Jestem aplikantką radcowską pierwszego roku. 4 miesiące temu udało mi się znaleźć pracę w Kancelarii która zajmuje się dokładnie tym obszarem prawa, w którym chciałam docelowo się specjalizować. Ludzie i atmosfera są w porządku. Niestety narzucane jest mi dosyć szybkie tempo pracy. Około miesiąca temu zaczęła padać mi psychika - zaczęły się ataki paniki, duszności, problemy ze snem. Nie mogę spać, bo myślę z przerażeniem o tym, co mogłam potencjalnie #!$%@?ć w ciągu dnia. Wstaję w nocy z łóżka, sprawdzam skrzynkę mailową, czytam pisma które wysłałam w ciągu dnia do klientów żeby upewnić się, czy nie zawierały istotnych błędów, otwieram książkę nadawczą i sprawdzam, czy nie zrobiłam błędów w kodach pocztowych adresując listy. Gdy idę ulicą potrafię przez przypadek wypowiedzieć na głos swoje myśli, typu "uspokój się!", "oddychaj!", "zamknij się", "NIEE".
Obsługujemy w pracy dużych, rozpoznawanych klientów. Codziennie mam około 15-20 okazji na #!$%@? czegoś ważnego, co wiązałoby się ze stratą dużych pieniędzy.
@AnonimoweMirkoWyznania: Wyluzuj i przestań się aż tak przejmować. Ta praca polega na popełnianiu błędów. Chodzi o to, żeby popełniać ich jak najmniej. Mecenasi z którymi pracujesz, mają ubezpieczenie. Klient stratny nie będzie. Prędzej czy później jakiś błąd popełnisz - inaczej się nie da. Do tempa pracy się przyzwyczaisz, po jakimś czasie nabędziesz doświadczenia i będziesz robiła tematy od ręki. Zrób checkliste, najbardziej dostosowana do tego co robisz. Po każdym temacie
Błędów nie unikniesz, a chory perfekcjonizm zniszczy Ci psychikę. Samą istotą tego zawodu jest, aby być tym, który przejmuje się sprawą mniej niż klient. ;) Jeśli takie masz standardy narzucane, to niestety mogę przypuszczać, że Twoja kancelaria wyciśnie Cię na aplikacji jak cytrynę, zostawi psychiczny wrak, a za trzy lata kolejny, młody, ambitny aplikant zajmie Twoje miejsce. A Tobie będą życzyć udanej kariery. W dużych miastach tak to działa, spokojniej jest w
24 lvl, #rozowypasek
Jestem aplikantką radcowską pierwszego roku. 4 miesiące temu udało mi się znaleźć pracę w Kancelarii która zajmuje się dokładnie tym obszarem prawa, w którym chciałam docelowo się specjalizować. Ludzie i atmosfera są w porządku. Niestety narzucane jest mi dosyć szybkie tempo pracy. Około miesiąca temu zaczęła padać mi psychika - zaczęły się ataki paniki, duszności, problemy ze snem. Nie mogę spać, bo myślę z przerażeniem o tym, co mogłam potencjalnie #!$%@?ć w ciągu dnia. Wstaję w nocy z łóżka, sprawdzam skrzynkę mailową, czytam pisma które wysłałam w ciągu dnia do klientów żeby upewnić się, czy nie zawierały istotnych błędów, otwieram książkę nadawczą i sprawdzam, czy nie zrobiłam błędów w kodach pocztowych adresując listy. Gdy idę ulicą potrafię przez przypadek wypowiedzieć na głos swoje myśli, typu "uspokój się!", "oddychaj!", "zamknij się", "NIEE".
Obsługujemy w pracy dużych, rozpoznawanych klientów. Codziennie mam około 15-20 okazji na #!$%@? czegoś ważnego, co wiązałoby się ze stratą dużych pieniędzy.
Jeśli takie masz standardy narzucane, to niestety mogę przypuszczać, że Twoja kancelaria wyciśnie Cię na aplikacji jak cytrynę, zostawi psychiczny wrak, a za trzy lata kolejny, młody, ambitny aplikant zajmie Twoje miejsce. A Tobie będą życzyć udanej kariery.
W dużych miastach tak to działa, spokojniej jest w