Ludzie w całej Europie muszą kupować leki, ale tylko w niektórych krajach Europy (m.in. w Polsce) leki są tematem politycznym. Wyborcy narzekają na ceny i dostępność leków, partie polityczne odpowiadają groźbami wobec aptekarzy i producentów.
Zamiast powyższego, partie polityczne powinny podjąć długoterminowe kroki i skonfrontować się z prawdziwym problemem - powszechnym w Polsce uzależnieniem od leków. Mówimy tutaj o społeczeństwie w którym ludzie po prostu lubią leki, traktują je jako dobrych znajomych do których mówi się po imieniu.
Rozpocznę rozmowę z kimś w sklepie, i na pytanie "jak zdrówko?" usłyszę opowieść o tym jak ta osoba stale bierze lek którego nazwa przypomina nisko-rosnący krzak. Patrzę na tą osobę z całkowitą pustką, a jej spojrzenie sugeruje jakoby bym właśnie wrócił z 40-letniej wędrówki po pustyni.
Ludzie uwielbiają długotrwałe uzależnienie od leków i akceptują swoją sytuację jako gwarantowaną, zamiast szukać alternatyw lub nawet wziąć pod uwagę że alternatywy istnieją.
Gdzie indziej, usłyszenie wieści o problemach ze zdrowiem uważa się za problem i kłopot. W Polsce z kolei, takie wieści to manna z nieba, bo oznaczają recepty i leki. Hura!
Ludzie wykłócają się z lekarzami którzy odmawiają przepisania leków na żądanie i próbują wyjaśnić pacjentom że leki wcale nie są im potrzebne. Dumnie pokazują swoje recepty, zachowują się jakby właśnie otrzymali odznaczenie państwowe i opowiadają z perwersyjną przyjemnością o lekach które biorą.
W dzisiejszych czasach, gdziekolwiek nie pójdę, nie mogę uniknąć przysłowiowego nabicia na pal, jakim jest denny monolog o lekach, przychodniach, rozległym tym i przewlekłym tamtym. Nawet widząc że twoje oczy i uszy rozklejają się ze znużenia, te osoby kontynuują książkową opowieść o swoich tabletkach.
Histeryczna, rozpowszechniona hipochondria i zadufanie wystarczą aby zachciało mi się wspinania po najbliższej ścianie. W tym miejscu mogę udzielić bezpłatnej porady: choćbyś nawet chorował na raka, nie wspominaj o tym fakcie bez pytania, a wszelkie pytania zbądź z dumą: "…ale jakoś walczę i mi się powodzi, dziękuję za troskę".
Nie mogę już policzyć ludzi którzy nie rozumieją że "jak zdrówko?" to zwrot grzecznościowy, nie prośba o przedstawienie całej zawartości ich szafki z lekami. Jedyni ludzie którym powinno się opowiadać o swoich bólach, skurczach i zaniepokojeniach to współmałżonek, matka i najlepszy przyjaciel; i nawet tutaj są granice.
Bardzo wielu ludzi uwielbia być chorym, pod warunkiem że w grę nie wchodzi zagrożenie życia lub trwałe kalectwo. Jeśli ich choroba wiążę się z lekami i syropami, są podekscytowani. Tym więcej tabletek biorą, tym ważniejsi się czują. Nie, ja też tego nie rozumiem.
Mamy tutaj do czynienia z nową epidemią zachowania mającego na celu zwrócenie na siebie uwagi. Dodatkowo, zadziwiające jest to że te same osoby nie kupią najtańszego i najskuteczniejszego możliwego leku, i wręcz okazują podejrzliwość i wrogość do takich leków.
Tacy ludzie nie połkną kilku apapów tylko będą cały dzień zdychać i stękać o swoim bólu głowy, zachowując się wręcz jakby wisieli na krzyżu.
"Spróbuj tego" mówisz do takiej osoby, podając im paczkę apapu, a jej odpowiedź brzmi: "Nieee, wolę wyleżeć, niech samo przejdzie", wracając do dobrowolnej katorgi. To wystarczy aby wzbudzić chęć włączenia muzyki na cały regulator i stu odkurzaczy jednocześnie. Być może, połknięcie tabletki na ból głowy usuwa tymczasowe poczucie męczeństwa, jakie ból głowy daje takiej osobie.
Stękanie o swoim bólu głowy daje niektórym większą przyjemność niż usunięcie takiego bólu tabletką przeciwbólową. Branie antybiotyków lub innych "poważnych" leków daje takim ludziom poczucie męczeństwa, którego nie umieją znaleźć innymi metodami. Przeziębienie to przeziębienie, ale jeśli bierzesz na to przeziębienie antybiotyki (bezsensownie), to… o Jezuniu, ależ jesteś chory, kurcze, patrzcie i podziwiajcie.
Ludzie są odpowiedzialni za obecną sytuację na rynku, tworząc masowy popyt na leki które nie są im potrzebne. Narzekają na ceny leków, ale na pytanie "Czemu po prostu ich nie odstawisz?" słyszy się "Ale jak to? O co ci chodzi?".
To bardzo proste, chodzi mi o to że ludzie narzekający na ceny antybiotyków - największa dokuczliwość na rynku leków - w dużej większości przypadków nie potrzebują tych leków. Zanim zaczniesz narzekać na ceny leków, zadaj sobie pytania czy w ogóle musisz dane leki kupować i brać.
W następnej kolejności mamy do czynienia z ludźmi uzależnionymi od tabletek obniżających cholesterol, którzy jednocześnie nie kwapią się do zmian w swoim codziennym życiu, które rozwiązałyby problem cholesterolu w kilka miesięcy.
Trzeba patrzeć na sprawę jasno. Jesteśmy narodem legalnych narkomanów. Podczas gdy ludzie na zachodzie Europy robią wszystko aby uniknąć lekarzy i leków, w Polsce ludzie podejmują wszelkie możliwe kroki aby otrzymać receptę. To z kolei dodaje dodatkową perwersyjną przyjemność wynikającą z narzekania na ceny.
Sytuację na rynku kształtuje konsument. Gigantyczne ceny leków w Polsce i coraz powszechniejsze braki to nie wina aptekarzy czy producentów, którym rząd stale grozi, tylko konsumentów, którzy kupują leki w takich ilościach że bez podwyżek cen i ograniczeń towaru, nie byłoby co sprzedawać.
![](https://wykop.pl/cdn/c3397993/f205d397ceebd7f3612f0923cf60c0c42f8091895324f9cb3e950c68425eb066,w800.jpeg)
Komentarze (1)
najlepsze
Wydaje mi się, że jest zupełnie odwrotnie. To lekarze walą antybiotyki na prawo i lewo.