#anonimowemirkowyznania Mam często wrażenie że to tylko ja jestem takim nieudacznikiem podczas gdy wszyscy wokół sobie jakoś ułożyli życie i sobie radzą.
Od młodości chciałem osiagnąć coś więcej, miałem do tego predyspozycje, chęci i świetny pomysł ale im bardziej się starałem tym mi gorzej szło - jak na złość. Seria złych decyzji, doprawione niefartem i ostatecznie siedzę zakopany w gigantycznych problemach niemal bez wyjścia. Czas leci jak szalony, całą młodość spędziłem na budowaniu biznesu, potem wykopywałem się z problemów i tkwię w tym do dziś. Za chwilę 40-stka a ja mozna powiedzieć "nigdzie nie byłem, nigdy nie żyłem" bo najpierw nie było kiedy, a potem za co. Nawet jeśli jakimś cudem załatwię problemy to po tym co przeszedłem chyba nie będę już w stanie się szczerze cieszyć i odczuwać radości. Ciało i zdrowie już nie to, energii mniej, człowiek taki styrany życiem, przeczołgany.
Mam takie poczucie pustki, zawodu, rozczarowania, czuję że przegrałem życie. Poświęciłem młodość na to by w tym wieku żyć spokojnie i zbierać owoce swojej pracy a jedyne co mam to porażkę. Nie mam siły psychicznej i fizycznej aby w wieku średnim dalej robić to co w młodości z zapałem, werwą. Ten czas juz minął a mi się nie udało go wykorzystać. Coraz ciężej jest mi wierzyć że jeszcze spotka mnie coś dobrego mimo że ciągle próbuję i się nie poddaję bo nie mam wyboru.
Ja cierpiałem na fobie społeczną parę lat. Wyszłem z niej dzięki determinacji i konsekwencji. Ale najważniejsze punkty to: 1. Wysiłek fizyczny czyli siłownia treningi 2. Najważniejszą rzeczą jest przestanie oglądania p---o i masturbacji. 3. Zimne prysznice 4. Wychodzenie za strefy komfortu 5. Potrwa to ok roku dwóch. Bo musi się zmienić biochemia w muzgu.
Mam często wrażenie że to tylko ja jestem takim nieudacznikiem podczas gdy wszyscy wokół sobie jakoś ułożyli życie i sobie radzą.
Od młodości chciałem osiagnąć coś więcej, miałem do tego predyspozycje, chęci i świetny pomysł ale im bardziej się starałem tym mi gorzej szło - jak na złość. Seria złych decyzji, doprawione niefartem i ostatecznie siedzę zakopany w gigantycznych problemach niemal bez wyjścia. Czas leci jak szalony, całą młodość spędziłem na budowaniu biznesu, potem wykopywałem się z problemów i tkwię w tym do dziś. Za chwilę 40-stka a ja mozna powiedzieć "nigdzie nie byłem, nigdy nie żyłem" bo najpierw nie było kiedy, a potem za co. Nawet jeśli jakimś cudem załatwię problemy to po tym co przeszedłem chyba nie będę już w stanie się szczerze cieszyć i odczuwać radości. Ciało i zdrowie już nie to, energii mniej, człowiek taki styrany życiem, przeczołgany.
Mam takie poczucie pustki, zawodu, rozczarowania, czuję że przegrałem życie. Poświęciłem młodość na to by w tym wieku żyć spokojnie i zbierać owoce swojej pracy a jedyne co mam to porażkę. Nie mam siły psychicznej i fizycznej aby w wieku średnim dalej robić to co w młodości z zapałem, werwą. Ten czas juz minął a mi się nie udało go wykorzystać. Coraz ciężej jest mi wierzyć że jeszcze spotka mnie coś dobrego mimo że ciągle próbuję i się nie poddaję bo nie mam wyboru.