Witam serdecznie,
Z okazji Dnia Ojca chciałbym zwrócić uwagę na problem o którym bardzo rzadko mówi się w mediach. Chodzi mianowicie o dyskryminację ojców przez polski wymiar sprawiedliwości. Sam jestem ofiarą takiej dyskryminacji. Opiszę pokrótce swoją historię jednak nie chciałbym się tutaj skupiać wyłącznie na sobie ponieważ problem dotyczy tysięcy ojców w tym kraju i to w ich imieniu pisze ten artykuł.
W moim małżeństwie od początku się nie układało. Po urodzeniu dziecka jeszcze bardziej nasze relacji uległy pogorszeniu. Żona od początku twierdziła że dziecko należy do niej a jej rodzice jeszcze bardziej utwierdzali ją w tym przeświadczeniu. Potrafiła krytykować i obrażać mnie za każdy najmniejszy szczegół przy opiece nad dzieckiem. Wszystko co robiłem to według niej robiłem źle. Mimo to każdą wolną chwilę spędzałem z dzieckiem. Wracając z pracy karmiłem go, kąpałem usypiałem i tak codziennie. To doprowadziło do sytuacji w której dziecko bardzo się przywiązało do mnie. To natomiast powodowało złość i pewien rodzaj chorej zazdrości o dziecko ze strony żony. Twierdziła że "uzależniam dziecko od siebie" i "manipuluje dzieckiem" a następnie zabraniała mi bawienia się z dzieckiem po pracy. To stało się jedną z przyczyn powolnego rozpadu małżeństwa.
Pewnego razu żona zabierała dziecko wbrew mojej woli twierdząc że już nie wróci. To był dla mnie szok, straciłem grunt pod nogami, nie wiedziałem zupełnie co robić, zupełnie nie znałem się na prawie rodzinnym. Na szczęście z pomocą przyszła mi jedna z organizacji działająca na rzecz ojców. Dzięki nim dowiedziałem się że muszę walczyć i jak mogę to robić. Ale jeszcze nie podejmowałem żadnych działań dając naiwnie szanse temu małżeństwu. Na szczęście żona z dzieckiem wróciła po 3 tygodniach co w cale nie zmieniło naszych relacji a wręcz pogorszyło.
Żona nie pracowała jednocześnie trwoniąc wspólne pieniądze. Gdy w końcu poszła do pracy powiedziałem dosyć i stwierdziłem że od tej chwili swoje dochody przelewam na oddzielne konto i będę wpłacał 2/3 naszych wspólnych kosztów (proporcjonalnie do zarobków). Moja małżonka stwierdziła że to nie uczciwe i założyła mi sprawę o zabezpieczenie kosztów utrzymania rodziny twierdząc że nie płacę nic na wspólne koszty typu kredyt, czynsz, przedszkole mimo że dowody przelewów mówiły co innego. Rozprawa odbyła się w trybie niejawnym więc nawet nie miałem możliwości obrony. Między czasie zaczęła się jej taktyczna gra typu nieuzasadnione wzywanie policji, oskarżenie z art. 207KK, itd. Jak się później okazało zupełnie bezzasadne i bezskutecznie. Ja w odpowiedzi złożyłem sprawę o rozwód z orzekaniem o jej winie. Żona w dniu otrzymania zabezpieczenia, pod moją nieobecność odebrała dziecko z przedszkola i zabrała je do rodziców tym razem już na stałe.
Od tej pory zaczyna się mój kolejny rozdział walki z machina sądowniczą. Niezwłocznie założyłem sprawę o zabezpieczenie swoich kontaktów z dzieckiem. Nie dostałem zabezpieczenia kontaktów ale wezwanie na rozprawę na której żona oświadczyła że stanowię zagrożenie dla dziecko nie potrafiąc oczywiście tego logicznie uzasadnić. Jednak sąd zachowawczo skierował nas na badanie do RODK. Między czasie mijały miesiące w których zasadzie nie widziałem dziecka. W opinie psychologów które są często krzywdzące dla ojców, wyszło że mam bardzo dobre relacje z dzieckiem, a żona celowo ogranicza mi kontakt z dzieckiem co ma na niego bardzo negatywny wpływ. W opinie wielu niezależnych osób miałem lepszą opinię z RODK niż matka co na kolejnej rozprawie nie miało większego znacznie. Sąd co prawda przyznał mi kontakty z dzieckiem jednocześnie ustanawiając nadzór kuratora nad sprawowanie władzy rodzicielskiej przez matkę ale jednocześnie stwierdził że dziecko traktuje matkę jako pierwszoplanowego rodzica (po pół bardzo ograniczonego kontaktu z ojcem) i przyznał matce opiekę nad dzieckiem.
Dziękuje tym którzy przeczytali do tego momentu moją historię jednak to jest tylko duże streszczenie tego co przeżyłem przez ostatnie kilka lat.
Tak jak wspominałem na wstępie chciałem zwrócić uwagę na dramat i tragedie tysięcy ojców w Polsce i absurd polskiego prawa. W Polsce prawo jest z lat 50tych i kieruje się stereotypami, a w sądach rodzinnych orzekają głównie kobiety uzasadniając w wyrokach że "kobieta ma naturalne predyspozycje do zajmowania się dzieckiem". W takich sytuacja ojciec wyłącznie prawo płacić alimenty nawet jeżeli przekraczają jego możliwości zarobkowe. W świetle polskiego orzecznictwa matka jest jedynym opiekunem dziecka i jest tylko jej dobrą wolą że wychowuje dziecko z ojcem. Dodam jeszcze że związek małżeński tutaj nic nie zmienia i tak na prawdę ojciec nie jest w stanie w żaden sposób się przed tym uchronić.
Ale nie będę się o tym rozpisywał tylko podam kilka linków poniżej w których jest szerzej na ten temat powiedziane.
Dodam na koniec że dzisiaj mój synek ma 3,5 roku i ma obsesje na punkcie taty. Gdy przyjeżdżam po niego to szaleje z radości gdy odwożę go do matki płacze całą drogę płaczę i błaga żebym go nie zostawiał :( Niestety trudno dziecku wytłumaczyć że się nie da, że nie mogę.
Linki z informacjami:
//dzielnytata.pl/
//csopoid.pl/dyskryminacja_ojcow.html
//dzielnytata.pl/prasa.htm
Komentarze (3)
najlepsze
Jedyny problem, który ja widzę to zabranie matki dziecku...(nie mylić z zabraniem dziecka matce)
Ja bez swojego synka nie potrafiłbym żyć.