Wpis @puddin zachęcił mnie do zalogowania od bardzo dawna, ale przypomniało mi historie sprzed lat:
Ja człowiek indywidualny (piwniczak non less dzisiaj) byłem oczywiście jako dziecko w sanatorium. Kubalonka fajne miejsce daleko od ludzi wszędzie trzeba było chodzić bo przełęcz, ale nie o tym tylko o koledze z sali. Patrząc z perspektywy spoko ziomek tylko na początku trzymał się z boku, był w mojej sali nie przesadzało mi to bo sam wolę myśleć niż gadać. Ale zostawaliśmy coraz dłużej po ciszy bo bardziej się poznaliśmy i stwierdziliśmy, iż kapusia brak. W kantynie były czipsy, a i nawet batony i każdy młody mąż obowiązkowe kieszonkowe wydawał na to. No i ten pałaszował z nami te czipsy i chodził z nami tak to widziałem wtedy...
Pewnego dnia okazało że pobieranie krwi (sanatoryjny standard), no i wszystkich wołają, a jego nie. No zaczęliśmy drążyć o co chodzi. Opowiedział nam pod naciskiem, sami doszliśmy że jego ciuchy nie były takie super... i się złamał. Podobno nigdy nie był dłużej za tym swoim całym zborem i nie poznał takiej "nonszalancji" jak w #!$%@? sanatorium, gdzie piguła chodziła i sprawdzała czy równo spisz, bo inaczej pobudka i ułożenie wynikające z nieuniknionego "możliwego spadnięcia". Mówił nam, że jest to ciekawe (miałem gameboya classic i popykał sobie w pokemonki) I się popłakał i był histeryczny, ale dogadaliśmy go przez noc, że #!$%@? z tym co jego rodzina myśli jak mu się podobało to kiedyś będzie dorosły i sam da rade. Nigdy nie wymieniliśmy kontaktów, bo jak wtedy (a to było parę lat temu), ale dziś myślę że nasze wspólne pokazanie że świat nie wybiera zawsze za ciebie i masz szanse na własne życie było objawieniem które mu było potrzebne...
Chciałbym myśleć że mu pomogłem.
Mam nadzieje że ma się
Ja człowiek indywidualny (piwniczak non less dzisiaj) byłem oczywiście jako dziecko w sanatorium. Kubalonka fajne miejsce daleko od ludzi wszędzie trzeba było chodzić bo przełęcz, ale nie o tym tylko o koledze z sali. Patrząc z perspektywy spoko ziomek tylko na początku trzymał się z boku, był w mojej sali nie przesadzało mi to bo sam wolę myśleć niż gadać. Ale zostawaliśmy coraz dłużej po ciszy bo bardziej się poznaliśmy i stwierdziliśmy, iż kapusia brak. W kantynie były czipsy, a i nawet batony i każdy młody mąż obowiązkowe kieszonkowe wydawał na to. No i ten pałaszował z nami te czipsy i chodził z nami tak to widziałem wtedy...
Pewnego dnia okazało że pobieranie krwi (sanatoryjny standard), no i wszystkich wołają, a jego nie. No zaczęliśmy drążyć o co chodzi. Opowiedział nam pod naciskiem, sami doszliśmy że jego ciuchy nie były takie super... i się złamał. Podobno nigdy nie był dłużej za tym swoim całym zborem i nie poznał takiej "nonszalancji" jak w #!$%@? sanatorium, gdzie piguła chodziła i sprawdzała czy równo spisz, bo inaczej pobudka i ułożenie wynikające z nieuniknionego "możliwego spadnięcia". Mówił nam, że jest to ciekawe (miałem gameboya classic i popykał sobie w pokemonki) I się popłakał i był histeryczny, ale dogadaliśmy go przez noc, że #!$%@? z tym co jego rodzina myśli jak mu się podobało to kiedyś będzie dorosły i sam da rade. Nigdy nie wymieniliśmy kontaktów, bo jak wtedy (a to było parę lat temu), ale dziś myślę że nasze wspólne pokazanie że świat nie wybiera zawsze za ciebie i masz szanse na własne życie było objawieniem które mu było potrzebne...
Chciałbym myśleć że mu pomogłem.
Mam nadzieje że ma się
#orlen
źródło: comment_1671725118wNdM7157x8zQp6enqAJx6C.jpg
Pobierz