WKRÓTCE NOWY SEZON. Subskrybuj nasz kanał na ulubionej platformie:
Spotify: https://open.spotify.com/show/...
Iphone/Ipad: https://podcasts.apple.com/pl/...
Inne/przeglądarka: https://www.google.com/podcast...
Jesteśmy także na You Tube: https://tinyurl.com/HISTORIAJA...
Opanowanie eteru, nadawanie fałszywych polskich audycji z podrobioną oprawą dźwiękową i rzekomymi komunikatami władz zarządzających ewakuację. I wreszcie wykorzystanie paniki społeczeństwa do zablokowania polskich dróg uniemożliwiając tym samym swobodne manewrowanie polskich oddziałów w wojnie obronnej. Ostatnim akcentem działań Niemców we wrześniu 1939 było atakowanie cywilnych kolumn przez samoloty Luftwaffe.
Dziś w dobie zagrożenia tzw. wojną hybrydową warto wspomnieć nieocenioną książkę Jana Kowalskiego „Gestapo w Polsce ; Tajniki szpiegostwa III Rzeszy” napisaną jeszcze we Francji w roku 1940.
Razem z armią niemiecką wkroczyły do Polski przygotowane do działania grupy dywersyjne Gestapo. Pierwszą ich czynnością było wywołanie wśród ludności paniki, spowodowanie masowej ucieczki z miejsc zamieszkania, a co za tym idzie zatarasowanie dróg i utrudnienie w ten sposób obrony.
W wioskach i miasteczkach pogranicznych pojawili się rzekomi uciekinierzy, często przebrani w mundur polskiego żołnierza, lub policjanta, nawołujący ludność do ucieczki i opowiadający potworne wieści o morderstwach, jakich dopuszcza się wojsko niemieckie. W szeregu wypadków fałszowano polecenia polskich władz administracyjnych, nakazując sołtysom wyruszenie wraz z ludnością w głąb Polski.
![595874775941494543784578_1638711518cRLGMI8B4wPf7um2jbFMiA.jpg](https://www.wykop.pl/cdn/c0834752/595874775941494543784578_1638711518cRLGMI8B4wPf7um2jbFMiA.jpg)
Niemiecki plakat propagandowy, źródło www.1939.pl
W powiecie świeckim przyłapano fałszywego policjanta, rozwożącego podobne rozkazy, napisane na blankiecie starostwa, jak się okazało, sfałszowanym. W okolicy Gniezna w czwartym dniu wojny, pojawił się oficer polski w otoczeniu kilku żołnierzy i począł wydawać rozkazy ewakuacji szeregu wsi, rzekomo w imieniu dowództwa okręgu korpusu. Wskutek nieostrożności jednego z towarzyszących mu żołnierzy, zdemaskowano całą grupę, jako agentów niemieckich, pojmano i odstawiono do najbliższych polskich oddziałów wojskowych. Gała organizacja szpiegowska i wszystkie komórki stowarzyszeń i partji politycznych mniejszości niemieckiej brały udział w wywoływaniu paniki. Jednolitość informacji i pogłosek, jakie rozpowszechniali, świadczy wymownie o tym, iż byli pouczeni przez te same czynniki. Wszędzie puszczano wieści o kolosalnej przewadze niemieckiej broni pancernej, o zarządzonym już rzekomo odwrocie wojsk polskich na linię Wisły, o okrucieństwach, jakich Niemcy mieli się dopuszczać w miastach pogranicznych, które zajęli pierwszego dnia wojny, a w reszcie o rzekomych zarządzeniach rządowych polskich, odnoszących się do ewakuacji ludności męskiej, zdolnej do broni.
JAK POWSTAWAŁY POLSKIE SIŁY ZBROJNE WE FRANCJI
Wieści te szerzyli koloniści niemieccy, doradzając sąsiadom polskim ucieczkę z całym dobytkiem, obiecując niekiedy «zaopiekowanie się» domem i ziemią. Na falach polskich stacji radiowych, przy pomocy od dawna przygotowanej aparatury, poczęto nadawać paniczne wiadomości, umiejętnie wplątując je w program właściwy. Charakterystycznym dla dokładności roboty niemieckiej jest, że przygotowano płyty gramofonowe z nagraną zapowiedzią danej stacji i głosem stałego, znanego słuchaczom speakera. Radiostacje katowicka i toruńska od początku wojny miały «sobowtóra», stację połową niemiecką, pracującą na podobnej fali w bliskości granicy polskiej. Stacje odleglejsze, jak lwowska, łódzka i krakowska miały być również naśladowane w dniach następnych, a nawet potężna stacja w Raszynie pod Warszawą była «odtworzona» w Niemczech i zmontowana w pobliżu stolicy, już podczas jej oblężenia. Do nadawania wiadomości dywersyjnych wykorzystywano chwile alarmów lotniczych i przerwy programowe. Radio polskie nawoływało do oporu wrogowi, do wytrwania, do niepoddawania się panice — a nagle, podczas krótkiej przerwy programowej — odzywał się pozornie znany słuchaczom głos i podawał wiadomości o zajęciu przez wojska niemieckie miejscowości, położonych w głębi kraju, lub o morderstwach, jakich Niemcy dopuszczają się nad ludnością, tak iż słuchacze popadali w przerażenie i zebrawszy co mieli najcenniejszego, wyruszali na Wschód, w nieznane, byle dalej od wroga.
W większych miastach panikę taką szybko powstrzymano, ale we wsiach i małych miasteczkach nie było nikogo, kto by podał ludności prawdziwe wiadomości, tym bardziej, że połączenia telefoniczne zostały w wielu miejscach zerwane przez samoloty, lub przez dywersantów. A tymczasem agentury niemieckie działały niezmordowanie, puszczając coraz to nowe pogłoski, siejąc przestrach i wykorzystując w pełni zaskoczenie, jakim była wojna zarówno dla społeczeństwa polskiego, jak i dla dowództwa armii — które jeszcze w końcu sierpnia sądziło, że ma do czynienia z zastraszaniem, które w prawdziwą wojnę może się obrócić, co najwcześniej wiosną 1940 roku. środki taktyczne, zmierzające do wywołania paniki, zostały przez Gestapo zastosowane konsekwentnie na wszystkich granicach państwa i musiały oczywiście w tych warunkach uczynić swoje.
Ludność pograniczna ruszyła na ślepo przed siebie, zabierając na wozy dobytek i pędząc inwentarze. Powstał niebywały ścisk i zator. Oddziały polskie nie mogły się przegrupować, bo szosy były zatkane, odwrotnie, oddziały niemieckie posuwały się w kraju opuszczonym, unikając oczu mieszkańców i przeszkód, jakie im ewentualnie mogli stawiać.
Do powiększenia psychozy opuszczania siedzib, przyczyniła się dodatkowo spóźniona mobilizacja polska, która polecała wycofać część najcenniejszego inwentarza i część zapasów żywności na Wschód. To wycofanie mobilizacyjne, przeprowadzone na polecenie władz, splotło się z samorzutnym, wywołanym przez agentów niemieckich, ruchem ludności i powiększyło jeszcze chaos, tarasując zupełnie drogi i utrudniając ruchy wojsk polskich. Byłam świadkiem takiego zatoru na drodze prowadzącej na front północny. Oddziały manewrowe polskie, posiłki artyleryjskie i pancerne, musiały godzinami rozładowywać drogi, stosując niejednokrotnie, acz z przykrością, środki brutalne. Drogi, rowy przydrożne, pola pobliskie — pełne były bydła bezpańskiego, które właściciele pogubili w nieustannej rzece ludzi i podwód, ciągnących z zachodu. Te tłumy wygnańców były co chwila atakowane przez lotników nieprzyjacielskich, ostrzeliwujących je z karabinów maszynowych i obrzucających bombami. Ataki te były prowadzone bez litości dla bezbronnej ludności i całkiem świadomie dopiero od trzeciego dnia wojny, to jest od chwili, gdy agentom Gestapo udało się ruszyć z miejsca dostateczną liczbę wiosek, aby powrót ludności, przerażonej bombardowaniem do domów, nie pokrzyżował planów. Sytuacja na drogach przyczyniła się w dużym stopniu do początkowego sukcesu niemieckiego, a nadto pozwoliła Gestapo na dalszy rozwój jej zamierzeń.
Żródło: Kowalski, Jan
Gestapo w Polsce ; Tajniki szpiegostwa III Rzeszy
Komentarze (1)
najlepsze