Codziennie siadaliśmy jak do telenoweli, żeby oglądać właśnie tę rywalizację. Fenomen socjologiczny, ile rzeczy można było przypisać tym igrzyskom podczas ich trwania, że w ich trakcie można wygrać ewidentnie bez układu, że medaliści są ludźmi rzetelnymi, solidnymi, posłańcami wielkich wiadomości, wielkich nadziei. Zaczynali jako idole kryzysowi, którzy mieli nas prowadzić jako ambasadorzy wspaniałego skoku cywilizacyjnego do Europy, fenomen społeczny. Przecież my dzięki tym transmisjom żyliśmy życiem zastępczym, były powodem ogromnej zbiorowej radości.
@handsomejack: Alem się wtedy popłakał. Adaś to był ktoś, takich skromnych i fajnych mistrzów, to ja nie znam zbyt wielu, a Włodek podsumował idealnie i szczerze.
źródło: comment_D37Dpb0yS50LEYVFw6X1bmKurb4JoUOM.jpg
Pobierz