Codziennie o dziewiętnastej zero zero, gdzieś w oddali mojego osiedla zaczyna się koncert. Taki mały, kameralny. Koncert dla lokalnej społeczności. Jakiś tajemniczy jegomość, w zakamarkach swojego garażu, wygrywa melodie na trąbce.
Codziennie, na pięć minut przed wydarzeniem, uchylam okno, odpalam papierosa i czekam na pierwsze nuty.
Pamiętam jak niespełna rok temu, Pan Trąbka, pierwszy raz zadął w swój instrument. Siedziałem wtedy przy otwartym oknie, gdyż jak na początek września, pogoda była cudowna. Siedziałem sobie na tym oknie, paliłem papierosa i słuchałem jazzowych utworów Stanisława Sojki. Leciał akurat utwór " I'm just lucky so and so". Gdzieś pomiędzy fortepianem, perkusją i wokalem dobiegł mnie dźwięk zafałszowanej trąbki.
- Co jest - pomyślałem sobie - przecież tu nie ma trąbki.
Spokojnie podszedłem do gramofonu, ściszyłem dźwięk. Nuty docierały nie z głośników a gdzieś z zewnątrz. Straszna, pokracznie grana gama. Nie dało się tego słuchać. Czym prędzej zamknąłem okno.
Codziennie, na pięć minut przed wydarzeniem, uchylam okno, odpalam papierosa i czekam na pierwsze nuty.
Pamiętam jak niespełna rok temu, Pan Trąbka, pierwszy raz zadął w swój instrument. Siedziałem wtedy przy otwartym oknie, gdyż jak na początek września, pogoda była cudowna. Siedziałem sobie na tym oknie, paliłem papierosa i słuchałem jazzowych utworów Stanisława Sojki. Leciał akurat utwór " I'm just lucky so and so". Gdzieś pomiędzy fortepianem, perkusją i wokalem dobiegł mnie dźwięk zafałszowanej trąbki.
- Co jest - pomyślałem sobie - przecież tu nie ma trąbki.
Spokojnie podszedłem do gramofonu, ściszyłem dźwięk. Nuty docierały nie z głośników a gdzieś z zewnątrz. Straszna, pokracznie grana gama. Nie dało się tego słuchać. Czym prędzej zamknąłem okno.
Wykop 2:0 Facebook
#wykop #facebook
2:1