W porównaniu do większości wykopków jestem starym pierdzielem. Zasiedziałem się tutaj, bo w głębi duszy cały czas czuję się nastolatkiem, pomimo tego, że czterdziestka już dawno minęła. Poza tym wykop i mirko pozwalają mi zrozumieć co mówią i czym żyją moje nastoletnie córki. Rzadko się udzielam, ale pozwólcie, że coś Wam przekażę.
Dobrze pamiętam lata 80-te i 90-te. Szarość, brak perspektyw, strach moich rodziców przed bezrobociem, życie od wypłaty do wypłaty. Pamiętam czasy, gdy do jedzenia mieliśmy tylko chleb posmarowany musztardą lub dżemem ze własnych mirabelek, bo niczego innego nie było, a jeśli nawet było to rodziców nie było na to stać. Ale pamiętam też co mówili wtedy i rodzice i dziadkowie pomimo trudności tamtych czasów: to nic, byle nie było wojny. Oni doskonale pamiętali co za sobą niesie.
Nie spodziewałem się, że w XXI wieku, będziemy znowu świadkami wojny w Europie. Zaatakowany został nasz sąsiad, który chciał tak jak my, spokojnie żyć w kraju, który jest wolny. W kraju gdzie tępi się korupcję, który chce u siebie namiastki dobrobytu zachodniej Europy. Pomagamy im teraz, każdy jak potrafi i może. Ale pojawiają się głosy o tym, że będzie to ze szkodą dla nas. Co chwila ktoś pisze, że wsparcie dla Ukrainy i Ukraińców spowoduje w przyszłości inflację, bezrobocie i inne problemy gospodarcze.
@Lokalny_Kacyk: nic dodać nic ująć Zgadzam się z każdym słowem które napisałeś bo również pamiętam stan wojenny, kolejki za papierem toaletowym czy chlebem. Nie wspominając o kartkach żywnościowych. Nie mamy prawa narzekać, mamy obowiązek pomóc. Młode pokolenie nie ma bladego pojęcia jak wyglądała rzeczywistość wtedy. To nic w porównaniu z tym co może nas czekać jeśli nie powstrzymane zostanie to szaleństwo. Na pohybel s---w@%nom! Chwała Ukrainie!
@wanghoi: Kilkee, parking przy Diamonds Rock Caffe i tam jest lepszy widok niż na Moherach, po drugiej stronie zatoki od pola golfowego też ładny soacer. Obok masz Spanish Point, Lahinch też całkiem ładnie. Cliffs of Moher unikaj. W lecie plaża Doonbeg.
Koło domu gdzie teraz mieszkam płynie rzeka. Zwykle spokojna i leniwa. Jest też kamienny most nad nią a po moście przebiega droga. Nad brzegiem rzeki jest taras, pod drewnianym dachem stół i krzesła, w lecie można tam usiąść i słuchając jak szumi woda popijać chłodne p--o. Z okien kuchni i salonu widzę kamienie na środku nurtu, wielkie głazy, które otacza woda. Gdy pada i rzeka przybiera, zdarza się, że znikają pod
Dobrze pamiętam lata 80-te i 90-te. Szarość, brak perspektyw, strach moich rodziców przed bezrobociem, życie od wypłaty do wypłaty. Pamiętam czasy, gdy do jedzenia mieliśmy tylko chleb posmarowany musztardą lub dżemem ze własnych mirabelek, bo niczego innego nie było, a jeśli nawet było to rodziców nie było na to stać. Ale pamiętam też co mówili wtedy i rodzice i dziadkowie pomimo trudności tamtych czasów: to nic, byle nie było wojny. Oni doskonale pamiętali co za sobą niesie.
Nie spodziewałem się, że w XXI wieku, będziemy znowu świadkami wojny w Europie. Zaatakowany został nasz sąsiad, który chciał tak jak my, spokojnie żyć w kraju, który jest wolny. W kraju gdzie tępi się korupcję, który chce u siebie namiastki dobrobytu zachodniej Europy. Pomagamy im teraz, każdy jak potrafi i może. Ale pojawiają się głosy o tym, że będzie to ze szkodą dla nas. Co chwila ktoś pisze, że wsparcie dla Ukrainy i Ukraińców spowoduje w przyszłości inflację, bezrobocie i inne problemy gospodarcze.
Ci
Zgadzam się z każdym słowem które napisałeś bo również pamiętam stan wojenny, kolejki za papierem toaletowym czy chlebem. Nie wspominając o kartkach żywnościowych.
Nie mamy prawa narzekać, mamy obowiązek pomóc. Młode pokolenie nie ma bladego pojęcia jak wyglądała rzeczywistość wtedy. To nic w porównaniu z tym co może nas czekać jeśli nie powstrzymane zostanie to szaleństwo.
Na pohybel s---w@%nom!
Chwała Ukrainie!