W 71 rocznicę Powstania Warszawskiego chciałbym przypomnieć chyba jeden ze swoich najważniejszych projektów rekonstrukcyjnych. "Dreszcze 44". Jest to taki nasz mały hołd bohaterstwu naszych przodków, którzy heroicznie walczyli za niepodległość Polski i wolność Warszawy. Pamiętajmy o nich !
Jadę tramwajem przez Ochotę. Patrzę przez szybę, jest rano, wracam od taty ze szpitala, wiec myślami błądzę po całym świecie - takie egzystencjalne myśli - wiecie o co chodzi... na tą chwilę zupełnie wyleciało mi z głowy, że dziś jest ten dzień. Przystanek. Patrzę przez szybę na obdrapane kamienice, z bramy wychodzi czterech chłopaczków. Ubrani na sportowo, czapki z daszkiem, jeden niesie bluzę w ręku - coś jest w niej zawinięte. Trochę się czają. Zupełnie jakby jakąś flaszkę nieśli do następnej bramy. Jednak zatrzymują się w połowie pomiędzy bramami. Stoją. Najchudszy ziomek rozwija bluzę. Nagle drugi, niski, grubszy - trochę Cygan z urody rozdaje znicze z zawiniątka. Przyglądam się - dopiero teraz to zauważyłem - stoją pod swoją "osiedlową" tablicą upamiętniającą grupkę powstańców rozstrzelanych przez Niemców. Stawiają lampki, zdejmują czapki, modlą się. Tramwaj rusza. **** Pamiętajmy! Godzina W - wszyscy się zatrzymajmy - jak siedzimy - wstańmy. Dziś nie osądzajmy słuszności Powstania Warszawskiego. Dziś czcijmy coś co jest niepowtarzalne - bohaterstwo jego uczestników, tych zwykłych mieszkańców takich jak my, którzy mieli odwagę i powstali.
Jednocześnie na swojej stronie przypominam jeden z ważniejszych dla mnie projektów fotograficznych związanych właśnie z Powstaniem Warszawskim - "Dreszcze 44" - Zapraszam!
W kontekście wykopu o Indiach, zdjęciach i obserwacjach z nimi zwiazanych, przypomniała mi się moja wyprawa i kilka zdjęć, które tam zrobiłem.
Np, obserwacja z Indii nr 3
A właściwie fotograficzne dopowiedzenie do poprzednich obserwacjii. W Indiach jedyne co ma sens i widać jakieś planowanie architektoniczne zostało zbudowane przez Anglików. Reszta to urbanistyczna anarchia. Miasta wyglądają jak po II Wojnie Światowej. Stając i patrząc na horyzont ciężko jednoznacznie ustalić gdzie jest centrum, bo wszędzie są pojedyńcze wieżowce obrośnięte slamsami i śmietniskami. Dużo lepiej to wygląda z perspektywy 10 km. Wtedy np. Bombaj wygląda dość okazale ale to tylko złudzenie optyczne. Jadąc taksówką na Agondę słyszałem ciekawą opowieść jak powstają slamsy. Jest wolna przestrzeń, która początkowo oblegają ludzie, potem przynoszą tam materace, potem stawiają namioty, nikt ich nie rusza budują ściany z tektury, potem zamieniają to najróżniejszymi konstrukcjami, czasem z gliny, czasem z drewna, zdarzają się też azbestowe lub poprostu spiętrzone worki wypełnione czymś twardym. Na pojedyńczych pojawiają się anteny satelitarne czy generatory prądu. Tak powstają domki, coś w rodzaju osiedla bliźniaków. Potem władze się reflektują, że trzeba by się zainteresować. Teraz kulminacja która brzmi tragikomicznie - buldożer slalomem usuwa tylko te domki, które się zebrały na coś w rodzaju łapówy... Oczywiście w ich miejscach wyrastają kolejne, jak ktoś grał w Sim City i lubił jeździć spycharką po najbiedniejszych osiedlach patrząc jak po chwili odrastają. To tam często właśnie tak to wygląda... A myślałem, że takie rzeczy tylko w grach. Tyle, że nie ma w tym nic śmiesznego - wyobrażam sobie, że to jest dramat tysięcy jak nie dziesiątek tysięcy ludzi rocznie.
Od Katastrofy Smoleńskiej minęło równo 5 lat. Postanowiłem przejrzeć swoje archiwum z wydarzeń od 10.04.2014 do 10.08.2014. Pierwszy raz wzruszyłem się przy przeglądaniu fotografii - nie wiem dlaczego, widziałem i fotografowałem już bardzo wiele, jestem dość odporny na zdjęcia. Jednak w tym wypadku ścisnęło mnie w gardle… Wybrałem 20 ważniejszych dla mnie zdjęć - jest to historia wielkiej jedności narodu wobec tragedii, która w bardzo krótkim czasie zamienia się w podział, który niczym sącząca się rana trwa do dziś. Coś pękło ale nie będę starał się tego analizować to mnie przerasta… Niech zdjęcia mówią same za siebie. Zapraszam do przejrzenia galerii i podzielenia się swoją opinią.
Jednak jedna rzecz mnie boli o której z pełną odpowiedzialnością mogę napisać… Fakt, że minęło 5 lat i do tej pory Rosja wciąż drenuje naszą ranę, nie pozwala się jej zagoić - wrak gnije pod Smoleńskiem, czarne skrzynki kurzą się w Moskwie… a nasi przedstawiciele nie zrobili do tej pory nic, nawet symbolicznego co mogłoby nas przybliżyć do czegoś tak oczywistego - jak odzyskanie rozbitego samolotu…
@j_szymczuk: samo to,że Putin jest zdolny do zbrojnych ataków na Krymie i wojny z Ukrainą o czymś świadczy ,pół świata i mirków się go boi ale ,że zdolny do zamachu na znienawidzonego przez siebie prezydent to już dla mirków nie jest.
@klintystwood: Gdyby zabili 150 chrześcijan na mszy we Francji (czy innym zachodnim kraju) to reakcja byłaby większa niż w sprawie dziennikarzy. Kwestia ciągłego europocentryzmu i postkolonializmu.
Będąc w Drawsku miałem wrażenie, że niektórzy mieszkańcy śmiertelnie się obrazili na kolumnę amerykańskiego wojska. Dość ciekawie to wyglądało - cała kolumna przejeżdżając przez miasteczko była prawie niezauważona - jak się okazało - zupełnie umyślnie. Wielu ludzi odwracało się plecami do amerykańskich żołnierzy - udając, że ich nie widzi i zupełnie nie cieszy się z ich przyjazdu. Czasami kolumna stawała i próbowała namawiać ludzi do wspólnego zdjęcia albo przynajmniej uścisku dłoni - bezskutecznie. Byli traktowani jak powietrze.
Wczoraj dziennikarz z mojej redakcji ustalił, że to był głuchy protest grupki sadowników i ich rodzin. Zaczęło się od tego, że ktoś powiedział, że dla Polaków symbolem oporu wobec Putina są jabłka.
Dzień przed przejazdem kolumny Jankesi zaprosili delegację rolników, która przy pełnym ceremoniale przekazała Amerykanom kilkanaście skrzynek najlepszych owoców. Wydarzenie było niezwykłe - doniosłe przemówienia, witanie chlebem i solą, orkiestra i chór koła gospodyń wiejskich. Wszystko było by idealnie, gdyby ktoś chłopakom zza oceanu powiedział, że nasza walka polega na jedzeniu jabłek a nie rzucaniu się nimi i tym bardziej wrzucaniu do luf umieszczonych na Strykerach. Rozochoceni Marines po dumnym przekazaniu najdorodniejszych owoców zaczęli je rozrzucać po poligonie wykrzykując jakieś hasła na Putina. Ktoś z ambasady próbował uspokoić sytuację ale było za późno. Rolnicy przez chwilę stali jak wryci, byli wręcz oszołomieni - takiej zniewagi nikt im nigdy nie zaserwował, w kilka minut cała nasza delegacja odjechała. Dowódca Amerykanów podobno tak się wściekł na swoją kompanię, że następnego dnia chłopaki musieli jeździć po Drawsku w pełnym bojowym umundurowaniu i jeść na oczach wszystkich mieszkańców jabłka - podobno kazał im spożyć wszystkie jakie są w sklepach.
Polska - USA - 3:2. Było dobrze, Amerykanie dzielnie dawali radę, mieli przewagę - masę i jak kopali trepami w piłkę to leciała jak marzenie niczym tomahawki w Obwód Kaliningradzki ( ͡°͜ʖ͡°) Początkowo Jankesi prowadzili - na ich nieszczęście nasi chłopcy mieli zdolność duplikacji - zaczynali w wyrównanych składach, jednak gdy wieść o "charataniu w gałę z amerykańcami" rozniosła się po miasteczku, kolejni chłopcy często z
https://www.facebook.com/sila.obrazu
#uchodzcy #fotografia
źródło: comment_ZCUvy9n4sH4x8C8A2Lb9EexGHd2nh8hO.jpg
Pobierz