała całkowicie odmienny wpływ na chrześcijaństwo. Ludzie ze strachu tłumnie gromadzili się wokół 42 kościołów. Kościół wyjaśniał, że ta plaga jest dziełem samego Boga, a choroba karą za grzech nieposłuszeństwa wobec władzy Kościoła. Justyniana ogłoszono heretykiem. Herezją były nawoływania medyków do walki z plagą3. Epidemia dżumy przyczyniła się do upadku Imperium Rzymskiego i jednocześnie wzmocniła pozycję chrześcijańskiego Kościoła.

Kulturę słowiańską naszych przodków od narzuconego jej siłą żydo-chrześcijaństwa różniło praktycznie wszystko.

Słowiańszczyzna była naszą własną, wypracowaną przez tysiąclecia cywilizacją Wiary Przyrody. Była wolna od dogmatów, a dzięki temu i od sporów doktrynalnych/teologicznych. Po prostu nie znała „teologii” czyli wymyślonej przez ideologów „nauki” o wymyślonym przez oszustów biblijnym bogu. Wolną była od nakazu „misjonowania” czyli narzucania własnych wierzeń innym. A przede wszystkim wolną była od religijno-ideologicznego rasizmu i szowinizmu #!$%@?ącego zaślepionych wyznawców religii żydowskich, abrahamowych, „objawionych”. Którzy uważają siebie za „wybranych” przez żydowskiego boga. Wybranych – a przez to lepszych od „niewybranej” reszty.

Słowiańszczyznę cechowało przywiązanie do własnej tradycji i własnej kultury. Istotnym elementem życia Słowian był szacunek oddawany przodkom (święta Dziadów). Jeszcze ważniejszą formą owego szacunku było trwanie przy zwyczajach, obrzędach oraz porządku społecznym jakie przodkowie przez tysiąclecia wypracowali i kultywowali. Natomiast narzucone naszym przodkom żydo-chrześcijaństwo to kult obcości, kult żydowskiej mitologii i żydowskich idoli. Oraz nienawistne niszczenie własnej kultury i własnej tożsamości.

Obrzędowość Słowian cechowała afirmacja życia. Obrzędy te połączone były ze śpiewem, tańcami i ucztowaniem. Umartwianie się, klęczenie przed obrazkami , figurkami i symbolami żydowskich idoli oraz żebranie u nich o „zmiłowanie” io „zbawienie” było w oczach naszych przodków czymś śmiesznym i nienaturalnym. Słowianie wiedzieli, że po śmierci ich duchy trafią do Nawii. Nie widzieli więc potrzeby żebrania u obcych idoli o „zbawienie”.

A przecież chrześcijaństwo miało być lepsze od pogaństwa.

Jednakże w całej historii kościoła poznajemy okrutnych biskupów, rozwiązłych papieży czy żądnych władzy patriarchów… Tendencją religii chrześcijańskiej, która spowodowała największą ilość masakr, było jej dążenie do stania się religią uniwersalną.” I powiedziałbym nawet ze – totalitarną – obejmującą wszystkie dziedziny życia i wszystkich ludzi zamieszkujących obszar chrześcijańskiego „imperium”. Jeśli chrześcijaństwo miało być lepsze niż pogaństwo, to dlaczego w ciągu wieków popełniło tak wiele okrucieństw?

Dlaczego na rozkaz Kościoła skazano na śmierć ponad 9 milionów czarownic, w większości starych kobiet? W żadnej innej części świata nie prowadzono krwawszych wojen i żadna inna część świata nie była miejscem wojen niosących większe spustoszenie, jak te, które początek brały na chrześcijańskim zachodzie. Dlaczego konkwistadorzy w ciągu 40 lat ewangelizacji Ameryki Południowej wymordowali ponad 12 milionów Indian? Dlaczego Kościół katolicki krzewił i nadal krzewi antysemityzm…? Dlaczego w barbarzyńskim chrześcijaństwie, blisko powiązanym ze świecką polityką, władzę dzierżyli ludzie, których doczesne aspiracje miały mało wspólnego z duchem czy nawet literą chrześcijaństwa?