W czerwcu roku 1944 rozpoczęła się pierwsza misja lotnicza operacji Frantic. Kryptonim oznacza „oszalały”, gdyż taki miał być efekt bombardowań fabryk broniącej się Rzeszy. Zniszczenie zakładów zbrojeniowych miało skrócić możliwości oporu Niemców już od momentu lądowania aliantów na zachodzie. Dlatego w dniach 2-6 czerwca z Połtawy ruszało blisko 200 bombowców B-17, które najpierw skutecznie zaatakowały cele na Węgrzech, a później Galati w Rumunii, gdzie znajdowało się lotnisko Luftwaffe. W drugiej misji 21 czerwca ponad 160 wyruszyło z Wielkiej Brytanii, by zaatakować rafinerię w Ruhland. Po bombardowaniu i nielicznych stratach lądowały w Połtawie.
![](https://wykop.pl/cdn/c3397993/de8eac14bffe91b08b3b1194b726b6c9b8a5ba45ef96b2dbec665f43729fd6ce,w800.jpg)
Zobacz materiał:
https://youtu.be/dnkCU2OZAOM?si=aP3JST-r0GeJFlmR
W ramach operacji Frantic, Sowieci pozwolili Amerykanom na korzystanie z trzech lotnisk na Ukrainie. Najbliższe frontu walki, w Piryatinie, znajdowało się około 160 kilometrów na wschód od Kijowa. Nie do dalej na wschód było to Miłogrodzie. Najdalszym ale największym była Połtawa. Piryatin, jako najbardziej wysunięta na zachód baza, przeznaczona została tylko dla amerykańskich myśliwców, które nie miały tak dużego zasięgu jak bombowce. Połtawa była główną bazą dla B-17, a także wspólnym radziecko-amerykańskim sztabem podczas całej operacji.
Niestety Niemcy zwłaszcza w powietrzu nie składali jeszcze broni. W czasie realizacji misji za wracającymi do Połtawy Amerykanami podążył samolot zwiadowczy. System obrony przeciwlotniczej Sowietów okazał się zupełnie nieprzygotowany na atak. Trzy lotniska były bronione przez sowieckie baterie przeciwlotnicze i myśliwce Jak-9, ale w czasie zmasowanego ataku Luftwaffe Armia Czerwona była bezradna. Po koniec czerwca ogromny nalot niemieckich bombowców znalazł się nad Połtawą. Piloci wroga zniszczyli aż 43 B-17, uszkadzając ponad 20, ich bomby zapaliły ogromne zbiorniki paliwa, doprowadzając także do eksplozji zgromadzonej amunicji. Ocalałe amerykańskie samoloty odleciały do Włoch, uderzając po drodze w rafinerię ropy naftowej w Polsce.
Można stwierdzić, że już wtedy amerykański pomysł na współpracę z Rosjanami okazał się nietrafiony. Armia Czerwona posuwała się naprzód szybciej niż się spodziewano, a w czerwcu była już blisko granic Polski. Jednocześnie pojawiał się problem z paliwem i alianci zdecydowali się nie wysyłać na misję bombowców. Dodatkowo Rosjanie, byli już bardziej pewni siebie i byli mniej chętni do posiadania obcych sił na swoim terytorium.
Z powodu braku paliwa na Ukrainie, w lipcu nie wysłano żadnych B-17. Aby jednak nie dopuścić do całkowitego załamania się operacji, w ramach operacji Frantics III i IV amerykańskie myśliwce uderzyły w lotniska w Rumunii. W ramach Frantic V i VI z Anglii 6 sierpnia i 11 września wyleciały bombowce w kierunku Ukrainy. Szósta misja zajadle zaatakowała fabryki w rejonie Chemnitz i Wrocławia. Następnie 13 września Amerykanie wrócili do Włoch, tym razem atakując cele przemysłowe położone na terytorium Węgier.
Dla Stalina operacja współpracy z Amerykanami stawała się coraz bardziej niewygodna, nie chciał dzielić się zasługami i co najważniejsze nie chciał, aby alianci mieli udział w powojennej kontroli nad terytorium wyzwolonym w Europie Wschodniej. Kością niezgody stała się operacja Frantic VII, próba pomocy Amerykanów dla walczących w Warszawie powstańców.
16 września 1944 roku z praskiej strony Wisły, gdzie pojawiły się czołgi Armii Czerwonej rozpoczął się samobójczy desant na Czerniaków, który przeprowadzili żołnierze 3 Dywizji Wojska Polskiego. Z akcji powróciło tylko 423 żołnierzy z 2289 przeprawiających się przez Wisłę.
Wcześniej, miesiąc po wybuchu Powstania czyli 2 sierpnia Armia Krajowa opuściła Starówkę. 9 sierpnia miały miejsce pierwsze Sowieckie zrzuty, ale z kukuruźników sprzęt zrzucano bez spadochronów co powodowało uszkodzenia. To także można uznać za działania pozorowane.
Zrzuty dla Armii Krajowej trwały ze strony alianckiej od pierwszego tygodnia zrywu, ale samoloty startujące z Brindisi we Włoszech miały do przebycia bardzo ciężką i niebezpieczną trasę, a już nad walczącą Warszawą znikomą efektywność trafiania z ładunkiem w miejsca opanowane przez Polaków. W trakcie tej operacji odnotowano szczególnie wysoką wysoką liczbę strat samolotów i załogi.
Wrześniowe loty grupy zadaniowej Frantic VI, które bombardowały cele na Dolnym Śląsku i Chemnitz lądowały w Połtawie, a wracając atakowały cele na Węgrzech. Można zastanawiać się dlaczego misja Frantic w tym czasie nie mogła zaatakować zgrupowań niemieckich wojsk w Warszawie. Choć to oczywiście można poddawać dyskusji, przede wszystkim czy taka operacja była by skuteczna, a przede wszystkim bardziej efektywna niż atak na fabryki zbrojeniowe pracujące na terenie Rzeszy. W końcu w czasie ataku na Chemnitz alianci sparaliżowali Niemcom produkcję silników czołgowych do Panter i Tygrysów aż do końca wojny.
W tym czasie amerykańscy dyplomaci zabiegali o uzyskanie zgody na lądowanie w Połtawie samolotów, które udzielą pomocy powstańcom. Uzyskaną ją mniej więcej w tym czasie, w którym Frantic VI dotarła do Połtawy, 11 września 1944. W tym dniu Dwight Eisenhower wydał rozkaz zrzutów dla Warszawy, ale w wyniku złej pogody misja przesunęła się o tydzień i ruszyła dopiero 18 września. Do Warszawy wyruszyło 110 Latających Fortec i 73 Mustangi. Po zrzucie nad Warszawą miały lecieć w stronę Ukrainy. Efekt był rozczarowujący. Zasobniki w liczbie blisko 1300 rozproszyły się na dużej powierzchni i tylko 228 podjęli powstańcy. Wiele wylądowało na "ziemi niczyjej” i powstańcy musieli przejąć je pod ostrzałem wroga, blisko 30 było zniszczony przez działania Niemców już w trakcie opadania, a 70% zawartości zrzutu dostało się w ręce niemieckie. Wtedy jednak Niemcy wiedzieli, że kapitulacja Powstania jest kwestią czasu i dostarczyli do dowództwa Żoliborza kolejny list dowodzącego pacyfikacją von dem Bacha, w którym "w imię humanitarnych uczuć" wzywał on do kapitulacji. Ostatecznie Powstanie Warszawskie upadło, a pomoc aliantów zarówno tych ze wschodu, jak i zachodu odegrała w nim marginalną rolę.
Dla samych Amerykanów wtedy najważniejsza była kwestia związana z aktywnością Sowietów na terenie Dalekiego Wschodu. Liczyli na szybkie przystąpienie Armii Czerwonej do wojny na Pacyfiku. I nie wiadomo, czy już wtedy można było zakładać że sojusznicy staną się wrogami na kolejnych kilkadziesiąt lat.