Zimowa opowieść (ang. The Winter’s Tale) – jeden z ostatnich utworów Williama Szekspira powstały w latach 1609–1610. Została opublikowana w Pierwszym Folio w 1623.

Utwór ten jest trawestacją romansu pasterskiego autorstwa Roberta Greene’a z 1590.

Greene należał do największych twórców beletrystyki epoki elżbietańskiej. Jego najważniejszymi opowieściami są Pandosto (1588), Permides the Blacksmith (1588) i Menaphon (1589). Pierwszy z tych utworów podsunął Szekspirowi fabułę do Opowieści zimowej.

Greene jest też autorem cyklu autobiograficznego. Rozpoczyna go Greene’s Mourning Garment (1590) i Greene’s Never Too Late (1590), kończy zaś wynurzeniami na łożu śmierci Greene’s Groats-worth of Wit Bought with a Million of Repentance, w którym krytykuje Williama Shakespeare’a, oskarżając go o to, że popełnia plagiat.

Został pochowany w absydzie kolegiaty Świętej Trójcy w Stratford. To wyróżnienie spotkało go jednak nie ze względu na jego sławę jako pisarza: kupił ten przywilej za kwotę 440 funtów.