bvrvn via iOS
Mirasy z #krakow wiecie gdzie na mieście mozna jeszcze pograć na maszynach tj automatach do gry, czy to #!$%@? już wszędzie pozamykali?
źródło: comment_nsh1IDGIXDz7pHoHEMacAXKEGBA3Zy2K.jpg
PobierzKomentarz usunięty przez autora
źródło: comment_22EKY4SNNmqqGEzEdczeMRgK44P7HnUk.jpg
PobierzRocznica
od 26.09.2023
Gadżeciarz
od 17.05.2015
Mikroblogger
od 05.11.2022
Wykop.pl
No więc było tak: po serii #!$%@? koncertów z beznadziejnymi wykonawcami i mnóstwem spoconych, #!$%@? kuców pod sceną oraz po zjedzeniu ostatniej bułki z pasztetem udaliśmy się z kumplem do namiotu na spoczynek, by wstać rano i zaliczyć kolejne #!$%@? występy. Wokół było już ciemno, bo wioska gdzieś w środku lasu, co by się kolejny zalany w cztery dupy panczur nie przewrócił na i tak ledwo trzymający się na sznurkach, ślinie i trzymaniu kciuków namiot.
Byłem bliski zaśnięcia, gdy wtem usłyszałem jak krople deszczu uderzają w powłokę mojego schronienia. Otuliłem się mocniej śpiworem, gdy nagle przypomniałem sobie o butach na zewnątrz. Ponieważ była to jedyna para, jaką dysponowałem, po tym gdy jakiś wegetarianin wyrzucił moje sandały, argumentując że zwierzęta nie są po to, by przerabiać je na skórę, pomyślałem, że warto je przenieść pod daszek. Wygramoliłem się więc z mojego puchatego kondoma i rozpiąłem drżącymi od zimna palcami zamek. W świetle latarki, ku mojemu zdziwieniu, spostrzegłem, iż ziemia przed namiotem jest sucha jak pusia zakonnicy. Lekko zdezorientowany przyświeciłem latarką w lewo i w bladym świetle dostrzegłem zapinany na szybko rozporek, a ponad nim charakterystyczne czerwone oprawki i wyszczerzone zęby. Dość szybko domyśliłem się kto to i w kompletnym szoku zapytałem:
-Jurek, dlaczego mi szczasz na namiot? Przecież miłość, przyjaźń, muzyka i w ogóle.
Owsiak krzyknął tylko śmiejąc się głośno: -#!$%@? w dupę chorym dzieciom! - i przykleił mi serduszko WOŚPu do czoła. Potem uciekł w kierunku lasu. Z racji, że nie chciałem puścić tej sprawy płazem, bo namiot pożyczony, a nie chcę się tłumaczyć kumplowi, bo by nie uwierzył, ruszyłem pędem za nim. Byłem już stosunkowo blisko, dosłownie na wyciągnięcie ręki, gdy nagle w ciemności potknąłem się o jednego z całego mnóstwa leżących tutaj brudasów #!$%@? panczurów i poczułem, jak tracę równowagę. Spróbowałem wstać, ale niestety było już za późno - zdążyłem tylko usłyszeć dobiegający z pobliskiej polany dźwięk turbin startującego śmigłowca i chwilę potem ujrzeć przelatującego nade mną Mila Mi-8.