– Gdy byłem w 2. klasie gimnazjum, dziewczyny z pierwszej klasy liceum powiedziały, że fajnie się ubieram – mówi Michał. Od tamtej sytuacji nie usłyszał żadnego komplementu, ale wciąż wraca myślami do tego, co usłyszał wtedy w szkole.
W gimnazjum długo walczył z nadwagą, więc gdy koleżanki powiedziały mu coś miłego, przez kilka następnych miesięcy był po prostu wniebowzięty.
– Miesiące, lata, dekady – śmieje się Michał. Mówi, że po 15 latach chciałby znowu poczuć to samo. Porównuje tamten komplement do pierwszego eksperymentu z narkotykami.
Piętnaście lat od poprzedniego komplementu. Półtorej dekady bez choćby jednego miłego słowa ze strony kobiet. Człowiek usycha z braku jakichkolwiek pozytywnych bodźców do tego stopnia, że w końcu kompletnie obojętnieje. W tej samej rzeczywistości, kobieta nie musi robić zupełnie nic, by dostawać masę komplementów, miłych słów, pochlebstw od wielu mężczyzn. Dla niej jest to chleb powszedni, coś co traktuje jako dobro przyrodzone, rzecz naturalną na równi z oddychaniem. Podczas gdy mężczyźni tak samo jak kobiety potrzebują docenienia, uznania, akceptacji. Nic dziwnego, że potem osoba dostająca komplement raz na półtorej dekady gdy usłyszy coś miłego zachowuje się jak otępiała sarna na widok świateł samochodu, popadając w stupor i nie potrafiąc wykrztusić choćby zwykłego "dziękuję".
Jak przechodzą obok mnie jakieś normiki osrkarki i julki to udaje, że ich nie widze jak jakiś zimny chłodnik, a tak na serio to wewnątrz jestem mięciusią galaretkom #przegryw
#przegryw
źródło: comment_1620984716guuYRKsi1slwegidXdJnr7.jpg
Pobierz