"Kopciuszek historia prawdziwa". Czy Katarzyna I, caryca Rosji była Polką?

310 lat temu, 19 lutego 1712 roku na wspólnym kobiercu stanęli Piotr I Wielki i Marta Samuiłowna Skawrońska, późniejsza caryca Katarzyna I. Gdy para brała ślub, Marta urodziła już carowi dwoje dzieci. Wcześniej przeszła z katolicyzmu na prawosławie. Na jej cześć Piotr I ustanowił Zakon św. Katarzyny (1713) i nazwał miasto Jekaterynburg na Uralu (1723). Pałac Katarzyny w Carskim Siole również nosi imię Katarzyny I. Podobnie jak Order św. Katarzyny, którego została pierwszą damą. Początkowo nosił nazwę Orderu Wyzwolenia i był przeznaczony tylko dla niej. Według rosyjskiej legendy miała uczestniczyć w rokowaniach z Turkami w Mołdawii i przekupić wroga swoimi klejnotami.


A podobno była prostą chłopką z Inflant, której biografia kwalifikuje się co najmniej na doskonały film historyczny. W czasie wojny północnej została służącą hrabiego Borysa Pietrowicza Szeremietiewa oraz jego kochanką. Później wpadła w oko księciu Aleksandrowi Mienszykowowi. Niestety, gdy zobaczył ją car Piotr I nie mógł oprzeć się urokowi dziewczyny.




Wcześniej Marta była żoną szwedzkiego dragona Johanna Kruse, który trafił do rosyjskiej niewoli pod Połtawą i w czasie parady w Moskwie miał zobaczyć byłą żonę wśród rosyjskich dostojników. Gdy zaczął to rozgłaszać wysłano go na Syberię.

 
Oficjalny ślub Piotra I z Jekateriną Aleksiejewną odbył się 19 lutego 1712 r. w cerkwi św Izaaka w Petersburgu.

Katarzyna została koronowana przez Piotra I w maju 1724 w Moskwie. Jesienią tego samego roku Piotr I podejrzewał cesarzową o cudzołóstwo ze swoim szambelanem Niemcem Willimem Monsem, który został stracony a car przyniósł Katarzynie głowę rozstrzelanego na tacy.


Katarzyna urodziła Piotrowi 12 dzieci, jednak tylko dwie córki: Anna i Elżbieta, urodzone przed oficjalnym ślubem w 1712 r., przeżyły dzieciństwo.

W grudniu 1721 r. przyznano Katarzynie oficjalny tytuł cesarzowej. Piotr I zmarł w roku 1725 i zgodnie z jego testamentem została władczynią Rosji. Zmarła w roku 1727.


Do dziś wśród rosyjskich historyków trwa spór o pochodzenie Skowrońskiej. W powszechnej opinii w Rosji uważa się, że była córką litewskiego chłopa Samuela Skowrońskiego, uciekiniera z dworu hrabiego Kazimierza Jana Sapiehy. Tymczasem nazwisko jest typowo polskie.
W XVIII wieku twierdzono że pochodziła z zubożałego polskiego rodu szlacheckiego Skowrońskich herbu Tępa Podkowa. Ich dom rodzinny miał znajdować się na Litwie. Dziś polscy historycy, dr Kazimierz Skowroński i Marian Piórek, twierdzą, że pochodziła ona z rodu Skowrońskich herbu Jastrzębiec z Kolbuszowej.