
Pamiętam ten moment kiedy uświadomiłam sobie, że granie w lola i ranking tam nie ma żadnego sensu. Grałam dużo i za wszelką cenę chciałam się utrzymać w Masterze. Normalnie trenowałam, oglądałam jakieś poradniki i turnieje. Momentami było fajnie.
Najlepiej wspominam ferie i święta zimowe przed kompem. A potem przy każdym resecie rangi pojawiała się myśl "po co to robię?" , "jakie to ma w sumie znaczenie?".
Zaczęłam coraz częściej czuć, że marnuje czas. Nic z tego nie było po za jakąś tam satysfakcją od czasu do czasu.
Nawet z ekipą z którą grałam kontakt się urwał. Coraz częściej miałam wrażenie, że grając marnuje weekend i lepiej już jechać do lasu lub poświęcić go zwierzętom. Przerzuciłam się na konsolę i gry fabularne i to dopiero daje satysfakcję, klimat, wspomnienia..
Do tej pory zajawiona jestem niektórymi światami z gier - zwłaszcza Wiedzminem.
Nieporównywalna różnica na korzyść. Sam relaks, przyjemność, a nie wkurzanie się i irytacja na mechanikę gry lub innych graczy. Oraz poczucie zmarnowanego czasu po każdym meczu.
Teraz z perspektywy czasu, to granie w tego lola było ogromnym marnowaniem młodości. Co po tym mam? No nic, po za niewieloma fajnymi wspomnieniami z zim spędzonych przy kompie. Dni się zlewały, mecze również, a znajomości nigdy nie przeniosły się na irl.
Wnioski mam trzy:
1. Gry rankingowe jak nie stremujesz czy nie próbujesz zbijac na tym hajsu/kariery - są stratą czasu.
2. Można i fajnie jest pograć w rankingówkę, ale tylko od czasu do czasu, bo finalnie ta ranga nawet najwyższa nic w życiu Ci nie zmieni.
3. Gry fabularne są 100 razy lepsze, bo zabierasz ze sobą historię, klimat, uczucia, nastrój, czasami czegoś się nauczysz, zachęcają do rozmyśleń i refleksji.
#gry #grajzwykopem #lol #leagueoflegends #oswiadczenie #takaprawda
Najlepiej wspominam ferie i święta zimowe przed kompem. A potem przy każdym resecie rangi pojawiała się myśl "po co to robię?" , "jakie to ma w sumie znaczenie?".
Zaczęłam coraz częściej czuć, że marnuje czas. Nic z tego nie było po za jakąś tam satysfakcją od czasu do czasu.
Nawet z ekipą z którą grałam kontakt się urwał. Coraz częściej miałam wrażenie, że grając marnuje weekend i lepiej już jechać do lasu lub poświęcić go zwierzętom. Przerzuciłam się na konsolę i gry fabularne i to dopiero daje satysfakcję, klimat, wspomnienia..
Do tej pory zajawiona jestem niektórymi światami z gier - zwłaszcza Wiedzminem.
Nieporównywalna różnica na korzyść. Sam relaks, przyjemność, a nie wkurzanie się i irytacja na mechanikę gry lub innych graczy. Oraz poczucie zmarnowanego czasu po każdym meczu.
Teraz z perspektywy czasu, to granie w tego lola było ogromnym marnowaniem młodości. Co po tym mam? No nic, po za niewieloma fajnymi wspomnieniami z zim spędzonych przy kompie. Dni się zlewały, mecze również, a znajomości nigdy nie przeniosły się na irl.
Wnioski mam trzy:
1. Gry rankingowe jak nie stremujesz czy nie próbujesz zbijac na tym hajsu/kariery - są stratą czasu.
2. Można i fajnie jest pograć w rankingówkę, ale tylko od czasu do czasu, bo finalnie ta ranga nawet najwyższa nic w życiu Ci nie zmieni.
3. Gry fabularne są 100 razy lepsze, bo zabierasz ze sobą historię, klimat, uczucia, nastrój, czasami czegoś się nauczysz, zachęcają do rozmyśleń i refleksji.
#gry #grajzwykopem #lol #leagueoflegends #oswiadczenie #takaprawda

- Najlepsze
- Wszystkie komentarze






Z perspektywy czasu totalny bezsens.
Mogłem w tym czasie, tak jak mówisz, przejść kilkanaście gier fabularnych albo zrobić coś pożytecznego irl. Znałem też kilka ekstremalnych przypadków związanych z tego typu grami, w których grinduje się rangi. Znajomy np. żył CSem i przez całe swoje życie nabił z dobre 10 tysięcy godzin. Co z tego
Pochodzę z biednej rodziny, w której miałem 0 zł na swoje hobby i aktywności poza szkolne. Byłem też mocno prześladowany w szkole i bliskim środowisku. Nie miałem nic w życiu poza myślami magicznymi, moja rodzina też jest toksyczna, leniwa i niezaangażowana. Więc granie na wysokim poziomie w jakąś
A rankingowe to rak nawet jak grasz z ziomkami xD
A to było kilka lat mojego życia, które poświęciłam na wbijanie i utrzymywanie wysokiego poziomu w grze, nic po tym nie zostało.
To chyba jest ta istota, że potem nic nie zostaje.
A gdybym
po pierwsze, ze lol to jedna z najglupszych gier z najbardziej toksyczna spolecznoscia (moze poza CSem), ale z drugiej strony jak juz zmasterujesz inne aspekty zycia to granie po prostu jest tania metoda na przepalanie czasu wiec oszczedza duzo pieniedzy redukujac n--e. Zycie offline jesli faktycznie chcesz cos porobic poza spacerem jest po prostu drozsze wiec ludzie wybieraja granie z uwagi na przystepnosc
@Hortennsia: a na PC nie da się grać w gry fabularne?
Jak się jest
Co z tego mam? Po co mi to?
Zycie generalnie jest bez sensu i wszystko co robimy tez.
Gry fabularne w większym stopniu robią z gracza biernego konsumenta (np te ogrywane na autopilocie, co nie różni się specjalnie od oglądania serialu).
Udowodnij tego mastera