Jadąc spałem i obudziłem się na postoju. Gdy wysiadłem, zwróciłem uwagę na wiszące na haku zwierzę, obdarte ze skóry i gotowe do pokrojenia na mniejsze kawałki do usmażenia. Był środek nocy jednak wiele osób zamówiło obiad. Kelnerzy biegali jak zakręceni w tę i z powrotem. Ja tymczasem zauważyłem, że nasz autokar stoi pod najbardziej kolorową stacją benzynową jaką w życiu widziałem. Była niebiesko-zielono-żółto-biała i każda jej część się świeciła. Była schludna, wręcz nie pasowała do lokalnych standardów. Nigdy takiej kolorowej stacji benzynowej nie widziałem. Myślę, że wtedy prawdopodobnie byłem już blisko państwa Sahara Zachodnia, które jest okupowane prawie w całości przez Maroko. Kiedy skończył sie postój, wsiadłem do autokaru i chłopak siedzący w tym samym rzędzie zapytał sie mnie czy chcę kawałek czekolady. Poczęstowałem się i tak zaczęliśmy rozmawiać. Był Marokaninem, o rok starszym ode mnie, jechał do Dakhli, bo tam miał pracę na łodzi jako rybak. Znowu zasnąłem i co jakiś czas się budziłem, ponieważ zaczęły się punkty kontrolne, a co za tym idzie, był to już teren Sahary Zachodniej. Policja stała na środku pustynii co około 50-100 km i sprawdzała zawsze tylko mój paszport, gdyż byłem jedynym obcokrajowcem na pokładzie. Trochę mnie to męczyło, nie rozumiałem dlaczego było aż tyle kontroli na tej samej trasie. Tym bardziej, że skrzyżowanie dróg na Saharze, z których ewentualnie mógłyby wjechać inne pojazdy do skontrolowania, można znaleźć z takim samym prawdopodobieństwem jak wodę. Nie dało się wjechać z innych kierunków na trasę, którą jechaliśmy, chyba że ktoś przyjechał na wielbłądzie przez wydmy, ale nikogo takiego nie zauważyłem. Wielbłądy widziałem, dzikie, stały i jadły, ludzi jednak brak. Za każdym razem sprawdzanie trwało około 3-5 minut i cały autobus cierpliwie czekał, aż mnie sprawdzą. To mi się w Afryce spodobało. Ludzie mają inne poczucie czasu, nie śpieszą się.
W końcu dojechaliśmy do stolicy Sahary Zachodniej, która nazywa się El-Aayun. Miasto było duże, w arabskim stylu. Wszędzie jednak powiewały flagi Maroka. Zatrzymaliśmy się w centrum, przed biurem przewoźnika, którym jechałem. Wysiediliśmy. Dla wielu osób była to docelowa miejscowość po całonocnej podróży. Nie wiem dlaczego, ale zamiast zjeść tam typowe arabskie śniadanie, naszła mnie ochota na coś słodkiego. Przed sklepem stała zamrażarka z lodami. Większość wcześniej jak gołym okiem widać była roztopiona, potem ponownie zamrożona. Nie znałem żadnej marki. Lody były bardzo niskiej jakości jednak wziąłem jednego dla współpasażera i drugiego dla mnie. Chciałem zapłacić, ale mnie uprzedził i zapłacił za nas dwóch. Zjedliśmy i poszliśmy się przejść. Dotarliśmy tylko do głównego ronda w mieście, zrobiliśmy zdjęcie i wróciliśmy. Pojawił sie problem. Jeden z pasażerów nie mógł wsiąść, bo nie było miejsca. Najprawdopodobniej dlatego, że to miejsce zajmowałem ja z racji tego, że w Agadirze zostałem wciśnięty. O dziwo mężczyzna został wyproszony i nie odjechał, pomimo tego, że miał bilet. Czułem się poniekąd winny, ale z drugiej strony cieszyłem się, że udało mi sie wsiąść w Agadirze i że nie spędziłem tam całego dnia. Ruszyliśmy. Minęliśmy miasto i wjechaliśmy na przedmieścia. W oddali było widać bardzo długi taśmociag, który transportował z głębi pustyni olbrzymie ilości fosforu, który był składowany w postaci wielkich stożków przy brzegu oceanu, a następnie załadowywany na statki. Kawałek dalej stał las wiatraków. Zdziwiłem się kiedy je zobaczyłem. Większość z nich stała nieruchomo w oczekiwaniu na silniejsze podmuchy wiatru. Kawałek dalej rozpościerały się wysokie piaszczyste wydmy, które wiatr przesuwał na jezdnię. Po drodze minęliśmy dwie duże koparki, które spychały piasek na pobocze, tak jak u nas zimą odśnieżarki robią ze śniegiem. Przy wyjeździe z miasta musiałem wysiąść, aby pokazać się na postoju patrolującym. Policjant porozmawiał z zaciekawieniem o mojej podróży i życzył mi z uśmiechem szerokiej drogi cały czas odnosząc sie do mnie na Pan. Na tych ziemiach mieszka rdzenna ludność Sahrawi, możliwe więc, że właśnie dlatego ktoś się do mnie w końcu uśmiechnął.
Jechaliśmy dwie godziny przez pustkowie, aż dotarliśmy do kolejnego postoju. Był czas na modlitwę i na herbatę z miętą. Miejsce w którym się znajdowaliśmy było proste. W jego skład wchodziło duże pomieszczenie z kilkoma stołami i krzesłami. Współpasażer zamówił herbatę, którą polewał z czajnika do szklaneczek z wysokości około 30 centymetrów. Zauważył, że jego celne wlewanie zrobiło na mnie wrażenie, dlatego zwiększył wysokość do zdecydowanie ponad pół metra. Po wypiciu herbaty i po modlitwie, w której nie uczestniczyłem, kierowca autokaru zaczął trąbić dając w ten sposób nam znać, że najwyższa pora odjechać. Odjechaliśmy i w pewnym momencie zaczęliśmy jechać wzdłuż oceanu. Blisko krawędzi. Widoki zapierały dech w piersiach. Wszędzie dominowały wysokie, dzikie klify. W tych pięknych miejscach nie było nikogo. Wtedy zacząłem myśleć, że muszę tu wrócić jeszcze raz, ale następnym razem będę dżipem. Tak bardzo mi było szkoda mijać tak niesamowite miejsca bez możliwości nacieszenia się nimi. Siedziałem przyklejony do szyby i czekałem tylko na chwilę, kiedy autokar zbliżał się do krawędzi afrykańskiego kontynentu. W końcu zatrzymaliśmy sie na obiad. Jednak otaczająca mnie pustynia spowodowała, że, zamiast iść zjeść, poszedłem obejść budynek i pstrykałem zdjęcia. Czułem się wolny. Wszędzie dookoła było żółto, niebo było błękitne, a na nim świeciło wysoko słońce. Było cicho, od czasu do czasu przejechała ciężarówka. Chciałem podbiec do oceanu, jednak odległość dzieląca mnie od tego olbrzymiego akwenu była większa niż przypuszczałem. Wróciłem się i poszedłem zjeść obiad. Spożyłem marokański obiad w tagine (naczynie ze stożkowatą pokrywą) składający z mięsa. ziemniaków i marchewki. Mięso było naprawdę dobre, ale jego kawałki wyjątkowo wchodziły między zęby i ciężko było się ich później pozbyć. Zapłaciłem tym razem ja za nas dwóch. W każdym barze właściciel brał gotówkę do ręki i pieniadze, które otrzymał wkładał do pliku pieniędzy, który trzymał przy sobie. Następnie wydawał resztę przeczesując plik pieniędzy w poszukiwaniu odpowiednich banknotów do wydania. U nas w Europie wymiana gotówki w ten sposób jest spostrzegana jako nielegalna, nieopodatkowana opłata za usługi. Po około 25 minutach kierowca wsiadł do autokaru, zatrąbił i ludzie zaczęli się schodzić. Kierowca włączył silnik, zamknął drzwi, sprawdził bilety wszystkich osób i odjechał w kierunku Dakhli. Brakowało już niewiele, może 3-4 godziny.
W końcu dojechaliśmy do mierzeji, podobnej kształtem do helskiej. Było późne popołudnie, słońce chyliło się ku horyzontowi. Widoki były niesamowite. Na pięknych plażach stało wiele osób ze spadochronami. Drugie tyle latało nad wodą. Wiedzialem, że nazajutrz spędzę cały dzień w tym pięknym miejscu. Jednak do miasta brakowało jeszcze 25 kilometrów
. Przy wjeździe do miasta stał ostatni patrol policji. Miasto było rozległe. Znajdowało sie w nim lotnisko i port. Dojechaliśmy do dworca i wysiedliśmy. Na dworcu chciałem wymienić euro na dirhamy. Średnio za euro dostawałem dziesięć dirhamów. Właściciel sklepu zaoferował tylko osiem. Wyśmialem go. Całą sytuacje zauważył pewien mężczyzna z Gwinei. Powiedział, że jest Hiszpanem, mimo tego, że jego kolor skóry na to nie wskazywał. Po hiszpańsku mówił dobrze, ale z obcym akcentem. Wyciągnął swój hiszpański paszport, mówiąc przy tym, że wraca do domu i że euro mu sie przyda, dlatego z chęcią wymieni mi po słusznym kursie, co zrobił. Ostro skrytykował arabską chciwość i nieuczciwość, a ja mu przytakiwałem, bo niestety mówił samą prawdę na ich temat. Międzyczasie, kiedy to mój marokański współpasażera szukał taksówki, nowopoznany mężczyzna pokazywał mi zdjęcia swoich trzech synów i córki, którzy mieszkają w Gwinei. Na widok zdjęć córki widać, że łamało go w sercu. Cierpiał, że nie bedzie mógł jej widzieć przez długi czas. Koniec końców, podjechała taksówka. Był to samochodzik z zespoloną przyczepą. Zapakowaliśmy nasze bagaże i usiedliśmy w przyczepie. Przez całą drogę cieszyłem się jak pięcioletnie dziecko. Znowu czułem się beztrosko i wchłanialem jak gąbka uczucie wolności, które dawał mi powiew wiatru. Po kilku minutach dojechaliśmy do centrum. Wszędzie dookoła były sklepy i hotele. Znajdowaliśmy sie na głównym placu, na którym było targowisko. Kolega zasugerował hotel. Dostałem podwójny pokój, gdyż wszystkie jedynki były zajęte. Hotel był o niskich standardach, jednak w okolicy były tylko takie. Dla mnie jednak nie liczyła sie w tym momencie jakość prześcieradła i miękkość materaca, tylko cztery ściany, w których bezpiecznie mogłem zostawić mój plecak i ruszyć w miasto.
Nim wyszedłem z hotelu spytałem się recepcjonisty czy nie wie jak dojechać do Mauretanii. Powiedział mi, że codziennie rano wyjeżdżają osoby samochodami i że mogą mnie zabrać. Odpowiedzialem, że się zastanowię. Wyszedłem z hotelu i poszedłem do baru gdzie siedział już ze swoim kolegą mój współpasażer. Usiadłem na chwilę z nimi, jednak rozmawiali po arabsku. Zdecydowałem, że przejdę się na plażę i po okolicy. Plaża była skalista, w odległości około pięciu kilometrów było widać kontynentalne klifowe wybrzeże. Zachodziło słońce. Kolory były niesamowite. Skały po drugiej stronie zatoki były pomarańczowe. Wróciłem na główny plac, pospacerowałem uliczkami. Kupiłem ciastka w dwóch miejscach, ale niestety były stare i niedobre. Kupiłem również naleśniki zrobione z jajek, zmielonego mięsa, cebuli i szczypiorku. Opieczona skorupka była dosyć twarda, sam naleśniki jednak był zjadliwy. Na ulicach bardzo rzucałem sie w oczy. Do Dakhli nie przyjeżdża wielu turystów, a szkoda. Wróciłem do baru, ale współpasażera już nie było. Trochę szkoda, że nie udało mi się z nim pożegnać. Wróciłem do hotelu, poszedłem się wykąpać i po kilku minutach usłyszałem, że ktoś mnie woła po imieniu. Przyszedł się pożegnać i zostawił mi nawet swój adres mailowy. Wtedy pomyślałem sobie, że i tak się pewnie nigdy już nie spotkamy i pewnie nigdy do siebie nie napiszemy.
Usiadłem pod hotelowa restauracją, zamówiłem kurczaka. Dostałem ćwiartkę kurczaka z rożna z frytkami, chlebem, ryżem i sosami. Jedzenie było smaczne. Pózniej trafiłem do miejsca gdzie robiono tylko i wyłącznie sałatki owocowe. Zamówiłem jedna. Sprzedawca umył owoce w misce, zaczął kroić jabłka, brzoskwinie, ananasa, kiwi, truskawki, figi i mango. Zmieszał mango z mlekiem w mikserze. Przelał do pojemnika i wsypał pokrojone owoce. Na koniec posypał orzechami i rodzynkami. Palce lizać. Później poszedłem wzdłuż wybrzeża i trafiłem do dzielnicy gdzie znajdował się meczet. Akurat nadszedł czas modlity. Zaczęły sie nawoływania. Ludzie, tylko mężczyźni schodzili sie zewsząd. Większość szła szybkim krokiem w kierunku meczetu, niektórzy co mnie trochę rozbawiło przyjechali w typowo arabskich strojach na rowerach, a nawet na skuterach. Wszyscy opłukali stopy i na dywanikach przed i w meczecie zaczęli sie modlić. Ja usiadłem pod ścianą i przypatrywałem sie modlitwie. Po modlitwie wszyscy sie rozeszli, a ja wróciłem do hotelu. Posiedziałem jeszcze przez chwile na recepcji, gdzie był internet i poszedłem spać.