Pamiętam, że była wtedy pora deszczowa, deszcz padał bez końca, monotonnie, dniami i nocami, można było od tego oszaleć. W takich warunkach trudno prowadzić wojny, na pewno nie wystartuje wtedy żaden śmigłowiec, więc jako piloci byliśmy uziemieni, mogliśmy tylko czekać na zmianę pogody lub na nowe rozkazy. Siedzieliśmy w namiotach i graliśmy w karty, lub rozmawialiśmy o tym, co będziemy robić po wojnie, co jakiś czas wybuchały gromkie awantury, a czasami również bójki. Tę gęstą atmosferę komplikował dodatkowo brak poczty - spóźniała się już od tygodnia. Fakt ten był mi obojętny, wychowywałem się w sierocińcu, nie miałem nikogo komu by na mnie zależało, rozumiałem jednak innych, w których brak wiadomości od najbliższych wzbudzał najgorsze odczucia.
W naszym namiocie mieszał też żołnierz o imieniu Mike, pochodził on z Alabamy, był dwa lata starszy ode mnie i sprawiał wrażenie odludka. Nie był zły, mimo to nie umiał się zintegrować, nie chciał grać w karty, nie palił, a pił jedynie sporadycznie. Traktowaliśmy go życzliwie i nie wchodziliśmy sobie w drogę.
Kilka tygodni wcześniej spotkaliśmy się w kantynie, Mike był pijany, awanturował się o to, że ktoś ukradł jego listy. Próbowałem go uspokoić, powiedziałem, żeby wyszedł na zewnątrz, ochłonął, opowiedział, co się stało. Tak zrobiliśmy, Mike powiedział mi, że w kraju zostawił Jessice - swoją żonę i Kate - półroczną córeczkę. Miesiąc po tym, gdy wyjechał dostał od żony list, w którym zrozpaczona pisała mu o chorobie jej córeczki, stwierdzono u niej rzadką wadę genetyczną, lekarze rozkładali ręce, nikt nie wiedział, jak jej pomóc. W kolejnych listach zona pisała, że stan ich córeczki się pogarsza i nie wiadomo, co się z nią stanie. Mike płakał mówiąc to wszytko, a ja nie wiedziałem, co powiedzieć, jak mu pomóc. Zrozumiałem wtedy, jak ważne były dla niego te listy i jaką mękę musiał tu przechodzić. Poklepałem go po plecach i powiedziałem, żeby wrócił ze mną do namiotu. Podziękował i powiedział, że woli jeszcze chwilę posiedzieć sam, że musi się zastanowić.
W naszym namiocie mieszał też żołnierz o imieniu Mike, pochodził on z Alabamy, był dwa lata starszy ode mnie i sprawiał wrażenie odludka. Nie był zły, mimo to nie umiał się zintegrować, nie chciał grać w karty, nie palił, a pił jedynie sporadycznie. Traktowaliśmy go życzliwie i nie wchodziliśmy sobie w drogę.
Kilka tygodni wcześniej spotkaliśmy się w kantynie, Mike był pijany, awanturował się o to, że ktoś ukradł jego listy. Próbowałem go uspokoić, powiedziałem, żeby wyszedł na zewnątrz, ochłonął, opowiedział, co się stało. Tak zrobiliśmy, Mike powiedział mi, że w kraju zostawił Jessice - swoją żonę i Kate - półroczną córeczkę. Miesiąc po tym, gdy wyjechał dostał od żony list, w którym zrozpaczona pisała mu o chorobie jej córeczki, stwierdzono u niej rzadką wadę genetyczną, lekarze rozkładali ręce, nikt nie wiedział, jak jej pomóc. W kolejnych listach zona pisała, że stan ich córeczki się pogarsza i nie wiadomo, co się z nią stanie. Mike płakał mówiąc to wszytko, a ja nie wiedziałem, co powiedzieć, jak mu pomóc. Zrozumiałem wtedy, jak ważne były dla niego te listy i jaką mękę musiał tu przechodzić. Poklepałem go po plecach i powiedziałem, żeby wrócił ze mną do namiotu. Podziękował i powiedział, że woli jeszcze chwilę posiedzieć sam, że musi się zastanowić.
Tydzień