AMA - Terapeuci ze szkoły specjalnej
Cześć Dziś pierwszy września to pomyśleliśmy, że można zrobić ciekawe AMA, poniekąd związane ze szkołą :) Nazywam się Magdalena Foryś, a obok mnie siedzi Monika Jaworska-Samul. Jesteśmy nauczycielkami/terapeutami ze Szkoły Specjalnej im. UNICEF w Rzeszowie.
z- 169
- #
- #
- #
- #
- #
- #
Magda: pisałam o tym na blogu - link: http://terapeuta.rzeszow.pl/szkola-specjalna-czy-szkola-integracyjna/ , ale teraz odpowiemy na to we dwie...
Obie:
Szkoły specjalne są bardzo dobrze wyposażone w specjalistyczne pomoce edukacyjne, gabinety terapii (np. biofeedback, thomatis, pracownie SI). Pracują tam tylko specjaliści. W Szkole Specjalnej nauczyciele cały czas się uczą, dokształcają, studiują (wynika to z faktu, że spotykamy się z coraz nowymi, nieznanymi schorzeniami u naszych dzieci). Każde dziecko jest traktowane indywidualnie. Są przede wszystkim mało liczne klasy, np. w przypadku Autystów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym liczba uczniów wynosi od 2 do 4.
Są także klasy dla dzieci z autyzmem z
Obie:
Nigdy się nie sprawdzi :)
Każde dziecko powinno mieć normy, zasady postępowania, które będą konsekwentnie przestrzegane.
Jeśli dziecko nie ma pochwały, nagrody, to nie ma motywacji do wysiłku. A jeśli ma tylko kary, to tym bardziej.
Natomiast podążanie za dzieckiem się sprawdza, ale w określonym czasie i miejscu, w określonym wieku dziecka, gdy wiemy jaki to przypadek. No i zdroworozsądkowo.
Podążanie za dzieckiem jest świetną metodą, żeby nawiązać
Obie: Pisałyśmy, z Rzeszowa :)
Nie mamy superwizji. Nie każda terapia specjalistyczna wymaga superwizora (Dla tych co nie wiedzą co to jest - to jest terapeuta, który kontroluje innych terapeutów, taki trener terapeuta). Wspomagamy się nawzajem, a w trudnych przypadkach często prosimy o pomoc koleżankę. Wspieramy się wiedzą i doświadczeniem innych nauczycieli z naszej szkoły.
Sukces naszych dzieci to zespołowa praca nauczycieli i terapeutów.
A czy uważamy, że praca
Jak chcecie wrzucać zdjęcia, to wrzucajcie ładne :)
źródło: comment_axqXL7MNI6o7dKVtxQ1GxLpfqhRn6sUF.jpg
PobierzNie wątpię, że takie sytuacje się zdarzają, gdzie rodzice wstydzą się swoich dzieci, albo nie poświęcają im tyle czasu ile powinni, ale są
Magda: To jest ta właśnie integracja, o której pisałam wcześniej. http://www.wykop.pl/link/3337997/ama-terapeuci-ze-szkoly-specjalnej/#comment-39106161
Ale tak, wiele razy spotkałam się z taką sytuacją, że dziecko było na siłę trzymane w szkole ogólnodostępnej (tzw. "masowej"), tylko dlatego, że rodzice wstydzili się je posłać do szkoły specjalnej. Niestety w starszych klasach takie dzieci nie radzą sobie w "masówkach" i trafiają do nas po integracji, np. do klas zawodowych. Mogę Ci powiedzieć, że te dzieci
Monika: Ja gotuje i piekę, a w thermomixie to po prostu magia :)
Magda: Wychodzę z psem, śpię, oglądam głupie seriale. Robię wszystko by nie pracował mózg. A wieczorem zasiadam do bloga.
Obie: Osoba niepełnosprawna nie ma obowiązku pokazywania orzeczenia o niepełnosprawności. Wiedziałaś o tym?
Otóż, nie każdy z Zespołem Downa, ma obniżoną sprawność intelektualną. Nie znamy tego przypadku, ale jeżeli utrzymywała się na uczelni to dlaczego nie? Poza tym 1 na 10 000 osób dotkniętych Zespołem Downa ma normę intelektualną.
Generalnie, to jest troszeczkę nie fair. To tak jakby głuchoniemy nie mógł prowadzić zajęć dla głuchoniemych albo niewidomy dla niewidomych
Magda: Wszystko zależy od postaci Autyzmu. Każdy Autysta jest inny. Formy terapii musimy dobrać indywidualnie do danej osoby. Dla jednych najlepsze będą spotkania z psychiatrą, dla innych terapeuta autyzmu (z doświadczeniem).
Wszystko zależy od tego, co chcemy osiągnąć. Terapeuta (np. ja) będzie się starać przygotować takie dziecko do życia w społeczeństwie. Psychiatra z kolei ma na to odpowiednie lekarstwa, które mogą łagodzić objawy utrudniające życie.
Magda: To że się nagradza dziecko, to nie zawsze jest behawioryzm. Wychowujesz całkiem normalnie dziecko, nigdy nie spodziewałabym się, że nazywa się to "w sensie bliskościowym" :) Ja tak wychowywałam swojego syna, on tak wychowuje swoje dziecko. Nagroda dla dziecka jest motywacją, nie koniecznie jakaś "rzecz", ale bliskość, poświęcenie uwagi, czas... Zainteresowanie dzieckiem - to jest dla niego największa nagroda.
Ale z czasem spotka się z rzeczywistością, w której
Magda: Moja mama w tej szkole przepracowała 22 lata. Praktycznie wychowywałam się z takimi dziećmi od małego. Widziałam ich problemy już jako dziecko i widziałam jak moja mama im pomaga. Też chciałam pomagać, też chciałam tak pracować. Często zapatrujemy się na swoich rodziców i robimy to co oni robią, prawda? :)
Mój syn niestety nie zapatrzył się na mnie.
Monika: Jak byłam na studiach zajmowałam się pracą z trudną
Magda: zostałam sama, Monia pojechała robić obiad. Przepraszam za opóźnienie w odpowiedziach... pies, obiad - wiecie o co chodzi.
Nie mam pojęcia o standardzie wyposażenia Szkoły Specjalnej. Wiem natomiast, że nasza jest wyposażona niemal perfekcyjnie.
I tak, to jest szkoła publiczna pod nadzorem kuratorium.
Ale na temat budżetu na jednego ucznia nie pomogę. Nigdy mnie to nie interesowało, nawet nie wiem czy jest w moich kompetencjach udzielanie takich informacji.
Magda: Dzieci, po skończonej edukacji w szkole, trafiają do Warsztatów Terapii Zajęciowej. U nas w Rzeszowie jest np. http://www.wtz.rzeszow.pl/
Oczywiście w różnych gminach także znajdują się takie placówki.
Dorośli tam uczestniczą w różnych zajęciach, wykonują pracę (głównie dekoratorskie) albo pracują w zawodzie wyuczonym w naszej szkole.
Natomiast dorośli z lekkim upośledzeniem pracują wszędzie wokół nas (sklepy, budowy, bywają kelnerami).
Magda: Nie wiem, nie mam pojęcia nt zwalczania anoreksji. To pytanie bardziej do psychologia/psychiatry.