Nie ma dnia, żebym nie żałował. Nie dlatego, że tu jestem, albo dlatego, że uważasz, że powinienem. Patrzę wstecz na to, jaki byłem wtedy, młody, głupi dzieciak, który popełnił tę straszną zbrodnię. Chcę z nim porozmawiać. Chcę spróbować przemówić mu do rozsądku, powiedzieć mu, jak się sprawy mają, ale nie mogę. Ten dzieciak już dawno odszedł, a ten staruszek to wszystko, co zostało. Muszę z tym żyć. Zrehabilitowany? To tylko bulwersujące słowo.