Wyspy Galápagos także Wyspy Żółwie[2] (nazwa urzędowa: hiszp. Archipiélago de Colón, czyli „Archipelag Kolumba”) – archipelag pochodzenia wulkanicznego na Oceanie Spokojnym, na wysokości równika, ok. 1000 km na zachód od wybrzeża Ameryki Południowej. Wyspy należą do Ekwadoru, a ich powierzchnia wynosi ok. 8 tys. km².

W 1978 roku archipelag został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W 2001 roku wpis poszerzono o Rezerwat Morski Galápagos.Archipelag jest znany pod wieloma nazwami.

Hiszpańska nazwa „Archipiélago de Galápagos” albo „Islas Galápagos” pochodzi od słowa „galápago” oznaczającego żółwia, co wiąże się z zamieszkującymi wyspy żółwiami słoniowymi. Raport odkrywcy wysp Tomása de Berlangi, w którym opisano żółwie „galápagos” posłużył jako źródło informacji dla flamandzkiego kartografa Abrahama Orteliusa, który nowe wyspy nazwał „Insulae de los Galápagos” i umieścił na mapie Orbisterrarum opublikowanej w 1574 roku [3]. Także w latach 70. XVI wieku wyspy pojawiły się jako „Insulae de los Galápagos” na mapie drugiego flamandzkiego kartografa Merkatora[4].

PóźniejPokaż całość

Lista światowego dziedzictwa (ang. World Heritage List; fr. Liste du patrimoine mondial) – lista obiektów dziedzictwa kulturowego i dziedzictwa naturalnego o „wyjątkowej powszechnej wartości” dla ludzkości prowadzona przez organizację wyspecjalizowaną ONZ UNESCO.

Lista została ustanowiona na mocy Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego przyjętej przez UNESCO na 17. sesji w Paryżu 16 listopada 1972 roku, która weszła w życie z dniem 17 grudnia 1975 roku. Do stycznia 2017 roku, Konwencję przyjęły lub ratyfikowały 193 państwa.

Realizacją postanowień Konwencji, w tym prowadzeniem listy, zajmuje się Komitet Światowego Dziedzictwa (ang. World Heritage Committee) złożony z 21 przedstawicieli Państw-Stron Konwencji, który w trakcie dorocznych sesji decyduje o wpisaniu obiektu na listę, umieszczaniu obiektów na liście światowego dziedzictwa w zagrożeniu lub skreśleniu z tych list. Nominacje, wyłącznie spośród obiektów umieszczonych uprzednio na narodowej Liście Informacyjnej, zgłaszane są przez poszczególne kraje. Jeżeli wniosek o wpisanie danego obiektu na listę nie zostanie uwzględniony, może być złożony ponownie jedynie wtedy, gdy zaistnieją wyjątkowe okoliczności: nowe odkrycia, nowe naukowe informacje dotyczące dobra lub inne kryteria niż prezentowane w pierwszym wniosku.

ListaPokaż całość

UNESCO[a] (ang. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization) – organizacja wyspecjalizowana ONZ, której podstawowym celem jest wspieranie współpracy międzynarodowej w dziedzinie kultury, sztuki i nauki, a także wzbudzanie szacunku dla praw człowieka, bez względu na kolor skóry, status społeczny i religię.

Dziełem UNESCO są m. in. Konwencja w sprawie zwalczania dyskryminacji w dziedzinie oświaty[1] Konwencja o ochronie dóbr kultury w razie konfliktu zbrojnego[2], Konwencja w sprawie ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego oraz Konwencja ramsarska o ochronie obszarów wodno-błotnych mających znaczenie międzynarodowe, zwłaszcza jako środowisko życiowe ptactwa wodnego.

Siedziba UNESCO mieści się przy place de Fontenoy 7/9 w 7. dzielnicy Paryża.

ProgramPokaż całość

Szkocja (ang. Scotland; gael. Alba, wym. [ˈalˠ̪apə]) – część składowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, dawniej niezależne królestwo. Obejmuje północną część wyspy Wielkiej Brytanii oraz Hebrydy, Orkady i Szetlandy. Na południu graniczy z Anglią. Krajobraz w przeważającej części wyżynny i górski. Klimat umiarkowanie ciepły, wybitnie morski. Stolicą Szkocji jest Edynburg, a największym miastem Glasgow.Na północy Szkocji Góry Kaledońskie i Grampiany, na południu Wyżyna Południowoszkocka. W centrum niewielka Nizina Środkowoszkocka skupiająca większą część ludności.

Kwiatem charakteryzującym Szkocję jest popłoch pospolity (często błędnie utożsamiany z ostem).

Zobacz też: Lista rzek w Szkocji.Klimat w Szkocji jest umiarkowany morski o dość niestabilnej pogodzie. Szkockie przysłowie brzmi: If you don’t like the weather, wait a minute (Jeśli nie podoba ci się pogoda, poczekaj minutę). Szkocja poddana jest dobroczynnemu wpływowi Prądu Zatokowego, co czyni tutejszy klimat dużo cieplejszym niż obszary na porównywalnych stopniach szerokości geograficznej jak na przykład Oslo w Norwegii. Temperatury są niższe niż w pozostałych częściach Wielkiej Brytanii, co naturalnie wynika z położenia na północy wyspy. Zimą temperatury oscylują w granicach 0 °C do +5 °C. Najniższa zanotowana temperatura w Szkocji wyniosła w styczniu 1982 r. –27,2 °C w pobliżu Braemar w górach Grampian Mountains. Temperatury w lecie oscylują od ok. +13 °C do +16 °C. Najwyższa odnotowana temperatura wyniosła +32,9 °C (9 sierpnia 2003 w Greycrook). W zachodniej części jest zazwyczaj cieplej i bardziej deszczowo niż na wschodzie Szkocji. NaPokaż całość

Akadia (fr. Acadie, ang. Acadia) – kolonia francuska w Ameryce Północnej. Akadia zajmowała obszar od wschodnich wybrzeży kontynentu, do ujścia Rzeki św. Wawrzyńca. Od południa graniczyła z Nową Anglią (z dzisiejszym Maine).
Akadia w 1750 roku
Pierwsze osiedle francuskie w Akadii powstało w 1604 i liczyło 120 osiedleńców. Zostało założone przez Pierre'a du Gua de Montsa[1]. W 1605 roku francuscy osadnicy założyli Port Royal, do którego się przenieśli[2].

Przetrwało zaledwie trzy lata i po ciężkich stratach, głównie z powodu szkorbutu koloniści powrócili do Francji. Niedługo potem w 1611 większość z nich powróciła do Akadii, tym razem już lepiej przygotowana. Wspierani finansowo przez hugenotów rozpoczęli drugi, tym razem już udany epizod kolonizacyjny. Co prawda, wobec pojawienia się jezuitów w Akadii, hugenoci wycofali swe poparcie, lecz akcja kolonizacyjna nabrała już wtedy odpowiedniego rozpędu.

WPokaż całość

Nowa Francja – francuska kolonia w Ameryce Północnej, zwana też Kanadą. Kolonia została założona przez Samuela de Champlaina, który został jej pierwszym gubernatorem generalnym.Choć początkowo Nowa Francja opierała się na typowych dla kolonizacji angielskiej kompaniach handlowych opartych na zasadach merkantylizmu, to wkrótce kolonia ta weszła pod jurysdykcję króla Francji. Od tego momentu ustrój polityczny Nowej Francji był kopią feudalnej Francji w miniaturze. Na czele kolonii stał gubernator generalny posiadający uprawnienia wicekrólewskie. Choć teoretycznie gubernator posiadał wielką władzę, w praktyce była ona ograniczona przez występowanie dwóch innych potężnych urzędów – intendenta Kompanii Kanady i biskupa Quebecu. Kompetencje tych trzech urzędów pokrywały się częściowo, prowadząc do licznych sporów. Ziemia podzielona była na senioraty, nad którymi feudalny nadzór sprawowali seniorowie. Zobowiązani byli do utworzenia infrastruktury w obrębie swojej jurysdykcji (np. budowy młyna). Podlegali im także koloniści zamieszkujący poszczególne senioraty. Ten sztuczny i nie odpowiadający specyficznym potrzebom system odpowiedzialny był za powolny rozwój kolonii.

Mimo że teoretycznie Nowa Francja obejmowała teren od ujścia Rzeki Św. Wawrzyńca do obszaru Wielkich Jezior, to w praktyce była ograniczona do pasa lądu rozciągającego się pomiędzy miejscami położenia miast – garnizonów Québecu, Montrealu oraz Trois Rivières. Znacznie dalej docierały wpływy jezuitów, którzy prowadzili intensywną akcję misjonarską wśród plemion Indian kanadyjskich.

Francuskie terytoria (na niebiesko) w Ameryce Północnej w 1702
Niemniej jednak, francuska Kanada rozwijała się, a dla wielu wolność za oceanem była atrakcyjna. Według spisu z roku 1665, w Nowej Francji istniało 538 gospodarstw domowych obejmujących 3215 ludzi. Po trzydziestu latach liczba ta zwielokrotniła się, tym bardziej że trwał stały napływ kolonistów dobrowolnych, żołnierzy wybierających pozostanie w Kanadzie oraz zesłańców. W 1723 skierowano tu pierwszą partię 130 zesłańców, głównie drobnych kryminalistów. W 1688 populacja osiągnęła 10 803 mieszkańców, a w 1698 już 13 803. W chwili likwidacji Nowa Francja liczyła ponad 50 000-60 000 mieszkańców.Pokaż całość

Historia bardzo ważna rzecz. Pouczmy się trochę przy okazji
Samuel de Champlain (ur. w 1570 w Brouage k. Rochefort (Francja), zm. 25 grudnia 1635 w Quebecu) – francuski podróżnik, odkrywca, kolonizator Kanady. Pierwszy gubernator, zwany "ojcem Nowej Francji". Kontynuował odkrywcze dzieło Jacques'a Cartiera, jednocześnie prowadząc intensywną akcję kolonizacyjną i tworząc podstawy pod francuską dominację w Ameryce Północnej.

Ojciec Champlaina, żeglarz, nauczył go podstaw nawigacji. W wieku około 20 lat zaciągnął się do wojska, w którym służył do 1598 roku. W następnym roku odbył rejs na francuskim statku handlowym do kolonii hiszpańskich w Ameryce Środkowej. W ciągu następnych dwóch lat odwiedził szereg wysp Morza Karaibskiego, Meksyk i Panamę. Po powrocie do Francji opublikował książkę, w której opisał wspaniałości miasta Meksyk i zaproponował przekopanie Przesmyku Panamskiego. Książka zwróciła uwagę króla Henryka IV, który pokładał nadzieje w podboju Ameryki i odkryciu Przejścia Północno-Zachodniego z Atlantyku na Pacyfik. Champlain został wezwany do Luwru i skłoniony do wyjazdu do dzisiejszej Kanady.

Tam, w roku 1603, na prośbę królewskiego namiestnika Nowej Francji Hermana de Clermont de Chastes wyprawił się w górę Rzeki Św. Wawrzyńca i stwierdził jej olbrzymie znaczenie komunikacyjne. Był jednym z pierwszych Europejczyków, którzy widzieli i opisali wodospad Niagara.Pokaż całość

Jacques Cartier (ur. między 7 czerwca a 23 grudnia 1491[1] lub ok. 1492[2] w Saint-Malo, zm. 1 września 1557) – francuski korsarz, podróżnik i odkrywca, znany z licznych, wczesnych odkryć na terytorium dzisiejszej Kanady.

Syn urzędnika z Saint-Malo. W kwietniu lub maju 1520 roku ożenił się Catherine Des Granches, córką Jacques Des Granches. Małżeństwo to pozostało bezdzietne.

W 1523 roku był nawigatorem w czasie wyprawy Giovanniego da Verrazzano, badającego wybrzeża Karoliny Północnej i Południowej, Nowego Jorku i Maine.

WPokaż całość

Nazwa Kanada pochodzi od słowa kanata (lub kanada) oznaczającego w języku Irokezów i Huronów wieś lub osadę. W 1535 mieszkańcy okolic obecnego miasta Québec używali go, wskazując podróżnikowi Cartierowi drogę do wioski Stadacony[5]. Cartier natomiast posłużył się słowem kanata na określenie nie tylko wioski, ale całego obszaru podległego wodzowi Stadacony o imieniu Donnacona. Od 1545 europejskie książki i mapy zaczęły nazywać ten region jako Kanada (fr. Canada)[6].

Później Kanadą zaczęto nazywać całąPokaż całość

Kanada (ang. i fr. Canada) – państwo położone w Ameryce Północnej, rozciągające się od Oceanu Atlantyckiego na wschodzie do Oceanu Spokojnego na zachodzie i Oceanu Arktycznego na północy. Na południu i północnym zachodzie graniczy ze Stanami Zjednoczonymi, granice morskie: na północy z Danią (Grenlandia) i na wschodzie z Francją (wyspy Saint-Pierre i Miquelon). Drugie państwo świata pod względem powierzchni (po Rosji)[4] oraz 36. pod względem ludności. Kanada jest członkiem ONZ, NAFTA, Wspólnoty Narodów, Frankofonii, NATO, G7, APEC.

Obszar obecnej Kanady zamieszkiwały od tysięcy lat ludy tubylcze (plemiona Indian i Inuitów). Rozpoczęte pod koniec XV wieku brytyjskie i francuskie ekspedycje zbadały całe atlantyckie wybrzeże Kanady, co spowodowało stopniowe ich zasiedlenie przez Brytyjczyków i Francuzów. W 1867 cztery kolonie wchodzące w skład Brytyjskiej Ameryki Północnej uchwaliły Konfederację Kanady i powołały do życia nowe państwo – Kanadę. Stopniowy proces uniezależniania się od Wielkiej Brytanii osiągnął punkt kulminacyjny w 1982, gdy uchwalenie nowej Ustawy o Kanadzie (ang. Canada Act 1982, fr. Loi de 1982 sur le Canada) zerwało ostatnie więzi zależności od parlamentu brytyjskiego.

Kanada do dziś pozostaje monarchią konstytucyjną, z Elżbietą II jako głową państwa i utrzymuje demokrację parlamentarną. Kanada jest krajem dwujęzycznym i wielokulturowym, w którym na poziomie federalnym obowiązują dwa języki oficjalne: angielski i francuski (w ich kanadyjskich odmianach). Kanada jest państwem uprzemysłowionym i zaawansowanym technicznie, o zróżnicowanej gospodarce w znacznym stopniu uzależnionej od własnych bogactw naturalnych i wymiany handlowej – zwłaszcza ze Stanami Zjednoczonymi, z którymi Kanada ma trwałe i liczne związki.

#Pokaż całość

STARE ALE JARE

O trzeciej w nocy ONA po cichutku wymknęła się z małżeńskiego łoża do sąsiedniego pokoju. Klawiaturą rozbiła 19-calowy monitor, wszystkie płyty CD porysowała i podeptała swoimi pantoflami. Obudowę komputera przez okno a drukarkę utopiła w wannie. Potem wróciła do sypialni, do cieplej pościeli i przytuliła się z miłością do boku swego nic nie podejrzewającego, śpiącego męża. Była przeświadczona , ze już teraz cały wolny czas będzie przeznaczał na ichPokaż całość

Bzz, bzz, lecą, brzęczą, kręcą się. Oj, oj, gryzą! A fe! Asia wylała soczek na stół. Przyleciały muchy. Usiadły, piją, brudzą. A fe!

– Asiu, weź ścierkę i wytrzyj – powiedziała mama.
– Nie mogę, muchy są straszne, boję się, że mnie ugryzą. Są wstrętne i brudne. Mają takie wielkie oczy. Włożyłam dziś nową, różową sukienkę.

Mama pokręciła głową, wzięła ścierkę i wytarła stół. Odpędziła muchy ręką.Pokaż całość

Sok z czarnego bzu
Czarny bez nie tylko zwalczy gorączkę i złagodzi kaszel, ale dodatkowo dzięki dużej ilości witamin i soli mineralnych wzmocni organizm, który szybciej upora się z infekcją. Najsilniejsze właściwości lecznicze mają kwiaty i owoce bzu czarnego. Jak działa czarny bez? Kiedy go zbierać i jak przetwarzać? Przepisy na sok i odwar z czarnego bzu.

Czarny bez, ze względu na swoje właściwości lecznicze, jest w medycynie ludowej wykorzystywany od wieków. Krzaki czarnego bzu często tak silnie się rozrastają, że przypominają drzewa. Ich drobne, białe kwiaty zebrane w baldachy są bardzo ozdobne, ale mają raczej nieprzyjemny zapach. Także owoce czarnofioletowe, soczyste jagody nie zachwycają smakiem. A mimo to zarówno kwiaty, jak i owoce czarnego bzu należą do najcenniejszych surowców zielarskich.

Czarny bez: właściwości lecznicze kwiatów i owocówPokaż całość

Taka ciekawostka na dziś jak się rodzą jeże i coś o nich

O kim mowa
Dolny Śląsk jak i całą zachodnią połowę kraju, zamieszkują dwa gatunki jeży, Jeż europejski (Erinaceus europaeus) i Jeż wschodni (Erinaceus Roumanicus). Są do siebie bardzo podobne zwłaszcza kształtem, różnią się głównie umaszczeniem, dlatego gdy spotkamy bardzo „brudnego” jeża, bardzo trudno o prawidłowe rozpoznanie. Bardzo często podczas wiosennego dokarmiania dzikich jeży, miałem okazję obserwować jeże obu gatunków, podczas jedzenia z jednej miski. Najprawdopodobniej przyczyną powstania gatunków były występujące okresy zlodowaceń, które rozdzieliły populację jeży europejskich. Historia jeży sięga więc wielu milionów lat wstecz, ich przodkowie zamieszkiwali Ziemię już w czasach, gdy panowały dinozaury. Do dziś żyjące gatunki są niewiele zmienionymi małymi owadożernymi ssakami o nocnym trybie życia. Aktualnie rozróżnia się 14 gatunków jeży, które zamieszkują Europę, Azję i Afrykę.
Z życia jeży
Każdy, kto spotyka jeża, może stwierdzić, że nie jest to zwierzę płochliwe. Wędruje wśród traw, liści i krzewów, zupełnie nie starając się ukryć swojej obecności. Jest tak ufny w swoją kolczastą zbroję, że przed nikim się nie kryje. Kiedy jednak zbliżymy się zbytnio i naruszymy jego strefę bezpieczeństwa, zwija się w ciasną kulę, strosząc przy tym swoje kolce. Kolce to nic innego jak przekształcone włosy, zbudowane podobnie jak one z keratyny. W ciągu życia jeż ma trzy pokolenia kolców. Pierwsze – niemowlęce, są białe i całkiem miękkie, pojawiają się tuż po urodzeniu. Wykształciły się już wcześniej, ale są schowane pod skórą. Jest ich najczęściej około stu. Wraz z rozwojem i wzrostem oseska pojawia się drugie pokolenie kolców, są ciemniejsze i znacznie twardsze, wyrastają obok niemowlęcych. Kiedy jeżyk zaczyna dorastać i staje się coraz bardziej samodzielny pojawiają się już te dorosłe kolce, które na początku i tak są znacznie cieńsze i delikatne. Dorosły jeż ma około 6–8 tys. kolców. Ich liczba zależy to od wieku (im starszy, tym więcej) i od gatunku, jeże europejskie mają ich więcej, ale cieńszych, a jeże wschodnie mają ich mniej, ale grubszych.Pokaż całość

Zawsze ciekawiło mnie jak powstał świat, a was?
Większość współczesnych teologów uważa, że nie ma sprzeczności między ewolucją a stworzeniem. Zapytajmy jednak, co tak naprawdę zakłada teoria Darwina, a co wynika z klasycznej chrześcijańskiej nauki o stworzeniu – tłumaczy w rozmowie z Piotrem Włoczykiem o. Michał Chaberk, doktor teologii fundamentalnej.
PIOTR WŁOCZYK: W bożonarodzeniowym „Do Rzeczy” Waldemar Łysiak przedstawił swoje krytyczne spojrzenie na fundament współczesnych nauk przyrodniczych – teorię ewolucji. Co sprawia, że również ojciec spiera się z Darwinem?
O. MICHAŁ CHABEREK: Wyjaśnijmy najpierw, o co chodzi w sporze o ewolucję. Nie wszyscy, którzy podważają teorię Darwina, wierzą, że świat ma 6 tys. lat, że dinozaury istniały razem z ludźmi albo że góry i doliny zostały ukształtowane przez jedną falę potopu. Teoria ewolucji to bardzo ogólne pojęcie i w zależności od tego, jak je rozumiemy, jedni uznają ewolucję, a drudzy nie. Dotyczy to zarówno teologów, jak i biologów. Jeżeli ewolucję rozumiemy jedynie jako „zmianę w czasie”, to jest oczywiste, że ewolucja była, jest i na pewno będzie do końca świata. Widzimy przecież, że wszystko się zmienia – ekosystemy, formacje geologiczne, nawet zwierzęta i rośliny potrafią w pewnym zakresie adaptować się do nowych warunków środowiskowych. Ewolucja jest więc faktem. Jednak tak rozumiany „fakt ewolucji” nie jest przedmiotem współczesnej kontrowersji. Ewolucjoniści darwinowscy twierdzą jednak dużo więcej niż tylko tyle, że organizmy się zmieniają. Promują oni pogląd, który najogólniej można nazwać makroewolucją biologiczną.
Co to oznacza?
Kluczowe jest tutaj rozróżnienie na mikro- i makroewolucję. Mikroewolucja to właśnie te drobne zmiany, które obserwujemy w świecie biologii, takie jak adaptacje organizmów do nowych środowisk, uodparnianie się bakterii na antybiotyki czy zmiany proporcji osobników o danych cechach w populacji. Podręcznikowy przykład ewolucji to tzw. melanizm przemysłowy. W latach 50. XX w. w Wielkiej Brytanii zaobserwowano, że ćmy krępaka nabrzozaka o ciemnym zabarwieniu wyparły te o jasnym kolorze. Biologowie podejrzewają, że stało się tak w wyniku emisji zanieczyszczeń. Po prostu ćmy ciemne nie były widoczne na zaciemnionych pniach drzew, natomiast ćmy jasne stały się łatwym łupem dla ptaków. Gdy w ciągu kolejnych dekad emisja smogu i innych zanieczyszczeń się zmniejszyła, ćmy o jasnym zabarwieniu ponownie zaczęły dominować w populacji. Ewolucjoniści twierdzą, że jest to przykład działania ewolucji w praktyce (dobór kierunkowy).Pokaż całość

Hymn Irlandii dawajcie uczymy się przy okazji trochę jak już tu siedzimy
Amhrán na bhFiann
The Soldier's Song
Seo dhibh a cháirde duan Óglaigh We'll sing a song, a soldier's song
Cathréimeach briomhar ceolmhar With cheering rousing chorus
Ár dtinte cnámh go buacach táid As round our blazing fires we throngPokaż całość

Kto też lubi Ronaldo daje plusa. Biografia rozszerzona Cristiano Ronaldo
Ronaldo rozpoczął klubową karierę już w wieku 8 lat. Debiut miał miejsce w małym klubie CF Andorinha, gdzie pracował jego ojciec konserwator. Już wówczas dowiódł swojej wartości, wykazując się przy tym techniką, dzięki czemu mając dopiero 10 lat zainteresowały się nim dwa największe kluby z Madery: CS Maritimo i CD Nacional, ale ostatecznie trafił do Nacionalu, gdzie grał do roku 2001, bowiem w tym roku przeniósł się do Sportingu Lisbona. W czasie mistrzostw Europy U – 17 był obserwowany przez Liverpool FC i Juventus po tym, jak jego zespół pokonał reprezentację Anglii, ostatecznie trafił do Manchesteru United. W spotkaniu Ligi Mistrzów Machester United vs AS Roma (7:1) strzelił swoje pierwsze gole w Lidze Mistrzów. Mistrz Anglii w sezonie 2006/2007 oraz 2007/2008 z drużyną Manchesteru United.

Wielki wyczyn miał miejsce sezonie 2007/2008, kiedy to wraz ze swoją drużyną zdobył Puchar Ligi Mistrzów po wygranym 6:5 w rzutach karnych finale z Chelsea. W prasie i kuluarach huczało. Po zwycięstwie został wybrany najlepszym zawodnikiem Ligi Mistrzów 2007/2008. W 2008 magazyn France Football wybrał Ronaldo laureatem prestiżowej Złotej Piłki. W czerwcu 2009 pomimo wielu wątpliwości Manchester United zaakceptował propozycję kupna Cristiano Ronaldo złożoną przez Real Madryt, co podyktowane było kosztami. Hiszpański klub zaoferował za piłkarza 93,2 mln euro. 26 czerwca 2009 świat obiegła wieść, że Ronaldo został oficjalnie ogłoszony nowym piłkarzem Realu i tym samym stał się najdroższym piłkarzem w historii. Dowiedziawszy się, że na mocy umowy Portugalczyk ma zarabiać 13 milionów euro na sezon, zaś klauzula wykupu wynosi miliard euro, brukowce eksploatowały temat aż redakcyjne skrzynki email pękały w szwach. Na jego prezentacji zjawiło się ponad 80 tys. widzów, co również zostało rekordem jeśli brać pod uwagę liczbę osób biorących udział na prezentacji jednego jedynego zawodnika. Wcześniejszy rekord należał do prezentacji samego Diego Maradony, którego w Neapolu niegdyś przywitało 75 tys. widzów. Portugalczyk otrzymał symboliczny numer 9, z którym w Realu grali wcześniej między innymi osławiony Alfredi Di Stefano czy Brazylijczyk Ronaldo. W sezonie 2010/2011 (po odejściu z Realu Madryt Raula), Cristiano Ronaldo został zgłoszony do rozgrywek Primera División z numerem 7. W dniu 15 grudnia 2013 w Funchal, które jest rodzinnym miastem Ronaldo, otworzono muzeum poświęcone jego karierze.

Uważany jest za jednego z najlepszych piłkarzy w historii tego sportu. W 2016 roku według Forbesa piłkarz był najlepiej zarabiającym i najpopularniejszym sportowcem świata, ponieważ budził zainteresowanie nie tylko samych kibiców, ale również publiczności.Pokaż całość

Gwiaździsty sztandar
O, powiedz, czy widzisz, w pierwszym świetle świtu,
Cośmy tak dumnie sławili w ostatnim blasku zmierzchu?
Na czyje to pasy i błyszczące gwiazdy w szaleńczej walce
Ponad szańcami spoglądaliśmy, jak dumnie łopotały?
Oślepiająca czerwień rakiet, b---y rozdzierające powietrzePokaż całość

The Star-Spangled Banner
Oh, say can you see, by the dawn's early light,
What so proudly we hailed at the twilight's last gleaming?
Whose broad stripes and bright stars, through the perilous fight,
O'er the ramparts we watched, were so gallantly streaming?
And the rockets' red glare, the bombs bursting in air,Pokaż całość

Jeszcze Polska nie zginęła,
Kiedy my żyjemy.
Co nam obca p-----c wzięła,
Szablą odbierzemy

Marsz, marsz, Dąbrowski,Pokaż całość