„Wieczór nad Poczdamem” Lotte Laserstein, 1930
„Jest wyznaniem miłości do republiki która niedawno przeżywała oszałamiające święto a teraz miała już niewiele do powiedzenia. Szalone lata 20. minęły, ustępując miejsca melancholijnemu oczekiwaniu na niepewną przyszłość. To portret kryzysu komunikacyjnego. Niemcy bardzo się oddaliły od ideału rozumnego społeczeństwa burżuazyjnego.
Nie żeby milczano, na zewnątrz wszystko szło nadal uporządkowanym, rozmownym torem. Gadano w stowarzyszeniach, gawędzono w gospodach, kołysano się w spelunkach, ale słuchając i przyglądając się
„Jest wyznaniem miłości do republiki która niedawno przeżywała oszałamiające święto a teraz miała już niewiele do powiedzenia. Szalone lata 20. minęły, ustępując miejsca melancholijnemu oczekiwaniu na niepewną przyszłość. To portret kryzysu komunikacyjnego. Niemcy bardzo się oddaliły od ideału rozumnego społeczeństwa burżuazyjnego.
Nie żeby milczano, na zewnątrz wszystko szło nadal uporządkowanym, rozmownym torem. Gadano w stowarzyszeniach, gawędzono w gospodach, kołysano się w spelunkach, ale słuchając i przyglądając się


Komentarz usunięty przez autora