Tydzień temu był mega upał. Nie mogłam spać.
Dziś mam na sobie bawełniany kombinezon i wełniane skarpety.

Czy nie mogłoby być jakiegoś stanu pośredniego między 35 stopni a 8?

Na lekcjach historii standardowym przykładem bohaterstwa polskiego żołnierza jest obrona Westerplatte. Ucząc się o czasach Napoleona, na pewno słyszeliście też o szarży polskiej jazdy pod Somosierrą a wcześniej, wspominając złote lata naszej historii, o kapitalnej bitwie pod Kircholmem. W ich blasku zaginęła gdzieś, być może przez nieuwagę, a może zwykłe, fatalne niedopatrzenie, historia kapitana Władysława Raginisa, który między 7 a 10 września bronił przed Niemcami Wizny, wraz z garstką żołnierzy opierając się atakom kilkudziesięciokrotnie liczniejszego przeciwnika.

Raginis, urodzony na terenach dzisiejszej Łotwy, dowódcą odcinka Wizna został na kilka dni przed atakiem. Wcześniej służył w elitarnym Korpusie Ochrony Pogranicza. Jego zastępcą był porucznik, Stanisław Brykalski. Do obsadzenia schronów bojowych, opierających się o rzekę Narew, mieli oni do dyspozycjiłącznie około 720 ludzi, rozrzuconych w schronach na odcinku dziewięciu kilometrów. Bardzo ubogie polskie wojska były w dodatku słabo uzbrojone: mało było, jak w całej kampanii wrześniowej, broni pancernej. Dodatkowo schrony, w których bronić się mieli Polacy, były w kilku przypadkach niewykończone. Przede wszystkim brakowało w nich wentylacji, dwa dodatkowo nie miały kopuł pancernych – otwory pod nie zostały po prostu zalane betonem. Co więcej, posiadały ograniczoną łączność.

W kierunku Wizny zmierzał niemiecki XIX korpus pancerny, pod dowództwem Heinza Guderiana, entuzjasty wojny błyskawicznej i wojsk zaciężnych. Łącznie liczył on 40 000 - 43 000 żołnierzy, 450 czołgów i jeszcze więcej dział. Dodatkowo był wspierany przez lotnictwo. Zajęcie grupy schronów miało być zaledwie krótkim przystankiem na drodze wgłąb Polski.Pokaż całość