Ja tak naprawdę nie zyje. Ta moja egzystencja to czysta biologiczna wegetacja. Najczęstsze poczucie jakie odczuwam to pustka. Jak jajko wydmuszka.
Nie mam planów, wizji na przyszłość. Nawet jeżeli miałbym, to wiem ze nie warto sie za nie zabierać - znam sie za dobrze, tak naprawdę sam bede siebie sabotował. Zawsze towarzyszył mi strach.
"Co u Ciebie słuchać, jak spędziłeś weekend? " - to najgorsze pytanie. Nic u mnie nie słychać. Gdy nie mam
@bulbulator90: Witaj Bratnia Duszo. Wiem co czujesz, albo wręcz czego już nie potrafisz czuć. Pamiętam jak lata świetlne temu jechałam tramwajem i zobaczyłam na murze taki napis:" Nie umarłem, ale życie we mnie nic już nie zostało." To jest właśnie ten stan.
Nie mam planów, wizji na przyszłość. Nawet jeżeli miałbym, to wiem ze nie warto sie za nie zabierać - znam sie za dobrze, tak naprawdę sam bede siebie sabotował. Zawsze towarzyszył mi strach.
"Co u Ciebie słuchać, jak spędziłeś weekend? " - to najgorsze pytanie. Nic u mnie nie słychać. Gdy nie mam