Chodź do mnie, wyłupię ci oczy,
Od dawien dawna tak za mną to kroczy.
Wierz mi, ja tylko uchronić cię chcę,
Od smutku plugawo-ponurego,
Którym, choć nie chcę, uderza lico me.

Czuję żal i poczucie winy z powodu mojego niemalże niezmiennego wyrazu twarzy, który oddaje ponurość i smutek. Żal mi ludzi z mojego środowiska, że od czasu do czasu miewają wątpliwą przyjemność spojrzenia na moją twarz. Życzę im wszystkim, żeby robili toPokaż całość