Hipnotyzer

Maybe it's too late for the human race.

Gdybym uznawała podstawowe kodeksy śmiesznej ludzkości, nie miałabym tego problemu- myśleliby za mnie, na co się nie godzę.

Posługiwanie się subiektywną opinią- to dalej brak wiedzy pewnej. Wiedza pewna nie istnieje, tak samo jak normalności i nienormalności.

Jak ocenić cokolwiek, skoro nie ma wiedzy pewnej?

Jak mam odróżniać normalności od odstępstw, skoro nie posiadam kryteriów 'normalności'? Czy to znaczy, że nic nie jest normalne, ani nienormalne?

Sell your soul to evil, sell your soul to death.

Choroby psychiczne są nieodłączną częścią mojego życia- spotykam się z nimi coraz częściej jednak BYNAJMNIEJ nie są moje...

Niestety zniekształcam rzeczywistość.

Chciałabym być obiektywna w ocenie swoich zachowań i sytuacji.

Nienawidzę być słaba.

Dlaczego znów pozwalam na wpływ, na więź... To mnie tylko zrani. Znów zbyt wiele czuję. Boję się czuć, to sprawia że jestem słaba.

Po co znów pozwalam na tworzenie się sentymentów, wspomnień, uczuć... To przecież najbardziej niszcząca rzecz na świecie.

Nie mam już siły, nie wiem czego chcę, nie wiem co myślę! Nie wiem nic, zupełnie nic, nie wiem niczego! NIC NIE WIEM.

Mogłabym być inna.

Czasem żałuję, że jestem sobą. Czasem mi przykro że jestem.

Boli mnie moja niedoskonałość.

Mój umysł stanowczo mi to utrudnia, utrudnia mi wszystko!!!

Muszę od siebie wymagać.

Muszę JAKOŚ żyć- jakoś, jak człowiek.

Muszę bardziej żyć, a to męczące.

Nie wiem czy nie czułabym się lepiej będąc sama. Teraz odczuwanie samotności czuję mocniej.

Haha no, powinnam być wielce w szoku. Nie jestem pewna, ale to może być dopiero początek tego, czego jeszcze nie znasz.

Ale też sama jestem oswajana.

Czuję się dobrze i w sumie wszystko gra zdaje się. Już nawet prawie nie udaję - powoli oswajam.