Osoby, które mnie znają doskonale wiedzą, że nie jestem za bardzo uzdolniony lingwistycznie. W mojej rodzinie wszystko jest niczym Yin i Yang i niestety wszystkie zdolności językowe otrzymała moja siostra, a dla mnie… no cóż to wszystko jest niestety niczym PIS z PO, no nie lubimy się ale trzeba jakoś z tym żyć.
Historia moja opowiada o czasach 1 klasy liceum, gdzie przyszedłem pierwszy raz do dużej szkoły. Na początku roku kazano nam wybrać jeden z dodatkowych języków, którego będziemy się musieli uczyć przez następne 3 lata. Ucieszyłem się bo na liście mieliśmy do wybrania francuski, niemiecki i rosyjski, gdzie ten ostatni był dla mnie spełnieniem marzeń, gdyż moja Mama jest tłumaczem przysięgłym z tego właśnie języka, także liczyłem na to, że pomoże mi w razie problemów. Niestety… ilość chętnych była niewystarczająca i zostałem postawiony przed wyborem niemiecki albo francuski. “No nic” mówię, “niemiecki chyba jest prosty, nie?“. Otóż… pewnie jest... jak się idzie od samego początku, ale po zapisaniu okazało się, że jestem JEDYNĄ osobą, która w gimnazjum nie miała styczności z językiem niemieckim… i pani nauczycielka oznajmiła mi, że muszę się szybko uczyć bo “Nie będzie obniżała poziomu dla jeden osoby”.
Jak można domyślić się po moim wstępie, szybko języków to ja się nie uczyłem, zwłaszcza, że okres liceum nie należy do tych, gdzie człowiek “skupia” się tylko na nauce (a ja wtedy ostro dawałem w palnik). I cóż mogę powiedzieć, w życiu tylu jedynek nie dostałem co na tych jednych lekcjach. Nauczycielka chciała mnie “zmotywować” do nauki dlatego pytała mnie prawie co zajęcia, także pod koniec semestru miałem 2 razy więcej ocen niż ktokolwiek inny w klasie. Oczywiście w dzienniku wielka ściana z wypisanymi “1” na niej, babeczka w pewnym momencie musiała doklejać kartkę w dzienniku bo brakowało jej miejsca na kolejną “cegiełkę” do muru. Nawet największy patus w klasie miał lepsze oceny niż ja bo zawsze udało mu się ściągnąć od kogoś w ostatniej ławce, ale ja… no cóż... skoro muszę “nadrobić” to Pani sadzała mnie dokładnie przed sobą i patrzyła mi na każdej kartkówce/sprawdzianie w kartkę.
Historia moja opowiada o czasach 1 klasy liceum, gdzie przyszedłem pierwszy raz do dużej szkoły. Na początku roku kazano nam wybrać jeden z dodatkowych języków, którego będziemy się musieli uczyć przez następne 3 lata. Ucieszyłem się bo na liście mieliśmy do wybrania francuski, niemiecki i rosyjski, gdzie ten ostatni był dla mnie spełnieniem marzeń, gdyż moja Mama jest tłumaczem przysięgłym z tego właśnie języka, także liczyłem na to, że pomoże mi w razie problemów. Niestety… ilość chętnych była niewystarczająca i zostałem postawiony przed wyborem niemiecki albo francuski. “No nic” mówię, “niemiecki chyba jest prosty, nie?“. Otóż… pewnie jest... jak się idzie od samego początku, ale po zapisaniu okazało się, że jestem JEDYNĄ osobą, która w gimnazjum nie miała styczności z językiem niemieckim… i pani nauczycielka oznajmiła mi, że muszę się szybko uczyć bo “Nie będzie obniżała poziomu dla jeden osoby”.
Jak można domyślić się po moim wstępie, szybko języków to ja się nie uczyłem, zwłaszcza, że okres liceum nie należy do tych, gdzie człowiek “skupia” się tylko na nauce (a ja wtedy ostro dawałem w palnik). I cóż mogę powiedzieć, w życiu tylu jedynek nie dostałem co na tych jednych lekcjach. Nauczycielka chciała mnie “zmotywować” do nauki dlatego pytała mnie prawie co zajęcia, także pod koniec semestru miałem 2 razy więcej ocen niż ktokolwiek inny w klasie. Oczywiście w dzienniku wielka ściana z wypisanymi “1” na niej, babeczka w pewnym momencie musiała doklejać kartkę w dzienniku bo brakowało jej miejsca na kolejną “cegiełkę” do muru. Nawet największy patus w klasie miał lepsze oceny niż ja bo zawsze udało mu się ściągnąć od kogoś w ostatniej ławce, ale ja… no cóż... skoro muszę “nadrobić” to Pani sadzała mnie dokładnie przed sobą i patrzyła mi na każdej kartkówce/sprawdzianie w kartkę.
Kiedy